خواندن و نوشتن؛ دغدغه جدید زوج‌ها در کابل

بی‌سوادی
Image caption یک نهاد غیردولتی که ازسوی افغان‌های مقیم آمریکا تمویل می‌شود هزینه این مرکز آموزشی را می‌پردازد

صاحب جان در کنار همسرش غلام حسین در یک کلاس درس محقر و نه چندان مجهز در کنار هم نشسته‌اند تا نوشتن و خواندن یاد بگیرند. او بیش از پنجاه و همسرش بیش‌ از شصت سال دارد. آنها از شناختن حروف و یاد گرفتن کلمات و اعداد آغاز کرده‌اند.

در این مرکز آموزشی که در منطقه دشت برچی در غرب کابل، پایتخت افغانستان ایجاد شده است.

ده زن و شوهر دیگر هم در کنار این زوج حضور دارند و کلمات و اعدادی را که معلم بر تخته می‌نویسد در کتابچه‌های شان می‌نویسند و تکرار می‌کنند.

صاحب جان می‌گوید که از کودکی شوق رفتن به مکتب/مدرسه را داشت ولی پدر نداشت و کسی او را به مکتب نبرد و وقتی هم عروسی کرد شوهرش وضع مالی خوبی نداشت تا بتواند تحصیل کند.

صاحب جان می‌گوید که نداشتن سواد او را دچار مشکلاتی در زندگی کرده است؛ وقتی به بازار برای خرید می‌رود حساب دقیق پول را نمی‌داند و در جایی که بلد نباشد راهش را گم می‌کند.

Image caption در این کلاس در کنار زوج‌های بزرگ‌سال زوج‌های جوان نیز حضور دارند

او می‌گوید حالا که برایش امکانی فراهم شده این‌جا آمده و می‎خواهد به آرزوی دیرینش که سواد داشتن است برسد.

این زوج‌ها می‌گویند با آرزوی اینکه زندگی آسان و راحت‌تری داشته باشند، نوشتن وخواندن می‌آموزند.

یک نهاد غیردولتی که ازسوی افغان‌های مقیم آمریکا تمویل می‌شود هزینه این مرکز آموزشی را می‌پردازد.

محی الدین رحمانی یکی ازمسئولان این نهاد میگوید:

"ما یکسال به اینها آموزش می‌دهیم بعد آنها می‌توانند به معینیت سواد آموزی وزارت معارف مراجعه کرده و شامل صنف (کلاس) چهارم مکتب سواد حیاتی شوند."

در این کلاس در کنار زوج‌های بزرگ‌سال زوج‌های جوان نیز حضور دارند.

امان ۲۷ ساله و مریم ۲۰ ساله می‌گویند می‌خواهند کودکان شان تربیتی سالم داشته باشند، به همین دلیل این‌جا آمده‌اند تا سواد بیاموزند.

امان می‌گوید او آرزو دارد به دانشگاه هم برود و همچنین می‌خواهد که فرزندانش تحصیلات عالی داشته باشند.

Image caption صاحب جان، می‌گوید از کودکی شوق رفتن به مکتب/مدرسه را داشت ولی پدر نداشت و کسی او را به مکتب نبرد

مریم، همسرش می‌گوید که در درس با شوهرش رقابت دارد و تلاش می‌کند بهتر از او باشد ولی امان با خنده می‌گوید:"در امتحان معلوم خواهد شد که کی بهتر یاد گرفته."

رقیه که در این آموزشگاه معلم است می‌گوید که اولین بار است زوج‌ها یکجا در یک صنف با هم درس می‌خوانند.

او می‌گوید از این تجربه خوشش آمده زیرا میبیند که زنان و شوهران نه تنها در خانه با هم درس‌ها را مرور می‌کنند بلکه در رقابت سالمی قرار گرفته‌اند و تلاش بهتری برای یاد گرفتن می‌کنند.

مسئولان در وزارت معارف افغانستان می‌گویند بی‌سوادی یکی از چالش‌‎های بزرگ این کشور است و در حال حاضر ۱۰ میلیون نفر در این کشور بی‌سواد هستند.

وزارت معارف و شماری ازنهادهای غیرحکومتی دست به کار شده‌اند و برای حل این مشکل ۱۵ هزار مرکز سواد آموزی ساخته‌‌اند.

نهادی که این مرکز آموزشی را ساخته امیدوار است شمار مراکز آموزشی برای زوج‌ها را در مناطق دیگر کابل پایتخت و سراسر افغانستان افزایش دهد.

هرچند در سال‌های اخیر برنامه‌های زیادی برای مبارزه با بی‌سوادی در افغانستان به راه انداخته شده ولی با گسترش ناامنی در این کشور، تطبیق این برنامه‌ها محدودتر شده است.

Image caption رقیه، معلم این آموزشگاه می‌گوید از این تجربه خوشش آمده وقتی می‌بیند زنان و شوهران با هم درس می‌خوانند

بسیاری‌ها بی‌سوادی را با ناامنی، بی ثباتی و فقر در افغانستان مرتبط می‌دانند.

اما این چالش در این کشور روز تا روز بزرگ‌تر می‌شود به دلیل اینکه صدها هزار کودک به دلیل ناامنی‌ها در مناطق مختلف افغانستان از آموزش محروم می‌شوند.

بیجا شدن و آوارگی نیز به شمار بی‌سوادان می‌افزاید.

وزارت معارف می‌گوید در سه ماه گذشته با ۴۷ وزارت‌خانه، ریاست‌های مستقل و نهادهای دولتی و غیردولتی تفاهمنامه‌های سواد آموزی را امضا کرده تا زمینه‌ای را برای آموزش افراد بی‌سواد شاغل در آن وزارت‌خانه‌ها با کمک افراد باسواد آن ادارات فراهم کند.

وزارت معارف افغانستان در اقدام دیگری تفاهمنامه‌ای را با وزارت عدلیه/دادگستری امضا کرده که براساس آن برنامه سواد آموزی در زندان‌های این کشور هم آغاز شود.