روزنامه های کابل: دوشنبه، ۲۰ جدی

روزنامه های چاپ امروز کابل برای دومین روز پیاپی به بررسی و تحلیل روابط افغانستان با هند و پاکستان پرداخته اند.

چراغ نوشته که هند نگران نزدیک شدن روابط کابل-اسلام آباد است و این کشور از سال ۲۰۰۱ میلادی تا حال صدها میلیون دلار را برای بازسازی افغانستان اختصاص داده و در عین حال روابط کابل و اسلام آباد را زیر ذره بین دیپلماتیک-اطلاعاتی خود داشته است.

روز یکشنبه، ۱۹ جدی/دی سوماناهالی مالایا کریشنا (Somanahalli Mallaiah Krishna)، وزیر خارجه هند در سفری به کابل نسبت به امنیت نمایندگی های سیاسی این کشور در افغانستان ابراز نگرانی کرد. پیشتر از این، هیات شورای عالی صلح در پاکستان با مقامهای این کشور در باره تشکیل کمیسیون مشترک صلح توافق کرده بود.

چراغ نوشته که درست است که در دو سال گذشته حملاتی علیه دیپلمات ها و شهروندان هندی در افغانستان صورت گرفته و شماری از آنها کشته شده اند، ولی نگرانی اصلی هند ناشی از مسائل "استراتژیک" و "احتمال تفاهم شکننده افغانستان با پاکستان" است.

به نظر نویسنده، طالبان برای "اهداف استراتژیک پاکستان" کار می کنند و هند فعالیت های تروریستی این گروه را تهدیدی برای همه منطقه می داند و بیشتر حساسیت دهلی نو هم ناشی از همین موضوع است. چراغ افزوده که البته هندی ها هم برای تامین منافع خود به فعالیت های اسخباراتی در افغانستان دست دارند.

آرمان ملی خبر داده که هیات شورای عالی صلح افغانستان در سفرش به پاکستان، توافق کرد که "نمایندگی سیاسی طالبان در آن کشور ایجاد شود". به نظر نویسنده، گشایش چنین نمایندگی از سوی طالبان در پاکستان، "حرکتی است معنادار و به زیان مردم و دولت افغانستان".

روزنامه افزوده که ایجاد نمایندگی طالبان در پاکستان به آنها اعتبار دیپلماتیک می بخشد و آنها با استفاده از این فرصت برای احیای هویت و اعتبار از دست رفته خود تلاش خواهند کرد. به نظر آرمان ملی، اگر طالبان با داشتن چنین نمایندگی، برای خود "نوعی رسمیت" کمایی خواهند کرد.

نویسنده افزوده که با ایجاد نمایندگی طالبان در پاکستان، این کشور می خواهد که "قیمومت" خود را بر طالبان محفوظ نگهدارد و در هر گونه مذاکره ای دست باز داشته باشد. به نظر روزنامه، طالبان با داشتن چنین دفتری در پاکستان به این کشور فرصت می دهند که در مذاکرات به اهداف خود برسد.

آرمان ملی در ادامه نوشته که "پاکستان در قضیه افغانستان بی طرف نیست" و به همین دلیل ایجاد چنین دفتری در آن کشور، به پاکستان در هر گونه گفتگویی نقش تاثیرگذار می بخشد و این به زیان افغانستان است. نویسنده تاکید کرده که اگر دفتری برای طالبان ایجاد می شود باید در یک کشور بی طرف و با نیت نیک ایجاد شود.

روزنامه افغان جرگه نوشته این که هیات شورای عالی صلح در نخستین سفر خارجی خود به پاکستان رفت، دلیلش این است که این کشور در میان طالبان نفوذ دارد و از آنها "حمایت" می کند. به نظر نویسنده، شخصیت های سیاسی پاکستان می توانند در تامین صلح در افغانستن کمک کنند.

روزنامه نوشته که این هیات در حالی وارد پاکستان شد که این کشور در پی خروج جنبش متحده قومی از دولت ائتلافی و کشته شدن فرماندار ایالت پنجاب، وضعیت نامساعد سیاسی داشت، ولی این هیات علاوه بر رئیس جمهوری و نخست وزیر، با رئیس ارتش، رئیس سازمان اطلاعات (آی اس آی) و شماری از رهبران مذهبی پاکستان دیدار کرد.

به نظر روزنامه، این دیدارها نشانه ای از استقبال پاکستان از این هیات شمرده می شود و به همین لحاظ این موضوع دستاوردی برای این هیات محسوب می شود. افغان جرگه اما افزوده که هرچند سفر هیات شورای صلح فرصتی خوب و موفقیتی برای این شورا است، ولی نباید انتظار داشت که همه مشکلات با یک سفر حل شود.

ماندگار توقف صدها تانکر سوخت تاجران افغان در مرزهای شرقی ایران را بررسی کرده و نوشته که این موضوع "هیاهوی زیادی" در افغانستان بر پا کرد، ولی اصل مساله به نظر روزنامه، "فراگیرتر از آن است که تنها به بسته شدن مرز ایران محدود شود". به نظر روزنامه، "سیاست خاصی" این مساله را دنبال می کند.

سرمقاله نویس ماندگار ریشه این مشکل را در "بی برنامگی ها و روزمرگی های" دولت به رهبری حامد کرزی، رئیس جمهوری افغانستان جستجو کرده، که به نظر نویسنده "نمی تواند به ابتدایی ترین نیازهای جامعه پاسخ گوید".

روزنامه افزوده که دولت افغانستان هیاتی را به ریاست قسیم فهیم، معاون رئیس جمهوری به ایران برای حل این مشکل فرستاد و گزارشهایی هم پخش شد که مشکل حل شده، ولی در واقع مشکل حل نشد. به نوشته ماندگار، حال نه تنها مواد سوخت، بلکه بهای همه مواد اولیه بالا رفته و دولت نتوانسته که سیاست پیشگیرانه ای در این زمینه روی دست گیرد.

به نظر نویسنده، "برخی ها در درون نظام در احتکار و مافیایی شدن مواد اولیه" دست دارند و آنها از این وضعیت سود می برند. به نوشته ماندگار، افزایش بهای مواد اولیه در کشور به مشکل "هر ساله" تبدیل شده و دولت بدون این برنامه ای برای حل این مشکل داشته باشد، "تقصیر بی کفاتی های" خود را به دیگران نسبت می دهد.