متن کامل گفتگوی بی بی سی با سفیر بریتانیا در کابل

ویلیام پتی، سفیر بریتانیا در کابل در مورد اوضاع جاری در افغانستان با سید انور، خبرنگار بی بی سی در کابل گفتگو کرده است که متن کامل آن را در زیر می‌خوانید:

با توجه به حملات اخیر در کابل و کشته شدن برهان الدین ربانی، از نظر شما راه مناسب برای کشاندن طالبان به پای میز مذاکره کدام است؟

مردم این را می‌دانند که در بین یک بحران، هم می توانید بجنگید و هم گفتگو کنید. ما برای نبرد و مذاکره آماده هستیم. اما این معمول نیست که شما در پی کشتن مذاکره کننده باشید. بنابر این مرگ برهان الدین ربانی یک ضربه بزرگ به روند مصالحه بود. اگر این پیام آخر طالبان باشد، در این صورت استراتژی باید به گونه دیگری دنبال شود. اگر طالبان می خواهند وارد سیاست شوند، ما می توانیم این کار را انجام دهیم، اما چیزی که اطیمنان می دهیم این است که آنها هیچ گاهی با زور پیروز نخواهند شد و با استفاده از جنگ هیچ چیزی بدست نخواهند آورد.

هدف از تغییر در راهکار چیست؟ اگر هدف قرار دادن آقای ربانی پیام آخر طالبان باشد، آیا تغییر به معنی توقف روند مصالحه است؟

من فکر می کنم که اگر این پیام آخر طالبان باشد، در این صورت گفتگوی صلح معنا ندارد. اما اگر آنها با پذیرفتن شرایطی که رئیس جمهور افغانستان اعلام کرده به ادامه گفتگو تمایل داشته باشند، هنوز هم فرصت نشستن به میز مذاکره باقی مانده است. دست بردار شدن از خشونت، پذیرفتن قانون اساسی و آماده شدن فعالیت در چوکات قانون اساسی افغانستان و قطع روابط با گروه های تروریستی جهانی از جمله شرایط ارایه شده است. اما تا زمانیکه از سوی طالبان پاسخ اطمینان بخش دریافت نکنیم، امید پیشرفت در روند مصالحه یک حماقت خواهد بود. در عین حال ما به خشونت تن نخواهیم داد. ما به کمک های خود در راستای تقویت نیروهای امنیتی افغان، جامعه ای که بر اساس قوانین مدنی استوار باشد و کمک به حکومت افغانستان را ادامه خواهیم داد. در عین حال از کسانی که واقعا به صلح رو می آورند استقبال خواهیم کرد.

آیا فکر می کنید هنوز هم این فرصت وجود دارد که طالبان به پیشنهاد مصالحه گوش دهند و حل و فصل معضل از طریق گفتگو به باور شما امکان پذیر است؟

ما از جستجوی راه حل صلح آمیز دست بردار نمی شویم. من فکر نمی‌کنم که مردم افغانستان هم جستجوی راه حل صلح آمیز را رد کنند. اینجا از سی سال به این سو جنگ ادامه دارد و مردم از این وضعیت به ستوه آمده‌اند. مردم می خواهند کودکانشان را در یک فضای عاری از خشونت به مکتب بفرستند. ما افغانها را برای رسیدن به این هدف یاری می رسانیم. شما می دانید که تا سه سال دیگر نیروهای رزمی ما افغانستان را ترک خواهند کرد. اما اگر طالبان فکر می کنند که میدان به آنها می ماند، اشتباه کرده اند. آنها با یک نیروی قوی و حکومت قوی افغانستان روبرو خواهند شد. حکومت و مردم افغانستان همکاری جامعه جهانی را با خود خواهند داشت و این همکاری پس از سال ۲۰۱۴ هم ادامه خواهد داشت. کنفرانس بن، نشست منطقه ای در استانبول و در پی آن نشست سران ناتو در شیکاگو در ماه مه سال آینده، همه اینها فرصت های برای تضمین حمایت جامعه جهانی از حکومت افغانستان و کمک به مردم این کشور است.

می خواهم به تنش ها میان آمریکا و پاکستان در قبال مسایل افغانستان اشاره کنم. اخیرا آمریکا با لحن تند و مستقیم استخبارات پاکستان را به حمایت از گروه طالبان متهم کرده و حتی شبکه حقانی را بازوی نظامی سازمان استخبارات آن کشور خوانده است. به نظر شما این وضعیت یک درگیری لفظی است یا امکان روبرو شدن در عمل هم میان آمریکا و پاکستان وجود دارد؟

به باور من، خواست ایالات متحده و حکومت افغانستان از پاکستان در رابطه به تلاش بیشتر برای سرکوب طالبان، یک خواست مشروع است. در حال حاضر شورشیان در برخی مناطق شمال شرقی پاکستان پناهگاه دارند. ما می دانیم که پاکستان در برخی از این مناطق کنترل کامل ندارد، اما جلوگیری از فعالیت شورشیان در این مناطق یک تقاضای مشروع است. ما می خواهیم در این زمینه با پاکستان کار کنیم و ما مخالف پاکستان نیستیم. می خواهیم در این مورد پاکستانی ها را تشویق کنیم تا برای یک افغانستان با ثبات کار کنند و باید این کار را انجام دهند.

در آغاز جنگ علیه هراس افکنی، این بریتانیا بود که پاکستان را به دست برداری از حمایت طالبان و همکاری در جنگ علیه تروریسم وادار کرد. اما حالا بسیاری ها به این باور هستند که بریتانیا در این زمینه تا حدی خاموشی اختیار کرده و فشارهای خود بر پاکستان را کاهش داده، آیا چنین است؟

ما تلاش می کنیم در جهت درست حرکت کنیم. ما هدف اصلی خود را روی تامین امنیت و ثبات در افغانستان متمرکز می کنیم. پاکستان برای حمایت از این روند، نقش مهمی می تواند بازی کند. ما فکر می کنیم ادامه همکاری با پاکستان مهم است. همانگونه که گفتم، به نظر ما پاکستان می تواند بیشتر از این کار کند. ما فشارها و در عین حال گفتگو را ادامه می دهیم. بریتانیا حالا در پاکستان نقش متفاوتی دارد. ما دیگر امپراتوری بزرگ نیستیم، ما تلاش می کنیم کارها را از طریق گفتگو دنبال کنیم. تلاش می کنیم دولت پاکستان را بفهمانیم که امنیت و ثبات در افغانستان به نفع آنها نیز هست.

اما پاکستان عضو کشورهای مشترک المنافع است و اگر بریتانیا بخواهد با استفاده از نفوذ خود در این سازمان می تواند فشارهای خود بر پاکستان را شدت بخشد؟

ما می خواهیم از این نفوذ خود استفاده کنیم تا پاکستان را وادار به کار بیشتر کنیم.

اما در افغانستان بسیاری ها به این عقیده هستند که فشارهای کنونی بریتانیا بر پاکستان از حد توان و امکاناتی که بریتانیا برخوردار است، پایین تر است؟ برخی از کارشناسان و حلقات سیاسی در این زمینه کشور شما را مستقیما مورد انتقاد قرار می دهند؟

ما این کار را انجام می دهیم. ما سر و صدا راه نمی اندازیم، اعلامیه های مطبوعاتی نمی دهیم، اما با تمام سطوح رهبری پاکستان، چه نظامی، چه غیرنظامی و چه اطلاعاتی، در تماس هستیم و این بحثها را با آنها دنبال می کنیم.

با توجه به همه این اتهامات، به باور شما آیا پاکستان واقعا در افغانستان نقش منفی بازی می کند؟

اجازه دهید تعبیر خود را به شکل دیگری بیان کنم، من فکر می کنم که پاکستانی ها به اندازه ای که نیاز است در افغانستان نقش سازنده بازی نمی کنند. ما تقاضا داریم که نقش سازنده تری را بازی کنند.

اگر در مورد روابط استراتژیک میان افغانستان و آمریکا صحبت کنیم، هر دو کشور از مدتی به این سو مشغول گفتگوهای جدی پیرامون ایجاد روابط استراتژیک هستند. آیا میان افغانستان و بریتانیا هم برای چنین همکاریهایی دراز مدت تمایل وجود دارد؟ آیا در این زمینه تماس هایی برقرا شده؟

ما همکاری دوامدار با افغانستان را پیشنهاد کرده ایم و می دانیم که آمریکا نیز در حال بحث روی ایجاد همکاری استراتژیک با افغانستان است. بریتانیا به عنوان یک عضو اتحادیه اروپا، تلاش می کند میان میان افغانستان و اتحادیه اروپا هم سند همکاری های دوامدار به امضا برسد و همچنین ما عضو ناتو هستیم و می خواهیم ناتو را نیز تشویق کنیم تا به همکاری دوامدار با افغانستان به توافق برسد. ما فکر می کنیم که امضای چنین تفاهمنامه ها با افغانستان بسیار مهم است. این به مردم افغانستان نشان می دهد که ما حاضر هستیم پس از سال ۲۰۱۴ نیز با آنها همکاری می کنیم. و پیامی را به منطقه می رساند و به آنعده ای که منتظر هستند تا همکاران بین المللی افغانستان را ترک کنند و آنها مانند لاش خور برگردند و توته پارچه ها را جمع کنند؛ (آنها) اشتباه می کنند و این اتفاق نخواهد افتاد. اگر طالبان منتظر هستند که ما بیرون شویم و آنها از قندهار به سوی کابل رژه بروند، اشتباه می کنند. آنها باید بفهمند که تمایل برای مصالحه وجود دارد، اما اگر آنها به این درخواستها بی اعتنایی کنند، با یک افغانستان نیرومند تر که حمایت جامعه جهانی را نیز با خود دارد، روبرو خواهند بود.

اگر من درست برداشت کرده باشم، شما در پیام خود به همسایه های افغانستان که پاکستان هم شامل آن است هشدار می دهید.

هر کسی که فکر می کند می تواند یک نقش تخریبی در افغانستان بازی کند و یا منتظر باشد که دوستان و متحدان افغانستان این کشور را ترک کنند، باید روی تفکر خود تجدید نظر کنند. من نام نمی‌گیریم (از کسی نام نمی‌برم) و این را به (بر عهده شما) شما می گذارم.

پیام شما روشن بود. برای وضاحت بیشتر می خواهم بپرسم که چه ضمانتی وجود دارد که کسانیکه شما آنها را هراس افکن می خوانید بار دیگر در افغانستان به قدرت نخواهند رسید؟

ما اینجا به دلیل نگرانی ها در مورد تهدیدهای که متوجه امنیت ملی خود ما است آمده ایم. ما اینجا هستیم به خاطری که افغانستان زمانی مورد سوء استفاده تروریسم بین المللی قرار داشت و از این خاک برای حمله به ما استفاده می کردند. بنا هیچ تضمینی وجود ندارد. اما ما می‌خواهیم بهترین فرصت را برای تامین امنیت و ثبات و آینده بهتر در اینجا ایجاد کنیم. به همین دلیل ما متعهد باقی مانده ایم و همه تلاشها را انجام می دهیم. اما تضمینی وجود ندارد.

شما از نبود تضمین صحبت کردید، در این صورت پیش بینی شما چه است؟ پس از خروج نیروهای خارجی، افغانستان با چه تهدیدهای می تواند روبرو شود؟

در واقع اگر مصالحه صورت نگیرد، افغانستان از سوی شورشیان با تهدیدهای دوامدار روبرو خواهد بود. اما من باور دارم که افغانستان در موقعیتی قویتر قرار خواهد داشت تا با چنین تهدید ها مقابله کند. به دلیل همکاری قوی جامعه جهانی، من فکر می کنم که افغانستان با تهدید جدی از سوی همسایه هایش روبرو نخواهد شد. اما یک تهدید که من احساس می کنم احتمال بروز اختلافات داخلی است. از این رو من از دوستان افغان خود می‌خواهم که برای حفظ وحدت ملی خود هوشیار باشند. این فرصتی برای حفظ وحدت ملی است و حمایت بریتانیا به شمول جامعه جهانی نیز به وحدت ملی افغانها بستگی دارد.

در مورد بی ثباتی سیاسی در داخل نظام چه؟ فکر می کنید این وضعیت یک تهدید جدی برای افغانستان نیست؟

من امیدوار هستم که تهدیدی نباشد و پیام ما به دوستان ما این است که حالا زمان آن فرا رسیده است که باید با هم کار کرد. من می دانم که در داخل پارلمان مشکلاتی وجود دارد، اما زمان آن رسیده که برای ادامه کارها متحد شوند. افغانستان زمانی می تواند با ثبات شود که حکومت قوی، پارلمان قوی، ارتش نیرومند و نظام آموزشی بهتر داشته باشد.

طی سالهای اخیر یکی از شعارهای مهم سازمان ناتو و غرب بدست آوردن حمایت مردم بود، اما چنین به نظر می‌رسد که افغانها با گذشت زمان نسبت به اهداف غرب مشکوک می شوند. به نظر شما هم چنین است؟

افغانها مردمام مغروری هستند و طی دهه ها در برابر خارجی ها مقاومت کرده اند. من می دانم که برخی از افغانها حضور خارجی ها را در سرزمین خود نمی خواهند. از این رو برنامه انتقال مسئولیت های امنیتی روی دست گرفته شد. افغانها شاهد خواهند بود که طی چند سال نیروهای خارجی کاهش خواهند یافت و نیروهای افغان جاگزین آنها خواهند شد. این پیشرفت خوبی در راستای بدست آوردن حمایت مردم خواهد بود. با پیگیری انتقال مسئولیت های امنیتی، افغانها خواهند دید که ما به تعهدات خود عمل می کنیم و برای اشغال نیامده ایم و نه هم می خواهیم پایگاه های دایمی ایجاد کنیم. ما نمی خواهیم از افغانستان به عنوان تخته خیز بخاطر تهدید کشور دیگر در منطقه استفاده کنیم، بلکه ما برای تامین امنیت داخلی خود و تامین امنیت و ثبات در افغانستان آمده ایم. با عملی کردن این تعهدات مردم افغانستان از ما حمایت خواهند کرد.

اما در آغاز چنین نبود. مردم عادی و کشاورزان از نیروهای خارجی استقبال می کردند و حتی غذای خود را با آنها تقسیم می کردند، اما به نظر می رسد که پس از مدتی، اشتباهاتی صورت گرفته که اعتماد دیروز به شک و تردید تبدیل شده است؟

جنگ کار دشواری است. طالبان از غیرنظامیان استفاده می کنند، از میان غیرنظامیان حمله می کنند و در میان غیرنظامیان پنهان می شوند. مشکلات و حوادث ناگواری هم رخ داده است و ما تفاوت های سنت‌ها را هم درک می کنیم. مرگ یک غیرنظامی هم برای ما حادثه بزرگی است. اما باز هم تکرار می کنم که با اجرای انتقال مسئولیت های امنیتی یک صفحه ای جدید باز و شک و تردید ها کم خواهد شد. من با تعدادی از شهروندان افغان صحبت کرده ام، آنها به من گفتند که می خواهند نیروهای خارجی افغانستان را ترک کنند اما آنها این را هم درک می کنند که در این زمینه از عجله کار گرفته نشود و باید منتظر فرصت مناسب بود. از این رو من این حرف شما را نمی پذیرم که مردم از نیروهای خارجی استقبال نمی کنند.

در پایان به نظر شما برای حل این بحران طولانی در افغانستان راه حل مناسب کدام است؟

پیشنهاد من این است که ما باید حکومت و ارتش افغانستان را تقویت کنیم. افغانها خود تاجک، ازبک، هزاره و پشتون متحد شوند و یک حکومت قوی ایجاد کنند. نیازاست تا افغانها زمان حاکمیت طالبان و عملکردهای آنها را فراموش نکنند. مردم باید شاهد آینده روشن و عاری از خشونت باشند، به عدالت واقعی دسترسی داشته باشند، پولیس و ارتشی باشند که از مردم حفاظت کند. به نظر من این راه حل است. به عقیده من کسانیکه حالا به دلیل عدم تحقق این موارد به طالبان پیوسته اند، طالبان را ترک خواهند کرد. من گمان می کنم زمانیکه طالبان در چنین موقعیت قرار گیرند آنها برای گفتگو های صلح به ما مراجعه خواهند کرد.

مطالب مرتبط