حملات کابل، فرصتی برای نمایش توانایی پلیس افغانستان

یک کاربر افغان در فیس بوک، عکس سرباز زخمی را با افتخار به نمایش گذاشته است حق نشر عکس Other
Image caption افغان های فعال در شبکه های مجازی اینترنتی، از عملکرد پلیس کشورشان در جریان حملات هماهنگ طالبان، ستایش کردند

در فضای مجازی بویژه فیسبوک، بسیاری از افغانها عکسی از یک سرباز ارتش افغانستان را به اشتراک گذاشته اند که تیر به پایش خورده اما همچنان ایستاده است و به ماموریت خود در نبرد علیه شورشیان ادامه می دهد.

این عکس از درگیری های دیروز نیروهای امنیتی افغان و شورشیان گرفته شده است.

سراج الدین ایثار زیر عکس از سربازان ارتش ملی چنین نوشته است: "اینها شاهین های آسمان زیبای سرزمین ما هستند که نگذاشتند تروریستان سیه دل آن را مغبور و تاریک سازند. اینها ثابت کردند که این سرزمین حال می تواند به پای خود بایستد و هراسی از دهشت افگنی و بربریت را نداشته باشد."

نعمت رحمی دیگر کاربر افغان زیر عکسی از سربازی که پس از پایان درگیری های مشت اش را گره کرده، نوشته است: مشت گره کرده ات به ما نیرو می دهد. و زینب محقق از کابل نوشته است، به نیروهای امنیتی وطن ام افتخار می کنم.

پیش از این معمولا به دنبال حوادث خشونت بار در افغانستان و مخصوصا کابل، انگشت ملامت به سوی نیروهای امنیتی افغان، دراز می شد و تصاویر باقی مانده از صحنه های خشونت بیشتر قربانیان غیر نظامی بودند که همه با به اشتراک گذاشتن قربانیان غیر نظامی، نیروهای امنیتی افغان را مسئول مرگ آنها می دانستند.

اما عملکرد دیروز نیروهای امنیتی افغان، تصویر و تصور خیلی‌ها را تغییر داد.

آمار رسمی اعلام شده از سوی وزارت داخله افغانستان نشان می دهد که 36 انتحاری، در این حملات هماهنگ و همزمان دست داشتند، اما هرکدام از انتحاری‌ها حتی نتوانسته اند، یک نفر دیگر را بکشند.

بسیاری از آنها تنها کاری که کردند، خود را کشتند و سرو صدایی به راه انداخته اند. سر و صدایی که بزودی، نه تنها خاموش شد بلکه کم کم دارد به شماتت علیه خود شورشیان تبدل می شود.

مقابله با 36 آدمی که از سر و جانش گذشته است و از مرگ بیمی ندارد، کار واقعا دشواری است. در سالهای اخیر در افغانستان دو نوع انتحاری دیده شده است.

یکی انتحاری هایی که کار اول و آخرشان انتحار است، مواد انفجاری را در ماشین، موتور یا هم در جلیقه های انتحاری جابجا می کنند و دکمه انفجار آنرا زیر کلک خود نگهمیدارند تا در موقع مناسب آنرا فشار دهند.

نوع دوم، انتحاری هایی هستند که جلیقه های انتحاری می پوشند، و آنگاه با سلاحی که در دست دارند، به هدف یا اهدافی حمله می کنند، این گروه از انتحاری ها، فشار دادن دکمه ای که به زندگی خود آنها نیز پایان می دهد، اخرین کار است نه اولین کار.

آنها تا آخر مقاومت می کند، به جنگ و گریز ادامه می دهند و ساعت ها با نیروهای امینیتی درگیر می شوند.

این طیف از انتحاریان، معمولا گروهی حمله می کنند و حتی زمان و مکان انتحار هر یک از آنها مشخص است. مثلا در حمله گروهی انتحاریان به مهمانخانه های سازمان ملل متحد در کابل، دو تن از انتحاریان خود را جلو در مهمانخانه انتحار کردند تا راه را برای ورود بقیه گروه به داخل مهمانخانه باز کنند.

حق نشر عکس AP
Image caption نیروهای ناتو روز گذشته آماده حمایت از نیروهای افغان بودند، اما به چنین حمایتی نیاز نشد

افغانها که در سالهای اخیر شاهد موارد متعدد، حملات انتحاری و تلفات ناشی از آن بوده اند، می دانند که مقابله با چنین حملاتی دشوار است و معمولا تلفات سنگینی بجا می گذارد. چیزی که این بار شاهد آن نبودند.

نیروهای ناتو روز گذشته آماده حمایت از نیروهای افغان بودند، اما به چنین حمایتی نیاز نشد، ظاهرا تنها چند هلیکوپتر متعلق به نیروهای فرانسه، در این عملیات شرکت داشتند.

بدون شک، شورشیان برای حملات دیروز در مناطق مختلف افغانستان، سرمایه گداری سنگین و برنامه ریزی دقیق کرده بودند، از دست دادن 36 جان فدای انتحاری برای گروه طالبان یا حقانی، تلفات اندکی نیست و این ضربه ای است که آنها از نیروهای افغان خوردند.

نبرد دیروز برای نیروهای افغان، یک آزمایش واقعی بود. دستکم در یک سال گذشته همه نگرانی ها این بود که آیا نیروهای افغان توانایی تامین امنیت و مقابله با شورشیان را در نبود نیروهای خارجی، دارند؟ عملکرد دیروز نیروهای افغان، شک و تردیدها در مورد توانایی این نیروهای را تا حدودی کاهش داد.

اما این تنها یک جانب مساله است. در فضای مجازی، درکنار تمجید و حمایت بیش از حد افغانها از سربازان ارتش و پلیس افغان، انتقاد از مسئولان رده بالای دولتی را نیز به شدت می تواند دید.

بسیاری از کسانی که عملکرد روز گذشته نیروهای افغان را تمجید کرده اند در توصیف آنها نوشته اند، ای سربازی که در مقابل دهشت افگنان می جنگی در حالی که حقوقی را که به تو می دهند حتی برای یک هفته خانواده ات کافی نیست.

یا مثلا نوشته است، سرباز دلیر افغان، می دانم گرسنه ای اما وقتی پای ناموس و وطن ات در میان باشد، قوی و دلیر هستی.

از این انتقاد های ضمنی که بگذریم، شماری هم به صراحت از مسئولان رده بالای دولتی انتقاد کرده اند.

بیشتر انتقاد ها، به مذاکره با گروه های شورشی متمرکز است و اینکه چرا دولت هنوز هم به مذاکره با کسانی که فقط به خشونت اعتقاد دارند و حاضر نیستند از آن دست بردارند، مذاکره می کند.

عده ای هم انتقاد کرده اند که چرا مقام های بلند رتبه دولتی، فکر اساسی و جدی به حال معیشت سربازان ارتش و پلیس افغانستان نمی کنند.

بهرحال عملکرد روز گذشته نیروهای افغان، شکل مهم ترین سوال سیاسی افغانستان را تغییر داد، پیش از این پرسیده می شد اگر نیروهای خارجی بروند، نیروهای افغان توان مقابله با شورشیان را دارند.

حالا می پرسند، گروه های شورشی پس از این نیز امیدی به پیروزی از راه جنگ می توانند داشته باشند؟

اتفاق دیگری که روز گذشته افتاد این بود که نیروهای افغان نشان دادند اگر اراده سیاسی برای مقابله جدی با طالبان و گروه های سیاسی وجود داشته باشد، توان فیزیکی آن وجود دارد و این نیروها را اگر گرایش های سیاستمداران افغان، از درون متلاشی نکند، برای مقابله با آتش باری شورشیان خوب آماده اند.

تجربه تاریخی نه چندان دور نشان می دهد که ارتش قدرتمند دکتر نجیب الله را، سیاستمداران و افسران عالی رتبه از درون شکتستند، نه حملات گروه های مجاهدین. ایا ارتش افغانستان این بار، در مقابل خطر تجزیه و انفجار از درون نیز، واکسن شده است؟

مطالب مرتبط