انتخابات مجلس: افغانها چه می گویند (2)

انتخابات پارلمانی افغانستان در تاریخ هژدهم سپتامبر برگزار خواهد شد. شماری از شهروندان افغان نظریات خود را در مورد انتخابات پارلمانی با بی بی سی در میان گذاشته اند.

محمد حریف، غور

Image caption محمد حریف، غور

در انتخابات اول که من رای دادم، آشنایی کاملی با نامزدها و خود پارلمان نداشتم، به همین دلیل انتخاب درستی نداشتم و از آن راضی نیستم، چون (به کسی که رای دادم) خدمتی که لازم بود به مردم نکرد.

اما دور فعلی می دانم که چه کسی را انتخاب کنم که به مردم خدمت کند.

دور پیشتر بزرگترها به ما می گفتند که به فلانی رای بدهید، ما هم به او رای می دادیم، اما الان دیگر فهمیدیم که به چه کسی رای بدهیم، این بار به خواست خودمان رای می دهیم و می دانیم که چه کسی خدمت می کند و چه کسی خدمت نمی کند.

زرغونه، قندهار:

امنیت در قندهار خوب نیست. تهدید طالبان زیاد است.

در مکتب آوازه بود که طالبان کسانی را که رای بدهند و در انتخابات شرکت کنند، مجازات خواهند کرد.

اما من و خانواده ام به این تهدیدها اعتنا نداریم. ما در انتخابات شرکت می کنیم و رای می دهیم.

امیدوار هستم به کسی که رای می دهم بتواند بدرستی از ما نمایندگی کند.

یما سالک، هرات:

نمایندگان دوره قبلی نتوانستند رضایت من و شماری کثیری از مردم را جلب کنند، چون در دور اول، هم وکلا و هم موکلین با برخورد دموکراتیک آشنایی نداشتند. من فکر می کنم وکلای دور اول درهای پارلمان را بر روی موکلین خود بستند و اگر هم شماری از وکلا در پارلمان سر و صدا ایجاد می کردند و اعتراض می کردند، بیشتر به دنبال تحمیل سلیقه گروه یا حزب خود در بعد سیاسی بودند.

در حالی که وکلا باید با موکلان شان در ارتباط تنگاتنگ همیشگی باشند و مباحثی را که در پارلمان مطرح می کنند باید وجهه ملی داشته باشد نه وجهه زبانی، منطقه ای و قومی.

من معتقدم که باید دنبال چهره های جدید باشیم، چون به نظر من ما بیشتر باید به تجربه دموکراسی تاکید داشته باشیم تا کیفیت آن.

طارق سعیدی، هرات

Image caption طارق سعیدی، هرات

شاید پارلمان افغانستان نتوانست نقش خود را طی پنج سال گذشته خوب بازی کند، اما با شرایطی که افغانستان دارد، می شود تا حدودی به این پارلمان و پارلمان بعدی خوشبین بود، چون افغانستان پس از یک بحران به یک نظام دموکراتیک رسیده است.

این نظام در ابتدا هیچ گونه پایه اساسی دموکراسی نداشت، ما جامعه مدنی نداشتیم، اقتصاد درست و پلیس و ارتش درست نداشتیم و این ها می توانست مشکلاتی را برای دموکراسی نوپای ما ایجاد کند.

از طرف دیگر پارلمان زمانی شکل گرفت که جنگ سالارانی وجود داشتند که به دولت جدید افغانستان سر فرود نمی آوردند و در بین خود نیز درگیر بودند، با تشکیل پارلمان این گروه ها در پارلمان نیز به موضع گیری و رقابت های گروهی و قومی پرداختند، اما این بار نه با تفنگ بلکه با دیالوگ، که این شیوه رضایت بخش است.

من به نامزد دور قبلی که به او رای داده بودم دوباره رای نمی دهم، من شخصا به دنبال چهره های جدید می گردم.

نسرین احسان، کابل:

من در دور قبلی رای ندادم، چون سن قانونی رای دهی را تکمیل نکرده بودم. این بار اما برای نخستین بار در زندگی ام رای خواهم داد. هیجانی هستم. می خواهم بهترین فرد را برای رفتن به پارلمان انتخاب کنم.

کوشش می کنم به کسی رای بدهم که شایستگی نمایندگی از مردم را داشته باشد. جوان و پرکار باشد. به کسانی که مفکوره های تاریک دارند و حقوق زنان برایش اهمیت ندارد، رای نمی دهم.

حسین معین، کابل

Image caption حسین معین، کابل

با تشکیل پارلمان اول، ارکان سه گانه دولت تکمیل شد و این در نفس خود یک دستاورد بود. با برگزاری اولین انتخابات پارلمانی، بسیاری از رهبران سیاسی و زورمندان محلی که از کابینه بیرون مانده بودند، در پارلمان راه یافتند. این رهبران سیاسی و زورمندان محلی تهدیدی بالقوه برای دولت نو پا بودند و هر لحظه می توانستند در ولایات برای دولت مشکل خلق کنند. با راه یافتن آنها در پارلمان، زمینه های اخلال و ایجاد مشکل از سوی آنها از بین رفت. فعالیت های آنها تحت صلاحیت های قانونی، در وقت رسمی، زیر یک چتر (پارلمان) و در پایتخت کابل محدود شد. از این لحاظ تشکیل پارلمان اول با در نظر داشت اوضاع بسیار شکننده آن زمان، اهمیت زیاد دارد.

پارلمان اول قوانین زیادی را در پنج سال گذشته تصویب کرد. اما در این میان تصویب منشور مصالحه ملی تکان دهنده ترین مصوبات این نهاد قانونگذار بود. با تصویب منشور مصالحه ملی از سوی پارلمان، برنامه عمل صلح، مصالحه و عدالت که پیشتر از آن از سوی رئیس جمهوری به تصویب رسیده بود، تقریبا به طور کامل متوقف شد و بسیاری از مردم، به ویژه قربانیان جنگ را از پروسه عدالت انتقالی نا امید کرد.

طرح و تصویب منشور مصالحه ملی توسط پارلمان نشان داد که اکثریت اعضای پارلمان سابقه جنگ و جنایت دارند و از پیگرد عدلی در هراس اند. این منشور به مردم نشان داد که نه حکومت و نه شورای ملی هیچ کدام به حاکمیت قانون، عدالت و حقوق بشر پابند نیستند و قانون گریزی در نهاد قانونگذار هم معمول شد.

مطالب مرتبط