روزنامه های کابل: دوشنبه، ۲۸ سنبله

روزنامه های چاپ امروز کابل در سرمقاله ها و مطالب اصلی خود عمدتا به بررسی و تحلیل اظهارات اخیر مقامهای آمریکایی در مورد ارتباط شبکه حقانی با حکومت پاکستان پرداخته اند.

در پی حمله مهاجمان انتحاری به سفارت آمریکا و مقر فرماندهی ناتو در شهر کابل (۲۲ سنبله/شهریور)، لئون پانه‌تا، وزیر آمریکا آن را کار شبکه حقانی دانست و کامرون مانتر، سفیر آمریکا در اسلام آباد گفت که شواهدی در مورد ارتباط حکومت پاکستان با این شبکه وجود دارد.

هشت صبح در سرمقاله خود نوشته که "همه راهها به پاکستان منتهی می شود" و کشورهای غربی پیش از این اظهارات مقامهای افغان در مورد موجودیت پناهگاههای تروریستی در پاکستان و شواهد ارتباط این کشور با گروههای شورشی را جدی نگرفتند.

به نظر روزنامه، متحدان غربی افغانستان زمانی متوجه این موضوع شدند که اسامه بن‌لادن، رهبر پیشین گروه القاعده در پاکستان کشته شد و شواهدی از روابط حکومت پاکستان با شبکه حقانی به دست آوردند. هشت صبح افزوده که حالا آمریکا در تلاش است تا پاکستان را از ادامه روابطش با این گروه منصرف کند.

به نظر نویسنده، این در حالی است که پاکستان تلاش دارد که از منطقه "تصویری وارونه" نشان دهد و افغانستان را مرکز تروریسم معرفی کند، اما اظهارات اخیر کامرون مانتر، سفیر آمریکا در اسلام آباد "زنگ خطری" برای خود پاکستان در این مورد است.

هشت صبح با این مقدمه نوشته که با تائید ارتباط پاکستان با شبکه حقانی از جانب سفیر آمریکا، حالا وضعیت کاملا به نفع افغانستان است و این کشور باید از این فرصت استفاده کند و حامد کرزی، رئیس جمهوری افغانستان در اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل باید تاکید کند که ریشه همه مشکلات در پاکستان است.

روزنامه ویسا در سرمقاله خود نوشته که در پی حملات تروریستی ۲۲ سنبله به اهدافی در کابل و از جمله سفارت آمریکا و مقر فرماندهی ناتو، "تغییر آشکاری" در اظهارات مقامهای آمریکایی در مورد پاکستان به وجود آمده است.

روزنامه افزوده که در آغاز لئون پانه‌تا، وزیر دفاع آمریکا و پس از آن کامرون مانتر، سفیر این کشور در پاکستان این حملات را کار شبکه حقانی دانستند و آقای مانتر از شواهدی در مورد ارتباط پاکستان با شبکه حقانی سخن گفته است.

ویسا به این نظر است که اگر این اظهارات مبتنی بر واقعیت های عینی باشد، این خود تغییر بزرگی است که برای نخستین بار در موضع آمریکا در مورد پاکستان پدید آمده است. هر چند به نظر روزنامه، آمریکا چیز تازه ای کشف نکرده و تنها به واقعیتی اعتراف کرده که سالها چشمان خود را در برابر آن بسته بود.

نویسنده ویسا به این باور است که گروه های طالبان و حقانی نه تنها پناهگاههای امنی در پاکستان دارند، بلکه این کشور از عملیات نظامی علیه شبکه حقانی نیز خودداری می کند و مقامهای این کشور در نظر دارند که از این گروه به عنوان یک وسیله برای تامین منافع آینده خود استفاده کنند. ماندگار در مطلب نخست خود با عنوان "پاکستان در تلاش فریب منطقه" نوشته که پاکستانی ها از مدتی به این سو به صورت آشکار و پنهان، تلاش دارند که از حضور درازمدت آمریکا در افغانستان جلوگیری کنند. به نوشته روزنامه، این تلاشها در چهارچوب "مانورهای پنهان دیپلماتیک" در منطقه به راه انداخته شده است.

به نظر نویسنده، پس از آن که کمکهای میلیاردی آمریکا به پاکستان قطع شده، این کشور در پی "انتقام" از آمریکا برآمده است و اگر این کمکهای بی دریغ ادامه می یافت، پاکستان هرگز در تلاش ضربه زدن به برنامه های آمریکا در منطقه بر نمی آمد.

ماندگار به این باور است که حالا پاکستان تلاشهایی را به راه انداخته تا از بستن قرارداد استراتژیک میان آمریکا و افغانستان جلوگیری کند. نویسنده افزوده که حالا پاکستان مواضع کاخ سفید را همسو با منافع خود نمی بیند و به همین دلیل به دنبال "شایعه پراکنی" و "اغوا کردن" کشورهای منطقه علیه آمریکا است.

نویسنده اظهارات اخیر مقامهای چینی را که گفته اند "خطر طالبان کمتر از حضور دایمی آمریکا در منطقه است"، نشانه ای از آن دانسته است که سیاستمداران چینی تحت تاثیر "اغواهای فریبکارانه" پاکستانی ها قرار گرفته اند.

اراده سفر توماس دومایزی یر، وزیر دفاع آلمان به افغانستان را مهم دانسته و نوشته است ک او در سومین سفر خود به عنوان وزیر دفاع آلمان به افغانستان، به دنبال زمینه سازی برای خروج تدریجی نیروهای آلمانی از افغانستان است.

آلمان حدود پنج هزار سرباز در افغانستان دارد که عمدتا در شمال افغانستان مستقر هستند.

به نظر اراده، بر اساس تصمیمهای سران ناتو، خروج تدریجی نیروهای کشورهای عضو ناتو و از جمله آمریکا و آلمان از سال جاری آغاز شده و این کشورها تلاش دارند که تا پایان این روند در سال ۲۰۱۴ وضعیت امنیتی افغانستان را در سطح بهتری بهبود بخشند.

اراده به این باور است که در پی افزایش ناامنی ها در افغانستان، چهره های این کشورها در افغانستان "مخدوش" شده و حالا تلاش دارند که با حمایت از برنامه مصالحه با شورشیان چهره های خود را بازسازی کنند و اگر ناامنی ها افزایش یافت، آن را به "مداخله کشورهای همسایه" نسبت دهند.

مطالب مرتبط