کنفرانس بن؛ تقاضا برای شنیدن صدای فراموش شده ها

بوداهای ویران شده بامیان حق نشر عکس ALI MANDEGAR
Image caption بامیان از مناطق بسیار محروم افغانستان است

همزمان با برگزاری کنفرانس بن، شماری از روشنفکران و فعالان فرهنگی و سیاسی افغانستان نسبت به توزیع نابرابر امکانات و فرصتها در طول ده سال گذشته انتقاد کرده اند.

در نامه ای سرگشاده خطاب به شرکت کنندگان نشست بن، که به امضای صدها تن از تحصیلکردگان، دانشجویان، روزنامه نگاران و اهالی قلم در داخل و خارج از افغانستان و همچنین دهها تن از نمایندگان پارلمان افغانستان رسیده، آمده است که منابع ملی و بین المللی در فاصله دو بن به نحوی عادلانه و منصفانه در سراسر این کشور توزیع نشده است.

در این نامه تحت عنوان «کنفرانس بن دوم و صدای اقوام به حاشیه رانده شده»، از ولایاتی مانند بدخشان، فاریاب، نورستان، بامیان، غور و دایکندی به عنوان مناطقی نام برده شده که از نظر امضا کنندگان، سهم بزرگی در عرصه برقراری و تداوم صلح و ثبات سیاسی، محو کشت کوکنار، خلع سلاح گروههای نظامی و حمایت از اصول و ابزارهای تحقق دموکراسی داشته اند، اما مردم این مناطق از جریان اصلی برنامه های توسعه و بازسازی کنار گذاشته شده اند.

نبود جاده مناسب، تسهیلات لازم صحی و آموزشی، وسایل تولید انرژی و نظایر آن از نظر امضا کنندگان نامه، حکایت از عمق محرومیت در این مناطق دارد.

در این نامه آمده است که مشارکت سیاسی اقوام عمده افغانستان به تناسب جمعیت نسبی از توافقات کنفرانس نخستین بن بوده که به آن جامعه عمل پوشانده نشده است.

در این نامه به عنوان مثال مشخص، از اقوام هزاره و ازبک افغانستان نام برده شده که به نظر امضا کنندگان باید براساس توافقات بن اول به ترتیب از ۱۹ درصد و ۹ درصد مشارکت در روند سیاسی بهره مند می شدند، اما عملاً مشارکت این اقوام در ادارات و پستهای دولتی و سیاسی به ترتیب به میزان ۴ درصد و کمتر از یک درصد محدود مانده است.

در این نامه از جامعه بین االمللی و دولت افغانستان درخواست شده تا به آنچه صدای مردمان به حاشیه رانده شده توصیف گردیده، گوش داده شود و خواست آنها برای تغییر شنیده شود.

امضا کنندگان در پایان خواستار برخورد عالانه با تمام شهروندان افغانستان و دسترسی برابر آنها به منابع ملی و بین المللی، بدون در نظرداشت تعلقات قومی، مذهبی و زبانی و یا موقعیت جغرافیایی شان شده اند.

آنان از اعضای جامعه بین المللی می خواهند که آنچه را حقوق گروههای به حاشیه رانده شده و محروم می خوانند، رعایت شود و سهم آنان در عرصه برنامه های توسعه و دسترسی به خدمات اقتصادی، آموزشی و دولتی مورد بی توجهی قرار نگیرد.

مطالب مرتبط