موانع حذف نام طالبان از فهرست سیاه سازمان ملل

طالبان
Image caption آقای کرزی خواستار حذف نام طالبان از فهرست سیاه سازمان ملل است

کشمکش ها در افغانستان به نقطه کلیدی رسیده است. روز پنجشنبه وقتی رهبران جهان در لندن جمع شوند، سوال کلیدی این خواهد بود که چه کارهای دیگری می شود در افغانستان کرد.

دیروز رییس جمهور افغانستان در استانبول گفت یکی از این کارها گفتگو با طالبان است و ترغیب سربازان طالبان به زمین گذاشتن سلاح هاشان. آقای کرزی خواستار حذف طالبان از لیست سیاه سازمان ملل شده تا قدمی باشد به سوی این هدف.

لیست سیاه سازمان ملل چیست و چرا مهم است؟

در اکتبر سال 1999 شورای امنیت سازمان ملل متحد قطعنامه ای تصویب کرد که به موجب آن تحریم هایی علیه طالبان - که در آن زمان افغانستان را تحت سلطه خود داشت - وضع کرده بود. این تحریم ها با قطعنامه های پس از آن شدت گرفت. آخرین قطعنامه در این باره در سال 2009 صادر شد.

فهرست سیاه سازمان ملل شامل نام افراد و نهادهایی است وابسته به القاعده، اسامه بن لادن و طالبان در سراسر دنیا. بنابر این قطعنامه ها، اعضای سازمان ملل متحد باید از سفر هر یک از افراد یا نهادها در لیست سیاه جلوگیری کنند، دارایی آنها را مسدود کنند، و مانع هرگونه خرید و فروش اسلحه با آنها شوند.

ریاست هیئت تحریم های شورای امنیت از اول ژانویه 2009 به عهده اتریش است. این هیئت از همه 15 عضو شورای امنیت تشکیل می شود و مرتبا جلسات رسمی و غیررسمی برگزار می کند. رییس فعلی این هیئت اچ. ای. توامس مایرهارتینگ، نماینده ی دائمی اتریش در سازمان ملل است.

هر عضو سازمان ملل متحد می تواند خواستار اضافه کردن یا حذف نام ها از لیست موسوم به "لیست مقرر" شود. با این حال حذف هر نام نیازمند اجماع همه 15 عضو هیئت تحریم شورای امنیت است.

آقای کرزی می گوید روز پنجشنبه در کنفرانس افغانستان در لندن خواستار حذف چندین نام از این لیست خواهد شد. او امیدوار است در این کنفرانس از حمایت های غرب برای متقاعد کردن سربازان طالبان در به زمین گذاشتن اسلحه شان برخوردار شود. آقای کرزی تصمیم دارد این کار را با پیشنهاد پول و موقعیت شغلی به طالبان انجام دهد.

با این حال کارشناسان بر این باورند که برخلاف آنچه برخی مقامات افغانی تصور می کنند، آقای کرزی راه چندان سهل و ساده ای در پیش ندارد.

بنا بر تحلیل احمد رشید، تحلیلگر برجسته ی پاکستانی، آقای کرزی ابتدا باید همسایه های افغانستان و سایر کشورهای منطقه را قانع کند تا استراتژی مصالحه با طالبان را که به رهبری دولت افغانستان انجام خواهد شد بپذیرند.

در قدم دوم، افغانستان باید درخواستی در شورای امنیت سازمان ملل متحد مبنی بر حذف اسامی رهبران طالبان از لیست تروریست های شورای امنیت که در سال 2001 تهیه شده است ارائه دهد.

قدم سوم دستیابی به قطعنامه ای در شورای امنیت است که به دولت افغانستان برای مذاکره با طالبان اختیار رسمی بدهد و آمریکا، ناتو و سازمان ملل را هم در این راستا ترغیب کند.

در مرحله چهارم باید از نیروهای ناتو و افغان خواست مسوولیت تامین امنیت طالبان و خانواده های آنها را که به افغانستان برمی گردند بپذیرند، و در این راستا باید از آژانس های بین المللی نیز کمک گرفت.

قدم پنجم، تامین بودجه، آموزش و نیروی کافی برای تدوین برنامه ای جهت تعامل با نیروهای غربی و آژانس های حقوق بشر است. این برنامه که به رهبری دولت افغانستان تدوین خواهد شد، برنامه ای است جامع و واضح برای تامین امنیت بازگشت طالبان و فراهم کردن امکانات لازم در این باره.

قدم ششم ترغیب ارتش پاکستان است در کمک به ناتو و نیروهای افغانستان برای تامین امنیت طالبان و خانواده های آنها برای بازگشت به کشورشان.

و سرانجام، رهبر طالبان باید امکان پیدا کند که در پایگاهی بی طرف مثل عربستان سعودی با دولت افغانستان و ناتو مذاکره کند.

آمریکا باید باقیمانده زندانیان افغانی در گوانتانامو را آزاد کند و به آنها اجازه دهد به افغانستان یا پاکستان یا عربستان سعودی بازگردند.

تمامی موارد این لیست بلندبالا باید در کنفرانس لندن محقق شود.

در حال حاضر، آقای کرزی از حمایت همسایه های کشورش برخوردار است. همسایه های افغانستان در بیانیه مشترکی که بعد از مذاکرات در استانبول منتشر شد، گفتند در مسیر آشتی و مذاکره، به ملت افغانستان کمک می کنند- مسیری که بر طبق قانون اساسی افغانستان، و به رهبری و هدایت افغانستان طی خواهد شد.

مطالب مرتبط