فقر و بیکاری، زمینه قاچاق علنی انسان در افغانستان

بیکاران در غزنی حق نشر عکس BBCPersian.com
Image caption بیکاری از عوامل اصلی همراه شدن جوانان با قاچاقچیان انسان شمرده می شود.

فقر و بیکاری در ولایت غزنی در مرکز افغانستان باعث شده که قاچاق انسان در این ولایت به گونه علنی رایج شود.

قاچاقچیان انسان در غزنی و شماری از ولایت های مرکزی افغانستان بدون این که شغل خود را پنهان کنند، در جستجوی افراد جوان و بیکارند تا آنها را به بیرون از کشور قاچاق کنند.

این قاچاقچیان هم دفترها و نمایندگی های مشخص برای مراجعه نیروهای بیکار برای قاچاق شدن دارند و هم افرادی را برای تشویق جوانهای بیکار به مسافرتهای غیرقانونی استخدام کرده اند.

عبدالرازق جوانی در ولسوالی (شهرستان) جاغوری در ولایت غزنی است که دو بار به صورت غیرقانونی به استرالیا سفر کرده است. او به بی بی سی گفت که دو تن از دوستان او در این مسیر غرق شده اند.

عبدالرازق افزود: "من دو بار خواسته ام که به استرالیا بروم. دوستانم مرا به قاچاقچی معرفی کردند. اول رفتیم به اندونیزی. وقتی که می خواستیم با کشتی وارد استرالیا شویم، مارا متوقف کردند و رد کردند. تمام پول ما مصرف شد و بسیار سرگردان هم شدیم. دوباره آمدیم به افغانستان."

او همچنین گفت: "بار دوم پنج نفر با هم رفتیم و دو باره در آبهای مسیر استرالیا دو تن از دوستان من غرق شدند و دیگر آنان را ندیدیم. این مسافرت برایم خیلی سخت تمام شد و از زندگی خسته شدم."

حق نشر عکس BBCPersian.com
Image caption فقر یکی از دیگر عوامل مسافرت های غیرقانونی به خارج از کشور در افغانستان است.

نیروهای بیکار عمدتا به سه مقصد ایران، اروپا و استرالیا، منطقه و دیار خود را ترک می‌کنند. بسیاری از این جوانان از مشکلات و خطرهای سفرهای غیرقانونی به بیرون از کشور با خبرند، اما این افراد می‌گویند بیکاری، نا امنی و مشکلات فرهنگی و اجتماعی آنان را وامیدارد تا به منظور رسیدن به کشورهای اروپایی و یا استرالیا خود را به دست قاچاقچیان انسان بسپارند.

سفرهای غیرقانونی به استرالیا و کشورهای اروپایی علاوه بر خطرهای احتمالی، برای هر فرد از ده تا بیست هزار دلار آمریکایی هزینه دارد. بیشتر مسافران با فروش خانه، زمین و دیگر دارایی های شخصی خود، این هزینه ها را تامین می کنند.

شکرالله، جوانی از ولسوالی ناور ولایت غزنی است که او هم تجربه سفر با قاچاقچیان به اروپا دارد. او در باره این تجربه خود گفت: "من می خواستم به اروپا بروم. قاچاقچی به ما گفت دوازده هزار دلار به او بدهیم و او ما را به صورت تضمین شده به مقصدمان می رساند. وقتی که از ترکیه رفتیم، در مسیر راه ما از سوی نیروهای امنیتی بازداشت شدیم. قاچاقچی فرار کرد، تمام پولهای ما گم شد، از قاچاقچی تا هنوز هیچ خبری نداریم."

شکرالله افزود: "من زمین، خانه و اسباب خانه و وسائلم را فروخته بودم. تمام اموالم نابود شدند. فعلا هم کار ندارم، زندگی برایم جهنم شده. در بسیاری جاها به دلیل نا امنی نمی شود کار کرد".

بیشتر کسانی که نیروهای بیکار را به بیرون از افغانستان قاچاق می‌کنند، افراد ثروتمندی هستند که به نظر می‌رسد پول و دارایی خود را از طریق قاچاق انسان به دست آورده باشند.

یکی از قاچاقچیان در گفتگویی با بی بی سی پذیرفت که او تا حالا از این راه، دهها هزار دلار به دست آورده است، اما این قاچاقچی گفت که او جوانان را با رضایت خود آنها قاچاق می کند.

او گفت: "من در حدود دوازده سال است که قاچاقبری می کنم. کار قاچاق انسان مشکلات خود را دارد. در بعضی موارد ما بسیار زیاد ضرر کرده ایم. من با همکارانم جوانان را به ایران، ترکیه و کشورهای اروپایی قاچاق می‌کنیم. پولهای زیادی به دستم آمده، اما من هیچ گاهی کسی را بدون رضایتش قاچاق نکرده ام. جوانان زیادی هستند که حاضرند، خطرهای غرق شدن، مردن و ناپدید شدن را تحمل کنند، اما از افغانستان خارج شوند." اما دولت افغانستان همواره با مسافرتهای غیرقانونی افغانها به کشورهای خارجی مخالفت کرده است. مقامات دولتی می گویند آنها در تلاش هستند تا قاچاقچیان انسان را شناسایی کرده و با آنان برخورد قانونی کنند. مسئولان دولتی تاکید می کنند که ظرف سالهای اخیر برای هزاران نفر در داخل افغانستان زمینه کار فراهم شده است.

عبدالکریم نوروزی رئیس اداره کار و امور اجتماعی ولایت غزنی گفت: "اداره ما سیاستگذار است. ما مسئولیت نداریم که کارخانه بسازیم و مردم را جذب کار کنیم، اما با این مشکلات ما توانسته ایم در سالهای اخیر بیش از سه هزار نفر را در موسسات و اداره‌های دولتی جذب کنیم."

آقای نوروزی تاکید کرد: "ما دوره های آموزشی خیاطی، صنایع دستی و نجاری برای نیازمندان ایجاد کرده‌ایم که این امر می تواند در کاهش آمار بیکاری نقش داشته باشد."

مقامات دولتی می گویند هنوز اداره‌های مربوط در افغانستان آمار دقیقی از تعداد افرادی که ظرف سالهای اخیر به صورت غیرقانونی این کشور را ترک کرده اند، ندارند. در سالهای اخیر گزارشهایی از وضعیت بد مهاجران افغان در برخی از کشورها و از جمله ایران در همسایگی افغانستان نیز منتشر شده است.

انتشار این گزارشها هر چند نگرانی‌های هر چه بیشتر مردم و نهاد های مدافع حقوق بشر در افغانستان را در پی داشته، اما در عمل کار زیادی برای بازگشت آنها به کشور انجام نشده است.

فرار از افغانستان و رفتن به اروپا، آسترالیا و ترکیه و ایران محدود به ولایت غزنی و حتی محدود به مناطق دور دست و روستایی افغانستان نیست، جنگ، فقر و بیکاری در مناطق مختلف افغانستان سبب شده است تا بسیاری از جوانان افغانستان کشور خود را به امید رسیدن به محل، امن، درآمد بیشتر و زندگی بهتر، ترک کنند.

مطالب مرتبط