وزیر خارجه سابق افغانستان: مرز میان دوست و دشمن مغشوش است

رنگین دادفر اسپنتا
Image caption اسپنتا: خودفریبی بیماری علاج‌ناپذیری است

رنگین دادفر اسپنتا در مقاله‌ای در روزنامه هشت صبح، چاپ کابل "مغشوش بودن مرز میان دوست و دشمن" را باعث طولان شدن مبارزه با تروریسم در افغانستان دانسته است.

این مقاله با عنوان "حلقه گم شده جنگ بی‌فرجام" در شماره روز دوشنبه، اول سنبله (شهریور) هشت صبح و همزمان در روزنامه‌های واشنگتن پست در آمریکا و فرانکفورتر الگماینه سایتونگ در آلمان هم چاپ شده است.

آقای اسپنتا وزیر پیشین امور خارجه افغانستان، در حال حاضر مشاور امنیت ملی حامد کرزی، رئیس جمهوری این کشور است.

او در این مقاله ابراز نگرانی کرده است که جنگ افغانستان به تدریج به "فاجعه ای طولانی برای ما و متحدان ما مبدل می شود" و تاکید ورزیده است که دادن قربانی در جنگ "حد و مرزی دارد؛ پس باید واقعیت گرا بود".

آقای اسپنتا نوشته است: "هر کسی که دچار این توهم شود که می توان با افزایش (نفرات) ارتش و پلیس افغانستان و محاکمه چند رشوه‌خوار، القاعده را شکست داد و مانع میلیتاریسم منطقه‌ای شد یا با بازگرداندن چند ناراضی روستازاده بر مشکل شبکه‌های تروریستی و دولت‌های تروریست‌پرور پیروز شد، اصلاح‌ناپذیر مادرزاد است."

به نظر نویسنده مطلب، برخی سازمانهای نظامی و اطلاعاتی در منطقه به افغانستان به عنوان "ته‌سرای خلوت" خود می نگرند.

به نوشته آقای اسپنتا، این سازمان ها از یک جانب در درون کشور خود با "افراطی‌گری خودپرورده" مواجهند و از سوی دیگر مهماندار "شورای کویته"، "شبکه حقانی" و حزب اسلامی گلبدین حکمتیار هستند.

"شورای کویته" متشکل از رهبران ارشد گروه طالبان است که گفته می شود ملا محمد عمر، رهبر این گروه در راس آن قرار دارد و در شهر کویته پاکستان مستقر است.

شبکه حقانی مربوط به سراج الدین حقانی، پسر جلال الدین حقانی، از فرماندهان مجاهدین سابق است و حزب اسلامی هم در کنار این دو گروه با نیروهای افغان و ائتلاف بین‌المللی در افغانستان می‌جنگد.

رنگین دادفر اسپنتا افزوده است که این سازمانهای اطلاعاتی و نظامی به این گروه ها "آموزش نظامی می دهند، پول می دهند و پولهای حق السکوت، خراج و باجگیری و ذکات ثروتمندان تروریست‌پرور را برای تروریسم خزانه‌داری کرده و تروریسم را در منطقه ما مدیریت می‌کنند."

مشاور امنیت ملی حامد کرزی حضور این گروه‌ها در پاکستان و حمایت برخی محافل نظامی و اطلاعاتی از این گروه‌ها را "واقعیت تلخی" دانسته که مردم و مقام‌های دولت افغانستان و متحدان بین‌المللی این کشور از آن آگاهی دارند.

آقای اسپنتا در بخشی از مقاله خود نوشته است: "مردم افغانستان و مردم جهان از این که جنگ بی‌فرجام، که در آن هر روز بیشتر از پیش مرزهای میان دوست و دشمن مغشوش می‌شود، به تنگ آمده‌اند."

او همچنین نوشته که "ما کاملاً محق هستیم اگر می‌گوییم که بدون روشن کردن مسیر و تعریف متحدان و حامیان تروریسم، پیروزی در این جنگ ناممکن است".

اسپنتا معتقد است "زمانی که مرز میان دوست و دشمن روشن نباشد، مردم نخواهند جنگید و از جنگ نیز پشتیبانی نخواهند کرد" و می افزاید که "واقعیت این است که در سیاست خرابکاری سازمان امنیت پاکستان در برابر افغانستان تغییر کیفی رونما نشده است و مردم افغانستان نیز نمی‌خواهند بهای محاسبات اشتباه‌آمیز سیاستمداران و متحدان خود را بپردازند".

او همچنین اظهار داشته است: "ما و متحدان ما هر روز خود و مردم خود را بجای سرچشمه زلال به سوی سراب می‌بریم. ... دوستان و دشمنان را باید به روشنی نام گرفت، هیچ استراتژی جنگی بدون اهداف روشن و تعریف دوستان و دشمنان به پیروزی نرسیده است... با مدارا و تاریک سازی و هدف گم کردن نمی‌توان مردم افغانستان را بسیج کرد".

آقای اسپنتا هشدار می دهد که"ما قربانی تروریسم هستیم؛ کشورهای دیگری نیز در منطقه ما قربانی تروریسم هستند و متحد استراتژیک ما، ایالات متحده آمریکا نیز از اهداف اصلی تروریسم می‌باشد؛ از این رو، باید کشورهای قربانی تروریسم صف روشن و متحد ضدتروریسم را ایجاد کنند".

آقای اسپنتا در ادامه نوشته که "خودفریبی بیماری علاج‌ناپذیری است".

به نظر او، افغانستان در چند سال گذشته در حوزه های آموزش، بهداشت، توسعه حقوق شهروندی، آزادی های سیاسی و اجتماعی پیشرفت هایی داشته، اما این پیشرفت ها "در سایه حمله‌های انتحاری، بمب‌های کنار جاده‌ای، قربانیان غیرنظامی و حضور تروریستان بین‌المللی در افغانستان کمرنگ است".

مطالب مرتبط