سبزه ها رنگ خود را باز می یابند، سفری به هلمند

پارک تازه ساخته شده هلمند

در ۲۵ نوامبر سفری به ولایت هلمند داشتم، جایی که تقریبا هر روز از جنگ خشونت در آن خبری تازه ای است، این دومین سفر من در طول یک سال به این ولایت بود اما آیا رویداد های این ولایت تنها در جنگ و خشونت خلاصه می شود؟

سفرمن به هلمند زمانی انجام شد که پنج سرباز بریتانیایی که مشغول آموزش پلیس افغان بودند، همراه با دو پلیس افغان در اثر شلیک یک پلیس افغان کشته شدند.

اتفاقی که سر و صدا های زیادی در جهان ایجاد کرد. خانواده های این سربازان با جنگ و ادامه جنگ در افغانستان مخالفت کردند و خواستار باز گشت هرچه سریعتر سربازان بریتانیایی از افغانستان شدند.

در چند روزی که در هلمند بودم متوجه شدم که هلمند آرام آرام تغییر می کند. زندگی در آنجا شوری دارد و گلها و سبزه ها آرام آرام رنگ اصلی خود را باز می یابند.

جوانان به مکتب (مدرسه) می روند، تلویزیون محلی با نصب وسایل مدرن شروع به فعالیت کرده، ادارات دولتی روز تا روز قوی تر می شوند، تعداد پلیس بیشتر شده ، پارک های ساخته شده در این ولایت به محلی برای جمع و جوش جوانان بدل شده است.

جوانان به ورزش می روند، در میان ورزشها، بدن سازی طرفداران زیادی دارد، کارخانه سنگ "رخام" فعال شده و کارگران در آن مشغول شده اند. جاده های شهر در حال ساخته شدن است و مسجد جامع شهر ساخته شده و یکی از ساختمانها زیبای این ولایت است.

مسئولان افغانی و بریتانیایی می گفتند که روابط نیروهای انگلیس و ارتش ملی افغانستان بیش از هر وقت دیگر دوستانه ترو نزدیکتر شده است.

در یکی از روز های که از ولسوالی(فرمانداری) نادعلی دیدار می کردم، مسئولان برای مردم گندم رایگان (کمک) توزیع می کردند و مردم محل به من گفتند که اعتماد آنها نسبت به مسئولان روز به روز بیشتر شده است.

گلاب منگل والی هلمند، از پیشرفت کار در بند برق کجکی می گفت و امید وار بود که با پایان کار این پروژه تغییر محسوسی در زندگی مردم هلمند رو نما شود.

آقای منگل از تاسیس اولین لیلیه(خوابگاه) دختران در این ولایت خوشحال است.

در هلمند متوجه شدم که بسیاری از اتفاق های ولایت هلمند از رسانه های خارجی و حتی داخلی پخش نمی شود و یاد آن مثل معروف افتادم که گفته اند" شنیدن کی بود مانند دیدن".

با این همه هنوز اگر به فهرست مشکلات نظری بیاندازیم، هنوز طولانی و بلند است، جوانان نیاز به کار دارند، نبود کار و در آمد آنها را به دامن جنگ و اعتیاد می اندازد، فرصت ها وزمینه های آموزشی هنوز اندک است. به نهاد های مدنی مانند اتحادیه های جوانان مثلا، توجهی صورت نگرفته است، افغانهای هندو و سیک هنوز خیلی محروم اند. عده ای از سربازان ارتش به من گفتند که چند ماه است هنوز حقوق شان را دریافت نکرده اند.

مطالب مرتبط