افغانها از اجلاس بن و آینده افغانستان می گویند

در آستانه برگزاری اجلاس بن دوم نظر شماری از شهروندان افغانستان را در باره این اجلاس پرسیدیم. اینکه این کنفرانس برای آینده افغانستان تا چه حد اثرگذار است؟ آیا این اجلاس به بهبود وضعیت کمک خواهد کرد و در کل امیدواری آنها را به آینده افزایش می‌دهد؟

مصدق پارسا، خبرنگار

Image caption مصدق پارسا: من با آن‌که وضعیت خوب نیست، به‌آینده پیش ‌رو امیدوارم و باوردارم که پایان هر شب سیاه، بامداد است

این روزها کشورما اوضاع و احوال خوشی ندارد، ولی شاید این امید هنوز زنده‌است که با کمی درایت وضعیت موجود را به‌سوی بهبودی برد.

شاید زمانی که دوره طالبان در افغانستان به‌پایان رسید و دولت موقت ایجاد شد، امید و خوش‌بینی مردم به آینده به ‌مراتب بیشتر از امروز بود، اما با گذشت هر روز وضعیت امنیتی، اقتصادی، سیاسی کشور بدتر می‌شود، مردم نسبت به آینده بدبین‌تر می‌شوند و این راه‌پیشرفت را دشوار تر می‌سازد.

به هر حال، من با آن‌که وضعیت خوب نیست، به‌آینده پیش ‌رو امیدوارم و باوردارم که پایان هر شب سیاه، بامداد است.

نه‌تنها من بلکه تمام شهروندان افغانستان امروز به این باور دارند که رسیدن به یک وضعیت ایده‌آل راه‌ یک‌روزه نیست، باید برای رسیدن به‌خیلی چیزها شکیبایی داشت و از خیلی‌چیزهای دیگر گذشت، اما حرف اول و آخر یکی‌ است، نا امید نباید بود.

نسیمه ازکیا، فعال مدنی

Image caption نسیمه ازکیا: ما نگران مساله مصالحه هستیم

به نظر من کنفرانس بن تنها فرصتی هست که افغانستان می تواند از آن خوب استفاده کند. در ده سال گذشته ما فرصتهایی بوده که ما از دست داده ایم. حالا فرصتی در دست هست که تعهد جامعه جهانی را داشته باشیم و دولت افغانستان هم در برابر جامعه جهانی تعهدهایی داشته باشد تا کارهایی را که وعده می دهد، باید در مقابل کمک های آنها انجام دهد.

یکی از مسائلی که در این کنفرانس در باره آن بحث خواهد شد، مصالحه با طالبان است. ما از شروع روند مصالحه نگرانی های خود را ابراز کرده ایم. زمانی که نهادهای مدنی بر حاکمیت قانون، حکومتداری خوب و تامین صلح عادلانه تاکید دارند، یکی از مسائل مورد نظر آنها مساله مصالحه است.

این مساله نگرانی بزرگی را در میان نهادهای مدنی ایجاد کرده است. هیچ کسی حق ندارد که حق قربانیان را ببخشد یا کسانی را در این مورد عفو کند. در ده سال گذشته ما "قانون گریزی را ترویج کرده ایم. به همین دلیل ما نگران مساله مصالحه هستیم.

اما در این کنفرانس طوری که از رسانه ها شنیده ایم، جامعه جهانی هم مصالحه بدون قید و شرط با را طالبان را نمی پذیرد. اما امیدواریم که دولت افغانستان هم دستاوردهای ده سال گذاشته را قربانی مصالحه با طالبان نکند.

علی امید، دانشجو

Image caption علی امید: آیا بعد از خروج نیروهای بین المللی در سال ۲۰۱۴ از افغانستان، کشورهای کمک کننده، به کمکهای خود به افغانستان ادامه می دهند؟

انتظارم این است که کنفرانس بن دوم براثر تجاربی از موفقیتها و ناکامی‌های ده سال گذشته بتواند بر این کارها فایق آید: صلح با مخالفان، سهمگیری جدی جامعه بین المللی در حمایت از مردم افغانستان، ادامه بازسازی عادلانه و مبارزه با فساد اداری. در این صورت می توان گفت که چشم انداز نشست بن دوم می تواند امیدبخش باشد.

اگر ما رقم درشت کمکهای کشورهای جهان را در مقایسه با کارهای انجام شده بسنجیم، باید گفت که کارهای زیادی در بخش زیرساختهای افغانستان صورت می گرفت، که نه نگرفت. بر اثر فساد گسترده در دولت افغانستان پولهای کمکی کشورها حیف و میل شد.

فعلا سوالها و نگرانیها این است که آیا افغانستان می تواند اعتماد کشورها را بار دیگر برای پشتیبانی اقتصادی و سیاسی از افغانستان جلب کند؟ آیا بعد از خروج نیروهای بین المللی در سال ۲۰۱۴ از افغانستان، کشورهای کمک کننده، به کمکهای خود به افغانستان ادامه می دهند؟

شفیق پیام، روزنامه نگار

Image caption شفیق پیام: امیدواری این است که این کنفرانس برای بهبود فضای سیاسی و اجتماعی افغانستان اثر داشته باشد

در روزهای اخیر نگرانی عجیبی پیدا شده که گویا تعهد جامعه جهانی در قبال آینده افغانستان بی رنگ یا کم رنگ شده است. تحولاتی هم در منطقه به میان آمده، مردم را نسبت به این که آیا جامعه جهانی به تعهدهای خود در مورد افغانستان پابند است یا نه، نگران کرده است.

فکر می کنم که اگر شرکت کنفرانس استانبول بتوانند تجدید تعهد کنند و به مردم افغانستان امیدواری خلق کنند، نتایج این نشست مثبت است. انتظار هم این است که این کنفرانس مانند کنفرانس قبلی آن در ده سال پیش که منجر به تحول مهم و تاریخی در افغانستان شد، این بار هم پیامد نیکی برای افغانستان داشته باشد.

امیدواری این است که این کنفرانس برای بهبود فضای سیاسی و اجتماعی افغانستان اثر داشته باشد تا مردم امیدوار شوند که جامعه جهانی با آنها هست و در مقابل تهدیدهایی که از جانب بعضی از کشورهای منطقه متوجه مردم افغانستان است، در امان می‌مانند.

نتایج مثبت کنفرانس بن و بهبود وضعیت سیاسی در افغانستان بر بهبود وضعیت اقتصادی و امنیتی هم تاثیر مثبت دارد.

عبدالبشیر، دستفروش

Image caption عبدالبشیر: یک چند نفری که از خارج آمدند، در راس کار قرار گرفتند، به نفع شخصی خود کار کردند و برای مملکت کاری نکردند

اگر کنفرانس بن نتایج مثبتی داشته باشد، به بهتر شدن امنیت کمک می کند. به همین خاطر باید به افغانستان توجه شود و این کشور باید بازسازی شود، زراعت و زندگی مردم بهتر شود. اگر این طور شود، به نفع مردم افغانستان است.

وقتی که بازسازی و اصلاحات در افغانستان به میان آمد، بیکاری از بین می رود. وقتی که مردم بیکار بود، هر کاری از دست شان می آید، دست به هر جنایتی می زنند. اما وقتی که روزی حلال پیدا کردند، روزگار خود را خوب پیش بردند، زندگی شان آرام می شود و کار بدی هم انجام نمی دهند.

نتایج کنفرانس قبلی که ده سال پیش در بن برگزار شد، امنیت نسبی را در افغانستان آورد و دنیا به افغانستان بسیار کمک کرد، اما حیف و میل شد. یک چند نفری که از خارج آمدند، در راس کار قرار گرفتند، به نفع شخصی خود کار کردند و برای مملکت کاری نکردند.

اگر کنفرانس فعلی با سرنوشت کنفرانس سابق دچار شود، فایده زیادی ندارد. اگر کسی دلسوزی کند، به نفع ملت کار کند، به نفع همه است. نتایج آن را اگر ما عمر ما کوتاه نبینیم، فرزندان ما می بینند.

محمد فهیم، بیکار

Image caption محمد فهیم: جلسه قبلی بن هر چند باعث شد که حکومت تشکیل شود، حکومت منتخب به میان آمد، پارلمان تشکیل شد، امنیت بهتر شد. اگر این ها حفظ شود، باید کمی خوشبین بود.

اجلاس بن دوم در مورد تعیین سرنوشت کشور و مردم ما بسیار موثر است مشروط بر این که نماینده های جامعه مدنی، نهادهای حقوق بشری، اقشار مختلف از سراسر افغانستان و خانمها در آن شرکت داشته باشند.

اگر شرکت کنندگان همان افرادی باشند که در جلسه قبلی بن شرکت کرده بودند، یا افراد انتصابی دولت باشد، فکر نمی کنم که این جلسه تغییرات خاصی را در زندگی مردم و من به وجود بیاورد.

هر چند من خودم شانزده سال تحصیل کردم، اما هنوز بیکارم. امیدوارم که با برگزاری این کنفرانس تغییراتی در زندگی من به وجود بیاید.

فرخنده رجبی، فعال حقوق بشر

اندیشه هایی بوده که در باره حضور رسمی طالبان در دولت افغانستان در کنفرانس بن صحبت شود. اجرای تصمیم هایی که در این جلسه گرفته می شود، غیرقابل پیشبینی است. بخاطری که آنچه را که اجلاس بن اول پیشبینی کرده بود، نتایج آنچنانی نیست.

اگر حکم حضور رسمی طالبان در دولت افغانستان در این کنفرانس صادر شود، یا این مساله را قطعی کنند، البته شرایطی خواهند گذاشت، اما وقتی که کار عملی شد، این شرایط کمتر در نظر گرفته خواهد شد.

ده سال است که طالبان دعوت به مصالحه و آشتی می کنند، اما آنها نمی پذیرند. بالاخر یک راه مانده و آن این که به آنها زمین یا محدوده جغرافیایی داده شود، ولی این موضوع به نظر من در آینده مشکل آفرین خواهد بود.

مطالب مرتبط