درکنفرانس لاهه چه گذشت؟

اجلاس لاهه
Image caption حضور نماینده ایران در لاهه از جمله نکات مهم کنفرانس آینده افغانستان بود

در سال های گذشته شاهد برگزاری کنفرانس های بین المللی زیادی بوده ایم که مساله اصلی در آن بررسی مشکلات افغانستان بوده است، اما کنفرانس لاهه که در 31 مارچ/مارس در لاهه برگزار شد تفاوت هایی عمده ای با سایر همایش های قبلی بین المللی داشت.

دیدگاه روشن و موضوع مشخص

در کنفرانس لاهه حرف اصلی تعهد بیشتر جامعه بین المللی به افغانستان نبود، بلکه مساله اصلی یافتن زمینه های هماهنگی، همکاری های بیشتر میان جامعه جهانی و تاثیرات مثبت آن بر اوضاع منطقه بود.

درجریان کار کنفرانس نقش مهم استراتژی جدید آمریکا در مورد افغانستان به وضوح دیده می شد و تأکید بر آن بود که مسئله افغانستان را باید در چارچوب مشکل منطقه ای دید و بررسی کرد، تاثیر این دیدگاه در سخنرانی های شرکت کنندگان کنفرانس نیز روشن بود.

به این ترتیب برخلاف بسیاری از کنفرانس های دیگر که در آن بیشتر بحث بر تعهد به ادامه کمک ها بود، در این کنفرانس موضوع مشخص تر و مهم تری در دستور کار بود و بررسی شد.

شرکت ایران

شرکت ایران در کنفرانس لاهه و اظهار آمادگی این کشور برای همکاری در زمینه ثبات سیاسی و اقتصادی افغانستان را می توان از تفاوت های مهم دیگر این کنفرانس بر شمرد.

نکته مهم این است که دیدگاه ایران در قبال افغانستان با رویکرد جدید بین المللی یعنی پرداختن به مشکل افغانستان از طریق پرداختن به مسایل منطقه موافق است.

نکته بسیار مهم دیگر کنفرانس لاهه این بود که توجه بیشتر به چه بایدکردهای مشترک و استراتیژیک معطوف بود، نه به بررسی آنچه تاکنون انجام شده است.

روحیه انعطاف پذیری و تلاش برای یافتن راه حل عملی، موثر و مشترک در سراسر کنفرانس حس می شد. هیلاری کلینتون وزیر امور خارجه آمریکا بیشتر روشن کرد که افغانستان در استراتژی جدید آمریکا از چه اهمیتی برخوردار است. خانم کلینتون گفت: "بهبود وضعیت افغانستان و پاکستان، نه تنها بهبود وضعیت منظقه است، بلکه بهبود مناسبات دپلوماتیک در سطح جهان است. دشوارهای منطقه ای به راه حل منطقه ای نیاز دارد".

آقای کوشنر وزیر خارجه فرانسه نیز بر هماهنگی های بیشتر جامعه بین المللی تأکید کرده و گفت: "ما می خواهیم بدانیم کی؟ در کجا؟ و مصروف چه کارهایی در افغانستان است، تا بتوانیم نقش بهتری برای افغانستان بازی کنیم".

از دیگر نکات مهم این کنفرانس این بود که مسایل مهم افغانستان از جمله انتخابات ریاست جمهوری بررسی شد.

تصور جمعی از جریان کنفرانس چنین بود که انتخابات باید به میکانیسم مستمر و قابل هضم برای تمام شهروندان افغانستان بدل شود.

مدیریت و منابع برای ایجاد این میکانیسم به عنوان اولویت های مهم یادآوری شد.

برخی از شرکت کننده های کنفرانس مطرح کردند که نبود شرایط لازم برای راه اندازی تعلیمات مدنی و ایجاد ساختارهای مفید برای برگزاری و نظارت بر انتخابات، جریان انتخابات را در افغانستان با مشکلات تکنیکی مواجه خواهد کرد.

توسعه اقتصادی

برخی از شرکت کننده های کنفرانس، ایجاد میزان قابل دسترس را برای فرصت های اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی، زمینه جالبی برای محدود سازی دامنه دشواری های موجود در افغانستان می دانستند.

مبارزه با فقر و ایجاد میکانیسم های مفید برای فقر زدایی در تفاهم ملی و منطقه ای و حمایت گسترده بین المللی می تواند زمینه های مفیدی را برای تطبیق استراتژ ی های عمرانی جهانی برای افغانستان مساعد سازد.

اکثریت قابل ملاحظه شرکت کننده های کنفرانس تأکید داشتند که امنیت و ثبات نمی تواند بدون تامین رفاه اجتماعی شهروندان به دست آید. در این زمینه موضع کشورهای عضو اتحادیه اروپا روشن و یک دست بود.

ثبات سیاسی

شرکت کننده های همایش لاهه بر این باور بودند که تأمین امنیت در افغانستان و منطقه به یکی از چالش های با اهمیت برای جهان تبدیل شده است.

این دیدگاه در سخنرانی اکثر شرکت کنندگان، شنیده می شد.

باور کلی این بود که نبود امنیت در افغانستان و منطقه، در واقع تمام جهان را به بی امنیتی و بی ثباتی تهدید می کند.

آنچه کنفرانس لاهه را با دیگر کنفرانس های بین المللی در باره افغانستان مشابه می کرد، تاکید بر تامین امنیت از راه نظامی و بی توجه به تامین عدالت به عنوان پیش زمینه تامین امنیت بود.

تصور غالب این بود که امنیت را می توان از طریق حمایت های نظامی به دست آورد و کمتر کسی بر تأمین عدالت به عنوان پیش زمینه اصلی امنیت و ثبات اجتماعی تاکید داشت.

نشست لاهه هر چند نشست تعهد و فراخوان بیشتر نبود، اما باز هم برخی دولت ها وعده حمایت های گسترده به افغانستان ارایه دادند و توجه بیشتر جهان را برای بهبود وضعیت افغانستان جلب کردند.

تجربه دست کم هفت سال گذشته نشان داده است که کنفرانس های بین المللی در صورتی می تواند موثر باشد که نهاد های مشخصی ملی و بین المللی برای اجرایی کردن تصمیم های آن موظف شوند، چیزی که این بار نیز به نظر نرسید.

مطالب مرتبط