من و انتخابات: از انتخابات استفاده ابزاری می‌شود

Image caption فاطمه فروتن و عبدالله بیکزاد

سلسه متن‌های کوتاه از شماری از رای‌دهندگان و دیدگاه‌های آنها در مورد انتخابات پارلمانی در مجموعه‌ای زیر نام؛ من و انتخابات

فاطمه فروتن، دانش‌آموخته خبرنگاری

در کشورهایی که نظام دموکراسی حاکم است، انتخابات به عنوان یکی از اصل‌های اساسی پذیرفته می‌شود. اشتراک در انتخابات حق هر شهروند است و هر شهروند در تعیین سرنوشت یک کشور که پارلمان نقش قانون‌گذاری را دارد، مهم است.

به عنوان یک زن در کشوری که زنانش از بسیاری از حقوق در این سرزمین محرومند، می‌خواهم در انتخابات شرکت کنم و در این روند ملی سهیم باشم.

من نمی‌خواهم به خاطر جنسیت، قوم، مذهب، رنگ، نژاد و آیین یک کاندید رای بدهم. می‌خواهم رای‌ام را به صندوق کسی بریزم که شایسته آن باشد و بتواند از من نمایندگی خوب کند؛ آدم توانا و مدبری که برنامه‌های را که قبل از انتخابات دارد، بعد از انتخاب شدنش عملی کند.

از دانش سیاسی خوب برخوردار باشد و رای مرا در مقابل پول نفروشد و از حق من بعنوان یک شهر به بهترین وجه در پارلمان و در قانون گذاری‌ها نمایندگی کند.

نامزدی که من برایش رای می‌دهم نباید دروازه پارلمان را برویم بسته نگه دارد، چون اکثریت کاندیدان بعد از رسیدن به قدرت و راه یافتن به پارلمان ملت را فراموش و به "چور و چپاول و معامله گری‌ها می‌پردارند."

نامزدهای که قبل از انتخابات در مبارزات شان خانه به خانه می‌روند، بعد از رفتن به پارلمان ملت را فراموش نکنند و من می‌خواهم کاندید مورد نظر من که برایش رای می‌دهم جوان و عاری از تعصب‌های قومی باشد تا بتواند صدای رسای من و همسان من باشد.

نامزدی که من برایش رای می‌دهم نباید در مقابل جنسیت من و زنان دیگر تبعیض داشته باشد. همسرش با سواد باشد و مثل خودش در اجتماع حضور یابد، چرا که شماری از نامزدها آزادی را صرف برای زنان دیگر می‌خواهند نه همسر، دختر و خواهر خودش.

برای من اولین بار که در انتخابات پارلمانی اشتراک می‌کنم در انتخابات قبلی واجد رای دهی نبودم. اکنون پر از هیجان و امید هستم که با مشارکت در این روند مهم سیاسی حق شهروندی‌ام را ادا کنم.

صفحه ویژه انتخابات پارلمانی افغانستان


عبدالله بیکزاد، کابل، دانشجوی روابط بین‌الملل

دلیل‌های بی‌شماری از جمله جدی نگرفتن و احترام نکردن به نقش و میزان اثرگذاری رای مردم در انتخابات‌های گذشته، من را وا داشته تا در انتخابات پارلمانی ۹۷ افغانستان شرکت نکنم. نمونه‌های بسیاری از این دست وجود دارد که گروه‌های سیاسی و شبه نظامیان در نقاط مختلف افغانستان با استفاده از ابزارهای انتخاباتی در روز انتخابات، با توجه به حاکمیت آنان در آن مناطق، این روند را به نفع قوم و گروه سیاسی شان قرار می‌دهند.

قرار است این انتخابات در ۳۳ ولایت افغانستان برگزار شود، ولایت غزنی از ولایت‌های است که این انتخابات در آن برگزار نمی‌شود. من فکر می‌کنم محروم ساختن بخشی از مردم از حق اساسی شان که همان "حق انتخاب کردن و حق شدن است" جفای بسا بزرگ و این مشروعیت یک انتخابات را که باید سراسری و همه‌شمول باشد، زیر سوال می‌برد.

در حالیکه افغانستان دامن‌گیر بحران‌های بی‌شماریست با رفتن به سوی انتخابات با چالش‌های فراوانی روبرو خواهد شد. از این‌رو تصور من اینست که ۲۸ میزان افغانستان را وارد مرحله‌ تاز‌ه‌ا‌ی از بحران خواهد کرد. چون درصدی بلندی از خاک کشور در اختیار گروه‌های هراس‌افگن "انتخابات را ابزار دست غربی‌ها برای از بین بردن ارزش‌های سنتی و دینی" می‌دانند. بنابر این انتخابات آزمون کلانی برای حکومت افغانستان و جامعه جهانی است.

من به عنوان دانشجوی روابط بین‌الملل و کارمند یک رسانه‌ که بیشتر با مسایلی از این دست سروکار دارم، دید افکار عمومی را نسبت به انتخابات خوش‌بینانه نمی‌بینم. مردم نگران آینده این کشور هستند، نامزدان با شعارهای بالا بلندشان، کمتر تاثیرگذاری در سمت و ‌سو دهی افکار عمومی دارند.

فراموش نباید کرد که دید من در مخالفت با دموکراسی نیست و نخواهد بود، تصور من این‌ است که ما برای رسیدن به یک جامعه دموکراتیک، نیاز به گذار از وضعیت کنونی و فراهم کردن راهکارهای برای یک انتخابات شفاف و عادلانه داریم.

من و انتخابات؛ رای من کمکی است به زنان

من و انتخابات؛ نمی‌خواهم دیگران برایم نماینده‌ انتخاب کنند