روزنامه‌های کابل؛ چهارشنبه، ۱۷ جوزا

مطبوعات افغانستان

روزنامه‌های امروز کابل، چهارشنبه ۱۷ جوزا/خرداد در مهم‌ترین بخش‌های خود به نشست بین‌المللی کابل زیر نام "پروسه کابل" که دیروز با اشتراک نمایندگان ۲۳ کشور برگزار شد، پرداخته و از زوایای مختلف به تحلیل آن کوشیده‌اند.

حق نشر عکس هشت صبح

"هم اجماع جهانی و هم انسجام داخلی"

در سرمقاله روزنامه ۸صبح آمده که اجماع ملی و جهانی در مورد افغانستان برهم خورده است. اجماع ملی در داخل کشور چنان برهم خورده که وزیر خارجه کشور، حاضر نیست در نشست معاونان وزیران خارجه همکار افغانستان در کابل شرکت کند. وزیر خارجه به رییس‌ جمهوری خط و نشان می‌کشد و به بسیار صراحت خواستار برکناری مشاور امنیت ملی ریاست‌ جمهوری می‌شود. به نظر می‌رسد که وزیر خارجه فکر می‌کند که مشاور شورای امنیت ملی می‌خواست او و هم‌سازمانی‌هایش را حذف کند.

به نوشته این روزنامه، در سطح بین‌المللی هم اجماع جهانی در مورد افغانستان وجود ندارد. روسیه و ایران با طالبان تماس دارند. قطر به آنان دفتر داده است و برخی از کشورهای عربی هم حاضر نیستند منابع تمویل آنان را ببندند.

مقاله ۸صبح به این جا رسیده که: حضور آمریکا و ناتو دوام کار رئیس ‌جمهور را تضمین می‌کند، اما اگر اختلاف‌های سیاسی در این وضعیت شکننده امنیتی از یک حد معین بلند برود، دیگر حضور جامعه جهانی هم نمی‌تواند آن را مدیریت کند. به همین دلیل است که سفارت‌های کشورهای کمک‌کننده، خواستار انسجام بیشتر شده‌اند. رئیس‌ جمهور باید استعداد مهار بحران و ایجاد اجماع را از خودش بروز دهد.

حق نشر عکس ماندگار

"پروسه کابل و اوج تنش‌های داخلی"

روزنامه ماندگار در سرمقاله خود می‌نویسد: سخنان رئیس جمهوری غنی در نشست کابل تاز‌گی خاصی نداشت و فقط تکرار همان برداشت‌ها و حرف‌هایی بود که در کنفرانس‌های مختلف بیان شده است.

به نوشته این روزنامه، نشست "پروسه کابل" که گذشت فقط یک حرکت سیاسی و تشریفاتی تاکیدی درجهت حمایت‌های دوامدار جهان از افغانستان است و بس. این در حالی‌ست که حکومت تلاش دارد ناامنی‌ها و بی‌نظمی‌های اخیر را به اسلام‌آباد نسبت دهد. ولی شواهدی که از ساختار و اعضای حکومت بیرون داده می‌شود، حکایت از آن دارند که اصل مشکل، ریشه در خود حکومت دارد و انگشت انتقاد اول به سمت حلقاتی در داخل نظام نشانه می‌رود.

مقاله روزنامه ماندگار به این جا رسیده که: خوب است که ارگ ریاست جمهوری در آغاز به فکر حلِ مشکلاتی باشد که خود خلق کرده است. اتهام‌هایی که امروز به صف آقای غنی وارد می‌شود، اتهام‌های اندکی نیستند و سوال‌هایی هم که خلق شده، ساده و آسان نیستند. پروسۀ کابل در این شرایط ابدا نمی‌تواند برای افغانستان ثمری به بار آورد. به مانند این‌که کنفرانس‌های گذشته مثل قلب آسیا، اسلام‌آباد، مسکو، چهارجانبه و چندین کنفرانس دیگر در آرام‌ترین اوضاع نیز هیچ سودی برای افغانستان به ارمغان نیاوردند.

حق نشر عکس اطلاعات روز

"اجماع جهانی، افتراق داخلی"

روزنامه اطلاعات روز در سرمقاله خود با اشاره به نشست کابل می‌نویسد که عوامل ناکامی دولت در غلبه بر تروریسم و تأمین ثبات، به‌صورت روشن، تلفیقی از مشکلات داخلی و بین‌المللی است. از یک‌سو، اختلاف دیدگاه داخلی، فساد، تنش‌های سیاسی و ناتوانی نهادهای دولتی در انجام مسئولیت‌های‌شان روند مصالحه یا غلبه بر تروریسم را به تأخیر انداخته است. از سوی دیگر، تضاد منافع و رقابت‌های ویران‌گر کشورهای منطقه و جهان در افغانستان، به انزوا راندان گروه‌های تروریستی را ناممکن می‌کند.

به نوشته این روزنامه، "پروسه‌ کابل" به‌نحوی مسیر رقابت‌جویانه با نشست امنیتی مسکو را دنبال می‌کند. از این‌رو، احتمال این‌که روسیه و کشورهای همسو با آن در این روند خرابکاری کنند، بسیار است.

مقاله اطلاعات روز به این جا رسیده که: با تمام این دشواری‌ها، حکومت وحدت ملی فرصت این را دارد تا در دو خط موازی اصلاح وضعیت داخلی و سیاست خارجی و نوع نگاهش به تروریسم، دست‌کم راهی را هموار کند که به تأمین ثبات ختم شود.

حق نشر عکس افغانستان ما

"پروسه کابل؛ تلاش برای شکل گیری اجماع علیه تروریسم"

در سرمقاله روزنامه افغانستان‌ما آمده که نشست "پروسه کابل" از آن حیث اهمیت دارد که افغانستان با درک شرایط و تنگناهای پیش گفته در تقلای اجماع‌سازی جهانی علیه تروریسم است. دولت افغانستان بیش از هر زمان دیگر به "درک درست‌تر و واقعی‌تر" از وضعیت کشور و نیز مناسبات بین‌المللی دست یافته است. پروسه کابل به رهبری و ابتکار دولت افغانستان یک گام به جلو است. اما بدون شک هنوز چالش‌هایی نیز وجود دارد که دولت باید از آن‌ها با هوشیاری تمام عبور کند.

مقاله روزنامه افغانستان‌ما به این جا رسیده که: بزرگ ترین چالش فراروی دولت افغانستان تعارض منافع کشورها و حتی در بسیاری از موارد حمایت این کشورها از گروه های تروریستی است. افغانستان ممکن است نتواند به طور عاجل کشورهایی چون روسیه و پاکستان را متقاعد کند که دست از حمایت و ارتباط با گروه های تروریستی بردارند. ولی می‌تواند با کمک کشورهای همکار خود به خصوص ایالات متحده و دیگر اعضای ناتو بر این کشورها فشار وارد کند تا حداقل دست از حمایت از گروه‌های تروریستی بردارند. ‌