میلیبند: تلاش بر این است تا حمایت جهان از برنامه افغانستان جلب شود

در آستانه کنفرانس لندن، بی بی سی برنامه های ویژه ای صدای شما را به راه انداخت و از مقام های بریتانیایی که میزبان این کفرانس هستند، دعوت کرد تا به سوالات شنوندگان بی بی سی جواب دهد، ایمل پسرلی با سوالات شنوندگان بی بی سی که از طریق ایمل یا پیامک به بی بی سی رسیده بود، به سراغ مقام های بریتانیایی رفت و این سوالات را با آنها در میان گذاشت. آنچه می خوانید فشرده ای از پاسخ های میلیبند به سوالات شنوندگان بی بی سی است.

دیوید میلیبند وزیر خارجه بریتانیا در آستانه کنفرانس لندن مهمان برنامه صدای شمای بی بی سی شده و به سوالات شنوندگان پاسخ داده است، وزیر خارجه بریتانیا معتقد است که کنفرانس لندن در واقع تلاشی است برای جلب حمایت های بین المللی از برنامه ای که توسط دولت افغانستان مطرح شده است. آقای میلیبند می گوید:"ما میخواهیم تا دولت و مردم افغانستان در سه بخش کلیدی پیشرفت کنند. اول در بخش امنیت که ما از پیشرفت نیروهای امنیتی افغانستان حمایت می کنیم. دوم در بخش حکومتداری: شما می دانید که افغانستان دارای قانون اساسی است و ما خواستار تحکیم و اعمال آن در سطح محلات هستیم و همچنین در زمینه مبارزه با فساد اداری باید تلاش شود و مساله دیگر پیشرفت اقتصادی در این کشور است که به دلایل مشکلات امنیتی از مدت ها به این سو به عقب افتاده است. بحث سومی را که می خواهیم در کنفرانس لندن روی آن تمرکز کنیم این است که کشور های همسایه و قدرت های منطقه چگونه می توانند از روند ثبات در افغانستان حمایت کنند."

دیوید میلیبند در مورد خروج نیروهای خارجی از افغانستان گفت:"ما خواستار حضور بی پایان در افغانستان نیستیم، ما میخواهیم افغانستان توسط افغان ها اداره شود. ما می خواهیم که نیروهای امنیتی افغانستان، خود مسئولیت تامین امنیت را بر عهده بگیرند و اقتصاد این کشور توسط خود افغان ها رهبری شود، چرا که افغانستان به توسعه نیاز دارد. من هفته گذشته برای بار ششم به این کشور سفر کردم. این کشور به حمایت جامعه جهانی در عرصه توسعه نیاز دارد که این مسئله متفاوت از حضور نظامی در این کشور است."

آقای میلیبند در مورد کشور های همسایه افغانستان گفت:"ما از تمام کشور های همسایه افغانستان به شمول ایران در این کنفرانس دعوت کرده ایم، خود دولت افغانستان گفته است این مسله ابتکار خیلی مهم است و این امر باعث خواهد شد تا افغانها خود بیشتر در این امور دخیل شوند. ما از دولت ایران و وزارت خارجه این کشور دعوت کرده ایم که در این کنفرانس شرکت کنند. این کشور به حمایت همسایه هایش از روند ثبات نیاز دارد. اما در مورد افرادی که در داخل افغانستان می جنگند، این موضوع مربوط می شود به خود افغان ها و رئیس جمهور کرزی، که لویه جرگه ای را با پایه های وسیع برگزار کند، و مطمئناً خوب است که این نشست توسط خود افغان ها برگزار شود نه توسط جامعه جهانی."

وزیر خارجه بریتانیا در پاسخ این سوال که بریتانیا از چشم پاکستان به مسایل افغانستان نگاه می کند گفت:" ما از چشم پاکستان به افغانستان نگاه نمی کنیم، بلکه ما افغانستان را از چشم افغانستان و بریتانیا می بینیم، پاکستان یکی از همسایه های مهم افغانستان است و خود مشکلات بزرگی دارد و همچنین در تاریخ روابط دو جانبه مشکلاتی وجود داشته است، من فکر میکنم که دولت های افغانستان و پاکستان به جای اشاره با انگشت انتقاد به سوی همدیگر، اکنون تلاش می کنند که با هم همکاری کنند. من شاهد این همکاری ها در سطح سیاسی بوده ام، و در عرصه های امنیتی هم دو کشور سعی دارند با یکدیگر همکاری کنند. ما از این دو کشور مستقل برای یافتن راه هایی برای کار مشترک قویا حمایت می کنیم. من فکر میکنم که اکنون دولت پاکستان دریافته است که تروریزم یک مشکل بزرگ و عمیق داخلی در این کشور است و من فکر می کنم که پیوند میان مشکلات دولت افغانستان و پاکستان روز به روز بیشتر هویدا می شود. تردیدی نیست که تامین ثبات در افغانستان نیازمند ثبات در پاکستان است و برعکس."

آقای میلیبند در این زمینه افزود:"پاکستان منافع مشروعی دارد، کشوری است که 1600 مایل مرز مشترک با افغانستان دارد، من فکر نمی کنم که افغان ها، پاکستان را مشکل اساسی بدانند، من فکر می کنم که پاکستان می تواند در تامین ثبات در افغانستان همکاری کند و این مسئوولیت این کشور است، اما پاکستان نیز این مسئوولیت را از افغانستان انتظار دارد، زیرا فکر می کند که مشکلات از همسایه غربی اش وارد این کشور شده است، از نقطه نظر بریتانیا باید بگویم که ما کنفرانسی را برگزاریم می کنیم به شیوه ای که مورد احترام همه کشور هایی که دعوت شده اند، قرار گیرد. ما نمی خواهیم دیدگاه خود را بر هیچ کسی تحمیل کنیم."

دیوید میلیبند در مورد نقش خط دیورند به عنوان یک موضوع ریشه دار در روابط افغانستان و پاکستان گفت:"من فکر نمی کنم که دلیل مشکلات امروزی در افغانستان، خط دیورند باشد، چرا که این خط روی کاغذ ترسیم شده و کمتر واقعیت عینی دارد و عملاً افراد آزادانه از نقاط مختلف این خط عبور و مرور می کنند. افغانستان و پاکستان هر کدام با خطر شورشیان محلی خود روبرو هستند، اما در عین همکاری، شورشیان دو طرف مرز نیز خطر بزرگی است. من فکر می کنم ما تاریخی از ناکامی سیاسی را در مناطق قبایلی شاهد بوده ایم. فعالیت احزاب سیاسی در آنجا ممنوع است. این واقعیت که مناطق قبایلی روابط شان با دیگر مناطق پاکستان را عادی نساخته اند، یک موضوع جدی است. اقتصاد و سیاست در این مناطق توسعه نیافته است. به همین دلیل من سال گذشته به پیشاور رفتم و به همین خاطر ده روز پیش با مقامات ایالت سرحد در اسلام اباد دیدار کردم. ما نیاز داریم تا دولت پاکستان را برای اوردن توسعه اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و امنیتی در مناطق قبایلی حمایت کنیم.

آقای میلیبند در پاسخ به این سوال که آیا رهبر طالبان و گلبدین حکمتیار حاضرند قانون اساسی افغانستان را بپذیرند و در چنین صورتی آیا آنها از فهرست تحریمهای سازمان ملل حذف خواهند شد گفت:" این پرسشی است که متوجه رهبری گروه طالبان می شود. آنان باید به این سوال پاسخ بگویند، که آیا می خواهند زیر سایه قانون اساسی افغانستان زندگی کنند و خشونت را کنار بگذارند یانه؟. انتخاب دست آنهاست. ما موضع خود را در این رابطه روشن کرده ایم و دروازه ها از سوی رئیس جمهور کرزی و همچنین جامعه جهانی در این مورد باز گذاشته شده است. من فکر می کنم که در ارتباط به این دو نفر ملاحظات زیادی به دلیل کارهای سابق شان وجود دارد. اگر آنها می خواهند که سلاح های شان را به زمین بگذارند و در زیر سایه قانون اساسی افغانستان زندگی کنند، این موضوع وضعیت را به گونه بنیادین دگرگون می سازد. من در این مقطع زمانی نمی توانم هیچ وعده ای بدهم، چون این موضوع، نیازمند بحث های جدی خواهد بود. اما در واقعیت هیچ فردی به این حد ساده لوح نیست که چنین تصور کند که همه چیز به یکبارگی تغییر خواهد خورد. به گونه ای که ملاعمر فردا وقتی از خواب بیدار شد، به ناگهان اعلام کند که در طول 15 سال اشتباه می کرده است. بنا شیوه برخورد ما در این خصوص باید واضح باشد، به این معنی که این موضوع مستلزم راه حل سیاسی بر اساس قانون اساسی افغانستان و ترک خشونت از سوی این افراد است."

ما نباید در باره طبیعت تهدیدی که وجود دارد ساده لوحانه قضاوت کنیم بلکه ما باید همیشه بگوییم شمار زیادی از افراد در سطوح پایین و میانه شورشیان که در افغانستان می جنگند، به مجموعه شورشیان جهادی جهانی تعلق ندارند. آنها در واقع در میان جوامع خود مشکلاتی دارند. یعنی کسانی اند که بجای اینکه در بیرون از اجتماع باشند و در برابر دولت بجنگند، خوب است که آنها در میان اجتماع شان باشند و در برابر کسانی که در صدد ضربه زدن به جوامع شان اند، مبارزه کنند."

وزیر خارجه بریتانیا در پاسخ به این سوال که چرا دولت بریتانیا از جنگسالاران حمایت می کند گفت:" این حرفها کاملا بی اساس است، و حتی ذره ای از حقیقت در این اتهامات وجود ندارد که دولت بریتانیا از جنگسالاران و یا افرادی که در فساد دست دارند، حمایت می کند. این یکی از ویژگیهای سیاست است که در باره آن شایعات به راه می افتد. اما این امر نباید باعث شود که ما به این شایعات باور کنیم و برای من بسیار مهم است که از این طریق به شنوندگان شما بگویم که چنین ادعاهایی دروغ محض است."

دیوید میلیبند در پاسخ مبنی بر اینکه بریتانیا در قبال مساله افغانستان صادق نیست و برخورد ریا کارانه ای دارد گفت:" من بسیار متاسفم که از شما یا مردم تکرار چنین اتهامات بی اساس را می شنوم.

این که گویا بریتانیا، در برخوردش در قبال افغانستان صادق و جدی نیست و ریاکارانه برخورد می کند، من از تکرار این اتهامات احساس ناراحتی زیادی می کنم. چرا که بریتانیا در جنگ با شورشیان، 247 تن از سربازانش را قربانی داده است. این کشور کارمندانی را در کار در بخش توسعه و همچنین دپلمات های خود را به جنوب افغانستان و کابل فرستاده است. بریتانیا کشوری است که در کنار افغان ها ایستاده است افغان هایی که 83 درصد انان نمی خواهند به دوران حاکمیت طالبان بازگردند. این سخن حقیقت ندارد که دو دپلمات بریتانیایی از ان کشور اخراج شدند، آنان دیپلماتهای بریتانیایی نبودند و خوب است وقتی چنین ادعای صورت می گیرد شما با ما در میان بگذارید تا حقیقت را بگوییم، آن حرف واقعیت نبود و آنان دپلمات های بریتانیایی نبودند. خیلی مهم است که بگویم که بریتانیا علاقه ای ندارد که افغانستان مستعمره اش باشد و نمی خواهد که پولش را در این کشور صرف کند و نیرویش را در آنجا قربانی بدهد. منافع ما این است که افغانستان بار دیگر به مهد و خاستگاه تروریزم بدل نشود. به نظر من این کاری است که ما با همکاری دیگر کشور ها و به همکاری افغان ها انجام داده می توانیم و نه به تنهایی."