ابهام درمکانیزم مذاکره با طالبان

طالبان(آرشیو )
Image caption ظالبان همواره خروج نیروهای خارجی از افغانستان را بعنوان پیش شرط مذاکره با دولت افغانستان مطرح کرده اند.

تازه ترین خبر در زمینه "مذاکره با طالبان" هفته پیش از سوی رنگین دادفر اسپنتا، وزیر خارجه افغانستان مطرح شد. آقای اسپنتا، در گفتگویی با بی بی سی تایید کرد که دولت افغانستان و گروه طالبان، برای پایان دادن به نا امنی ها در این کشور، پشت میز مذاکره قرار خواهند گرفت.

وزیر خارجه افغانستان در گفتگویی با بی بی سی همچنین گفت که دولت افغانستان "آماده است با تمام کسانی که قانون اساسی افغانستان را بپذیرند و سلاح را بر زمین بگذارند، گفتگو کند." و این را تنها پیش شرط گفتگو با مخالفان خواند.

اما گفته می شود که گروه طالبان خواستار خروج نیروهای خارجی از افغانستان به عنوان پیش شرطی برای مذاکره و گفتگو با دولت افغانستان است که این امر به صراحت از سوی وزیر خارجه و سایر مقامات افغانستان رد شده است.

"سازش با شورش"

سازش با گروههای شورشی ، برای تامین صلح و ثبات، امر تازه ای نیست. بریتانیا که دهها سالIRA "ارتش سری جمهوری خواه ایرلند" را یک گروه تروریستی می خواند، سرانجام با این گروه به یک توافق سیاسی دست یافت.

از میان کشورهای همسایه افغانستان هم، دولت امام علی رحمان بعد از چند سال جنگ داخلی با "اتحاد مخالفان تاجیکستان" یا UTO ، درسال 1997 با این گروه مخالف مذاکره کرد بعد از نوعی تقسیم قدرت با آنها، صلح کرد.

ازجمله توافقات برای پایان دادن به جنگ داخلی تاجیکستان، یکی اعطای 30 درصد پست های حکومتی به اتحاد مخالفان و اجازه فعالیت به حزب "نهضت اسلام تاجیکستان" بود که پیش از آن فعالیتش از سوی دولت ممنوع اعلام شده بود.

مذاکرات مشروط ؟

با آنکه موضوع صلح با طالبان، ابهامات و پیچیدگی های زیادی دارد، اما ازجمله مهمترین آنها یکی این است که به نظر نمی رسد دولت افغانستان طرح یا پیشنهادی برای "تقسیم قدرت" با طالبان داشته باشد.

تاکنون، دولت افغانستان اشاره نکرده که طالبان در صورت پیوستن به روند سیاسی جاری، چه نقشی را در ساختار سیاسی خواهند داشت.

مقامات حکومت افغانستان، از جمله حامد کرزی رئیس جمهور این کشور در مورد مذاکره با طالبان موضوع کم و بیش مشابهی داشته اند. یعنی قبول قانون اساسی و دست کشیدن از مخالفت مسلحانه را پیش شرطی برای گفتگو با طالبان و پیوستن آنها به روند سیاسی جاری در افغانستان عنوان کرده اند.

اما این موضوع تازه ای نیست و حتی از همان اوایل سقوط طالبان، اعضای این گروه می توانسته اند با قبول قانون اساسی و تسلیم اسلحه خود به زندگی عادی بازگردند و یا حتی آزادانه در چارچوب قانون فعالیت سیاسی داشته باشند.

به این ترتیب سوالی که در این جا مطرح می شود این است که آیا پیش شرط حکومت افغانستان برای مذاکره با طالبان، یعنی قبول قانون اساسی و بر زمین گذاشتن سلاح، به عبارت دیگر، درخواست تسلیم شدن از طالبان نیست؟ دراین صورت تاچه حدی ممکن است طالبان به چنین چیزی تن دهند؟