روزنامه‌های کابل؛ شنبه ۳۰ جدی

افغانستان حق نشر عکس 8am

در شماری از روزنامه‌های کابل از سیاست محمد اشرف غنی رئیس جمهوری افغانستان انتقاد شده، علاوه بر آن به برگزاری انتخابات شورای ملی تاکید و از وضعیت آوارگان داخلی نیز ابراز نگرانی شده‌است.

روزنامه ماندگار نوشته که آپارتاید نیز در هزاره سوم همچنان باقی‌ است و به رنگ‌ها و لعاب‌های متفاوت به حیات خویش ادامه داده است.

سرمقاله این روزنامه افزوده که "دولت به ‌اصطلاح وحدت ملی افغانستان به ریاست آقای غنی، یکی از لعاب‌های تازه آپارتاید در هزاره سومی است که برخی‌ها خوش‌بینانه آن را پایان تاریخ و جهان‌شمولی آزادی و دموکراسی اعلام کرده بودند. آقای غنی و منش حکومت‌داری او در سه سال گذشته به‌ خوبی نشان می‌دهد که هنوز تاریخ آزادی‌خواهی در جهان و به‌ویژه افغانستان به پایان نرسیده و آزادی، متاعی دلکش برای ادامه تاریخ است."

نویسنده ادامه داده که از بحث‌های فلسفی باید گذشت، افغانستان کنونی در زیر سایه حکومت اشرف‌غنی در همه عرصه‌ها با سیاست تبعیض قومی و نژادی و فرادستی سازماندهی‌ شده بعضی‌ها و فرودستی نهادینه ‌شده برخی‌ها که اکثریت جامعه را تشکیل می‌دهند، مواجه است. مصادیق این سیاست، در هیت حذف و طرد و تضعیف سیستماتیک شخصیت‌های غیرپشتون از دستگاه دولت و حکومت بسیار فراوان اند، اما آقای غنی و تیم مخصوصش با دیده‌ درایی نام آن را "قانون‌گرایی و اصلاحات" گذاشته‌اند.

سرمقاله نویس مدعی است که در سیاست آپارتاید آقای غنی دیده می‌شود که تلاش برای عروج سازماندهی‌شده یک قوم و نزول تحمیلی سایر اقوام به‌شدت جریان دارد.

حق نشر عکس dailyafghanistan

فاجعه‌ای آوارگان داخلی

روزنامه اطلاعات روز نوشته که دیدبان حقوق بشردر گزارش‌ تازه‌اش اعلام کرده که در جریان یک‌ سال گذشته به‌دلیل گسترش ناامنی و جغرافیای جنگ، شمار بیجاشدگان داخلی به ۲۵۰ هزار نفر رسیده اند. افزون بر این، از میان مهاجرانی که به‌شکل اجباری بازگردانده شده‌اند نیز صدها هزار نفر در کشور خود آواره‌اند.

سرمقاله نویس افزوده که به این ترتیب، رقم مجموع آوارگان به یک‌میلیون و هفت‌صدهزار نفر رسیده است. کم‌تر از دو میلیون بی‌خانمان و آواره‌ اکنون با خطر سرما، گرسنگی و بی‌سرنوشتی روبه‌رویند. یک بخش بزرگ از آن‌ها می‌توانند با تامین امنیت مناطق‌شان، به خانه‌های خود بازگردند.

سرمقاله نویس افزوده که بخش وسیعی از این آوارگان صرفاً با مشکل امنیت و سرپناه مواجه نیستند، آن‌ها اغلب فقیر و ناتوان از برآوردن نیازهای مالی‌شان می‌باشند.

نویسنده افزوده که از این‌رو، این مشکل صرفا با بسته‌های کمکی زمستانی حل نمی‌شود، هرچند که همین بسته‌ها نیز می‌توانند دست‌کم آن‌ها را از خطر مرگ در گرسنگی و سرما برهاند. فاجعه‌ای که دیدبان حقوق بشر از آن سخن می‌گوید، قله‌ای این کوه یخ است.

آیا مسیر جنگ تغییر خواهد کرد؟

روزنامه افغانستان ما نوشته که محمد اشرف غنی، رئیس جمهور افغانستان دیروز گفته که در سال ۱۳۹۷ باید سال ابتکار عمل برای حاکمیت سراسری در کشور باشد و ولسوالی هایی که به مرکز دوامدار دشمن مبدل شده است، باید هدف قرار گیرد و دشمن نباید فرصت برای ایجاد پایگاه دایمی داشته باشد.

به نظر مقاله نویس سال ۱۳۹۶نیز شدت نا امنی و جنگ در کشور، این فرصت را برای حکومت فراهم نکرد، تا به سیاست ها و برنامه های دیگر در عرصه های اقتصادی و سیاسی و اداری تمرکز کند؛ اما بیشترین تمرکز و توجه به مسئله جنگ بود؛ بنابراین سال ۱۳۹۶ نیز در جنگ، نا امنی، خشونت ها و رفتارهای بیرحمانه سپری شد.

حق نشر عکس Etilaatroz

نوسنده افزوده که دو تغییر در عرصه نظامی در سال ۱۳۹۶ رخ‌داد که تغییر در تاکتیک‌های جنگی گروه‌های هراس افکن بود که از جنگ با نیروهای امنیتی به کشتار افراد غیر نظامی تغییر مسیر داد.

به نظر نویسنده تغییر در فرمول جنگی نیروهای امنیتی بود که با انجام حملات هوایی و زمینی، فرصت عملیات تهاجمی بزرگ را از دشمن گرفت.

انتخابات با لفاظی برگزار نمی‌شود

روزنامه ۸صبح نیز با اشاره به سخنان دیروز رئیس جمهور غنی در حضور سربازان و افسران ارتش افغانستان نوشته که حکومت وحدت ملی به برگزاری انتخابات‌های سال ۱۳۹۷ و ۱۳۹۸ تعهد دارد، افزوده که منظور آقای غنی انتخابات‌های پارلمانی و شوراهای ولسوالی‌ها و انتخابات ریاست جمهوری است.

نویسنده افزوده که کمیسیون مستقل انتخابات قبلاً اعلام کرده که انتخابات پارلمانی و شوراهای ولسوالی‌ها در ۱۶ سرطان سال ۱۳۹۷ برگزار می‌شود. بر مبنای احکام قانون اساسی انتخابات ریاست جمهوری هم باید در بهار سال ۱۳۹۸ برگزار شود.

سرمقاله نویس افزوده که آقای غنی صرف در مورد برگزاری انتخابات حرف زده است و حکومت وحدت ملی گام عملی برای راه افتادن کار برگزاری انتخابات انجام نداده است. رئیس جمهور غنی با تاخیر بسیار زیاد عضو جدید برای کمیسیون مستقل انتخابات تعیین کرد.

نویسنده افزوده که سران حکومت باید گام‌های عملی برای برگزاری آن بردارند. سران حکومت باید اعتماد نیروهای سیاسی بیرون از حکومت را هم جلب کنند و مشترکا کمیسیون مستقل انتخابات را تشویق کنند تا به کار شروع کند.