آشتی با طالبان؛ افغانها چه می گویند؟

کابل در این هفته میزبان نشست مشورتی صلح است که در آن یک هزار و ششصد نفر از نمایندگان و بزرگان قومی شرکت کرده و در مورد چگونگی برخورد با گروه طالبان و مخالفان مسلح دولت افغانستان بحث می کنند.

در زیر، نظریات شماری از افغانها را در مورد این نشست می خوانید که با بی بی سی در میان گذاشته اند:

صاحب زاده نالان از قندهار:

ما یک جرگه دیگر را هم در افغانستان چند وقت پیش داشتیم، به نام جرگه امن منطقه ای که من آن را یک "نمایشنامه" نام داده بودم که چند نفر که متوجه جیب های خود بودند در آن شرکت کردند و هیچ نتیجه ای هم نداد و حالا که جرگه صلح برگزار می شود، شاید یک امید در میان مردم باشد، اما من آن را هرگز موثر نمی بینم.

چرا که در جرگه صلح کسانی شرکت دارند که قهرمان های ناکام سینمای واقعی افغانستان هستند که هیچگاه نقش خوبی بازی نکردند.

من موثر بودن جرگه را در این نمی بینم که هدف مشخص و استراتژی مشخص وجود ندارد.

افغانستان نظام دارد، حکومت دارد، پلیس دارد، ارتش دارد ولی باز هم از جرگه ها کار گرفته می شود. جرگه ها در زمانی که انسانها غیر متمدن بودند، قانونی وجود نداشت و نظامی وجود نداشت، برای مهار جنایت کاران در مناطق مشخص مفید بوده است.

اما حالا شرایط تغییر کرده، ما در قرن بیست و یک زندگی می کنیم، ما باید نظام داشته باشیم و بتوانیم دشمنان خود را شناسایی کنیم.

من به عنوان یک شهروند، امید دارم که در این سرزمین صلح برقرار شود اما در تشکیل این جرگه "صلح" نمی بینم.

عذرا رضایی از هرات:

اولین ضرر را از صلح با طالبان زنان افغان خواهند دید زیرا با ورود طالبان به صحنه سیاسی کشور، دست آوردهای هشت سال گذشته زنان از دست خواهد رفت.

چون طالبان اگر حاضر به گفتگو برای صلح هم شوند، طرز تفکر خود را ادامه خواهند داد.

آنها (طالبان) در زمان حکومت خود نشان دادند که برخورد خوبی با زنان ندارند.

گل آغا جان از زابل:

من از برگزاری جرگه صلح حمایت می کنم. این یک برنامه دولت افغانستان است که برای تامین صلح در این کشور اجرا می شود و ما به عنوان شهروندان افغانستان و کسانی که در انتخابات برای تعیین حکومت خود رای داده ایم، باید از برنامه های آن پشتیبانی کنیم.

هشت سال است که در افغانستان جنگ و خونریزی ادامه دارد. ده ها هزار سرباز خارجی در افغانستان مستقر شده اند. اما می بینیم که جنگ و نا امنی پایان نمی یابد.

پس چرا یک راه دومی و معقول تر را تجربه نکینم؟ که آن صلح و آشتی است.

ما باید به خاطر تامین امنیت در کشور خود آشتی کنیم؛ از جنگ جنگ به بار می آید.

رحمت الله از قندهار:

جرگه ای که به نام جرگه صلح برگزار می شود، نه جایگاهی در قانون اساسی دارد و نه هم در میان ملت افغانستان. اگر مقصد از جرگه تغییر در سیاست در برابر مخالفان باشد، این تغییر باید بین پارلمان و رئیس جمهوری با مشورت و بوجود می آمد، در حالی که در این رابطه با پارلمان هیچ مشورت نشده است.

حرف دوم اینکه در قانون اساسی در ماده شصت و پنج گفته شده که رئیس جمهوری در مسایل مهم ملی، سیاسی، نظامی و اقتصادی می تواند نظر عامه مردم را بگیرد.

نظر عامه به نام رفراندم یاد می شود، در حالی که این جرگه نه رفراندم است و نه هم براساس مشورت با پارلمان.

پس من می پرسم که جایگاه آن در قانون اساسی کجاست؟ اگر تصمیمی (در این جرگه) به عمل بیاید، کدام مقام مکلف است که آن را عملی کند؟

مسعود حسینی از کابل:

جرگه مشورتی صلح به نظر من کاراریی ندارد، به این دلیل که این یک جرگه قانونی نیست. هر تصمیمی که در آن گرفته شود مبنای قانونی نخواهد داشت. بیشتر به نظر من، جرگه مشورتی صلح به این دلیل برگزار نمی شود که در آن روی صلح صحبت شود، بلکه این نشست برای منحرف کردن افکار عمومی از مسایل اصلی مثل فساد دولتی است.

موضوع دومی این است که جرگه افغانستان شمول نیست. مخالفان مسلح دولت و سایر گروه های که با طالبان نیستند اما علیه دولت قرار دارند، در آن حضور ندارند، اپوزیسیون دولت در آن نیست. این جرگه بیشتر به یک نشست فرمایشی می ماند تا به مردم نشان داده شود که دولت فعالیت می کند.

نسترن احمدی از کابل:

ما از هر حرکتی که به تامین صلح در افغانستان بیانجامد حمایت می کنیم. جرگه صلح کابل هم به همین منظور برگزار می شود، اما با توجه به ساختار این جرگه و روشن نبودن استراتژی دولت، به نظر نمی رسد که این جرگه بتواند گرهی از مشکل را باز کند.

هشت سال است که جنگ در افغانستان هر روز شدت می گیرد، اما جای تاسف است که هنوز دولت افغانستان نمی داند برای آرام کردن وضعیت چگونه اقدام کند. بعد از هشت سال، تازه دولت به این فکر شده که از مردم بپرسد که با طالبان چگونه برخورد باید کرد.

حالا شرکت کنندگان جرگه صلح هر چه به رئیس جمهور کرزی مشورت بدهند، کار خود شان است، اما آنچه که نظر ملت افغانستان است این است که کسانی که مردم بیگناه را هر روز می کشند، در مکتب (مدرسه) حمله انتحاری می کنند، در زمان حاکمیت خود زنان را به دلیل زن بودن شان لت و کوب می کردند، دست و پای مردم را قطع می کردند، نباید به این آسانی عفو شده و تنها به شرط گذاشتن اسلحه به زمین، وارد قدرت شوند.

ما نگران آینده خود هستیم، نسبت به دولت بی اعتبار هستیم و از این می ترسیم که سیاستمداران افغان به یک بارگی با طالبان ائتلاف کرده و بار دیگر زنان و مردان افغان را آواره کنند.

محمد طارق از بادغیس

جرگه در صورتی موثر خواهد بود که بتواند خواسته های طالبان را برآورده کند، اما من فکر می کنم اگر این جرگه طالبان افغان را وادار کند که از جنگ دست بکشند، با جنگجویان خارجی که همراه با طالبان می جنگند، چه خواهد کرد؟

هرچند من با خواسته های طالبان موافق نیستم و منافع مردم را در خطر می بینم اما به خاطر آمدن صلح امیدوارم که این جرگه راه حلی را برای این بحران پیدا کند.

منیر احمد از مزار شریف:

من خوشحال هستم که این جرگه در داخل افغانستان برگزار می شود و در آن سران اقوام ساکن در این کشور شرکت می کنند و در آن خود افغانها در مورد آینده خود تصمیم می گیرند و می کوشند تا به شکلی بتوانند کشور را آرام بسازند.

نظر به تجاربی که از گذشته ها داریم، تمام تصمیم هایی که در جرگه ها گرفته می شود، اگر عملی شود، امکان موثر خواهند بود و قادر خواهد بود وضعیت را بهتر کند، اما اگر تصمیم های آن عملی نشود، این جرگه هم مثل جرگه های قبلی نتیجه نخواهد داد.

مطالب مرتبط