افغانستان: مخالف طالبان، نگران از آینده

زن افغان و کودکانش
Image caption درصد قابل توجهی از شرکت کنندگان در این نظرسنجی گفته اند که میلیونها دلار کمک خارجی در زندگی شخصی آنها تاثیر مستقیمی نداشته است

نتایج یک نظرسنجی تازه نشان می دهد که مردم افغانستان با آن که با بازگشت به دوران طالبان به شدت مخالفند، اما در مورد آینده کشور خود نیز نگران و دلسرد شده اند.

این نظرخواهی به سفارش بی بی سی، شبکه رادیو و تلویزیون دولتی آلمان و شبکه خبری ای بی سی آمریکا در مورد دیدگاه مردم افغانستان نسبت به شرایط این کشور انجام شده است.

آمار این نظرسنجی حاکی از آن است که افغانها نسبت به شرایط فعلی و مسیری که کشورشان به سمت آن درحرکت است اعتماد چندانی ندارند.

مقایسه آمار این نظرسنجی با نظرسنجی های قبلی نشان می دهد که انتظارات مردم افغانستان از تحولات بعد از طالبان و حضور جامعه بین المللی در کشورشان هر سال نسبت به سال قبل کاهش یافته و به نظر می رسد که خود را در وضعیتی آشفته ای می بینند که جز بی تفاوتی نسبت به وضعیت موجود چاره ای ندارند.

این نگرش افغان ها تعجبی ندارد. دستاوردهای هشت سال گذشته با آن که در مقایسه با وضعیت افغانستان در دروان طالبان قابل توجه است، اما با توجه به این واقعیت که افغانستان یکی از چند عامل کلیدی حفاظت از امنیت جهانی است، و با توجه به حضور نزدیک به چهل کشور جهان در افغانستان، دستاوردهای چند سال گذشته، چندان چشم گیر نیست.

درصد قابل توجهی از شرکت کنندگان در این نظرسنجی گفته اند که میلیون ها دلار کمک خارجی در زندگی شخصی آنها تاثیر مستقیمی نداشته است.

نکته قابل تامل دیگر این است که دولت باراک اوباما، رئیس جمهوری جدید آمریکا نیز مثل مردم افغانستان انتظارات خود را در افغانستان کاهش داده اند.

اگرچه جنگ در افغانستان با شعار "ایجاد افغانستان دموکراتیک" و حاکمیت قانون و بازسازی آغاز شد، اما حالا تیم آقای اوباما می گوید استراتژی جدید آمریکا به تلاش برای کسب "اهداف قابل دسترس و همخوان با منابع آمریکا" مبتنی خواهد بود.

این استراتژی جدید به معنای آن است که دولت جدید آمریکا نقش خود در افغانستان را نسبت به دوره جورج بوش، رئیس جمهور قبلی محدود تر خواهد کرد.

گزارشهای چند روز اخیر مبنی بر اعزام ۳۰ هزار سرباز اضافی آمریکایی به افغانستان، نشاندهنده این احتمال است که تیم باراک اوباما تلاشهای خود را به از بین بردن طالبان و بقایای القاعده متمرکز خواهد کرد و عملا ممکن است مسایلی مثل نهادینه کردن دموکراسی، حاکمیت قانون و بازسازی، حداقل در اولویت استراتژی آمریکا در افغانستان نباشد.

اما اعزام نیروی بیشتر آمریکایی به افغانستان به معنای شدت گرفتن خشونتها نیز می تواند تلقی شود و براساس نظر سنجی اخیر کسانی که معتقدند حمله به نیروهای خارجی مستقر در افغانستان می تواند توجیه پذیر باشد، از ۱۷ درصد در سال ۲۰۰۷ به ۲۵ درصد در سال جاری افزایش یافته است.

شمار قابل توجهی از شرکت کنندگان این نظر سنجی گفته اند که برای پایان دادن به خشونتها به نوعی سازش با گروه طالبان -مشروط بر این که این گروه دست از جنگ بکشد - نیاز است.

حکومت افغانستان هم بارها گفته که آماده گفتگو با گروه طالبان است و حامد کرزی در اجلاس اخیر امنیتی در مونیخ هم بار دیگر بر مذاکره با طالبان تاکید کرد و از جامعه بین المللی هم خواست که از این طرح حمایت کنند. افزون بر این در موارد زیادی جامعه بین المللی و حتی مقام های آمریکایی هم اذعان کرده اند که بالاخره لازم خواهد بود که با طالبان سازش شود. با همه اینها، بعید به نظر می رسد که طالبان گزینه مذاکره را بر ادامه خشونتها ترجیح دهند.

یکی از دلایل مهم این امر می تواند این باشد که از آنجا که طالبان ریشه سیاسی در افغانستان ندارند، وجود شان وابسته به جنگ و مخالفت آنها با نیروهای خارجی و دولت افغانستان است و قبول مذاکره برای طالبان می تواند در دراز مدت به معنای انحلال این گروه تلقی شود.

این نظرخواهی نشاندهنده دیدگاه نامساعد ۹۱ درصد از مردم افغانستان نسبت به پاکستان است و ۸۶ درصد معتقدند که پاکستان تاثیری منفی در افغانستان دارد.

این آمار چندان هم دور از انتظار نبوده است. پاکستان از زمان آغاز جنگ بر ضد ترور، به گفته بسیاری از تحلیلگران و حتی برخی مقامات آمریکایی، تلاش لازم را برای مبارزه بر ضد تروریریسم انجام نداده است.

به نظر کارشناسان نتیجه تلاش ناکافی پاکستان و تجمع تندروان اسلامی در مناطق قبایلی پاکستان، حالا این است که پاکستان نیز، مثل افغانستان، به شدت درگیر شورش و تندروی اسلامی است.

مطالب مرتبط