کودکان هندو و سیک؛ آموزش در مدارس عمومی یا ویژه؟

Image caption شمار زیادی از افراد اقلیت های هندو و سیک در سالهای جنگ افغانستان را ترک کردند

شماری از هندوها و سیک های افغانستان می گویند برخورد نامناسب با فرزندان آنها در مدارس عمومی باعث شده که آنها از آموزش باز بمانند.

شماری از افراد این اقلیت دینی در افغانستان می گویند از نزدیک به ۲۰ سال پیش است که فرزندان آنها، به ویژه دختران آنها، در چنین وضعیتی به سر می برند.

چیتر سینگ، هندویی در شهر کابل گفت: "پسر من یک سال پیش در لیسه (دبیرستان) عمر شهید بود. یک روز شاگردان در داخل مکتب (مدرسه) لت و کوبش کردند، روز دیگر زنجیر طلایش را از گردنش گرفتند."

آقای سینگ افزود: "ما به مدیر مکتب مراجعه کردیم، مدیر مکتب شاگردان را خواست، اما آنها پسران زورگو بودند، آنها نه به حرفهای مدیر توجه داشتند و نه به حرفهای سر معلم."

او گفت که دانش آموزان این مدرسه سرانجام روزی پسر او را با "برچه" (چاقو) تهدید به مرگ کردند و به او هشدار دادند که اگر هفت هزار افغانی به این دانش آموزان ندهد، او را خواهند کشت.

آقای سینگ گفت با این همه او پسرش را تشویق کرد که به آموزش در مکتب ادامه دهد، اما پسرش دیگر نتوانست با این وضعیت کنار آید و به مکتب برود. آقای سینگ گفت سرانجام پسرش از ادامه آموزش در مدارس عمومی منصرف شد.

او گفت: "پسرم می گفت اگر آنها (دانش آموزان) مرا بکشند، دیگر مکتب به چه دردم می خورد؟"

آقای سینگ می گوید در حال حاضر شمار کمی از کودکان هندو و سیک در مکاتب خصوصی یا نزد افراد با سواد در خانه های خود آموزش می بینند. او گفت وضعیت آموزش دختران هندوها و سیک ها از این هم بدتر است. به گفته آقای سینگ، دختران هندو و سیک به دلیل ترس از اذیت و آزار فرزندان مسلمانها به مکتب نمی روند و بیشتر آنها بیسوادند.

'مکتب نداریم'

یک دختر حدود هفت ساله سیک به نام آروندا گفت که یک دختر هفده ساله سیک به نام کول جیت او را آموزش می دهد. کول جیت سواد کمی دارد.

اندرکور دختر دیگری است که بیست سال دارد، اما تا کلاس سوم درس خوانده است. این که چرا او به آموزش ادامه نداده است، فقط به زمین نگاه می کند و چیزی نمی گوید.

کول جیت، که آروندا را آموزش می دهد، می گوید: "ما مکتب نداریم." او در پاسخ به این پرسش که چرا به مدارس عمومی نمی رود گفت: "ما را اهانت می کنند، اذیت می کنند و کلمات بد و زشت می زنند، به ما دشنام می دهند."

کول جیت گفت که گاه گاهی نزد عمویش می رود و آموزش می بیند.

او و دیگر دختران هندو و سیک این سوال را با نوعی یاس می پرسند که چه زمانی مدرسه اختصاصی آنها گشایش می یابد. این سوالی است که مقامات وزارت معارف (آموزش و پرورش) افغانستان می توانند به آن پاسخ بدهند. مادر کول جیت گفت: "ما بسیار خوش می شویم اگر مکتب ویژه ای برای فرزندان هندو ها و سیک ها ساخته شود و آنها باسواد شوند."

او گفت: "کودکان ما وقتی به مکتب می روند اذیت می شوند، به آنها دشنام می دهند، حتی آنها را می زنند."

این زن سیک ادامه داد: "ما بر اساس عقیده دینی خود نمی توانیم موهای خود را کوتاه کنیم، به این دلیل ما را مسخره می کنند."

مکتب ویژه؟

چیتر سینگ گفت وزارت معارف وعده داده است که برای فرزندان هندوها و سیک ها مکتب ویژه ای خواهد ساخت، اما به گفته او، نبودن زمین و ساختمان برای این مکتب مشکلی است که تا حال حل نشده است.

مقامهای وزارت معارف می گویند آنها در نظر دارند که مکتب ویژه ای را برای اقلیت های هندو و سیک بسازند، ولی این مقامات اظهار نگرانی می کنند که این کار به "وحدت ملی" آسیب نرساند.

آصف ننگ، سخنگوی وزارت معارف افغانستان گفت: "ما در نظر داریم که برای اقشار خاص مکاتب جداگانه بسازیم، ولی ما این کار را در صورتی انجام خواهیم داد که وحدت ملی ما آسیب نبیند، زیرا تمام اتباع افغانستان - چه اهل هنود و سیک باشند و چه سایر اقوام - ما می خواهیم که همه آنها را زیر یک چتر نگه داریم. ما می کوشیم فضای صمیمانه ای ایجاد کنیم."

سخنگوی وزارت معارف افزود: "اینکه یک کودک هندو در مکاتب عمومی با مشکل مواجه می شود، یک عارضه است و ما باید این عارضه را رفع کنیم." پیش از این شمار زیادی از هندوها و سیک ها افغانستان را ترک کرده و به کشورهای خارج، به ویژه هند رفته اند. اگر مشکل کنونی آنها حل نشود، ممکن است شمار بیشتر مجبور به ترک کشور شوند.

مطالب مرتبط