مقام پیشین آی‌اس‌آی:‌ افغانستان در قبال طالبان سیاست روشنی ندارد

به روز شده:  15:09 گرينويچ - سه شنبه 16 اکتبر 2012 - 25 مهر 1391

ژنرال محمودشاه، سی سال در اداره استخبارات ارتش پاکستان (سی آی ای) کار کرده است

ژنرال محمود شاه، یکی از مقامات ارشد "اطلاعات" ارتش پاکستان (آی اس آی) است. او می گوید سی سال در این اداره کار کرده و بیشتر مدت کاری خود را در مناطق قبایلی و هم مرز با افغانستان سپری کرده است.

او به تازگی بازنشسته شده و در حال حاضر، به عنوان تحلیلگر مسایل افغانستان و منطقه در بسیاری از رسانه های تصویری خصوصی پاکستان شرکت می کند.

ژنرال محمودشاه، مدعی است که در ده سال اخیر که مسئول اطلاعات نظامی در مناطق قبایلی و هم مرز با افغانستان بود، ده ها تن از افراد طالبان، القاعده و حزب اسلامی حکمتیار را بازداشت و شماری از آنها را به آمریکا و یا دولت افغانستان تحویل داده است.

عبدالحی سحر همکاری بی بی سی فارسی در پیشاور در گفتگو با ژنرال محمودشاه، نخست از او در مورد حملات راکتی پاکستان به افغانستان پرسیده است، چیزی که اخیرا در افغانستان به یک مشکل جدی تبدیل شده و افغانستان از پاکستان به شورای امنیت شکایت کرده است.

در مناطق مرزی افغانستان با پاکستان، یک بازی علیه پاکستان در جریان است، هدف این بازی، زمینه سازی برای حملات آمریکا به خاک پاکستان است. حکومت افغانستان به فضل الله که یک شورشی پاکستانی است، در نورستان پناه داده و به مولوی فضل احمد یک شورشی دیگر پاکستانی در ولایت شرقی کنر پناه داده است.

افراد آنها با عبور از مرز، سربازان ارتش ما را می ربایند سپس آنها را سر می برند، از آنها فیلم می گیرند و (دی وی دی) آن را به بازارها به فروش می رسانند. از این کار، آمریکا و دولت افغانستان اطلاع دارند ولی خود را به بی خبری می زنند و در مقابل از ما می خواهند علیه گروه حقانی، عمل کنیم.

"افغانستان دست دوستی با دشمن پاکستان "هند" دراز کرده است، آیا افغانها دست دوستی دادن با شوروی سابق را از یاد برده اند؟ بگذار هندوستان به افغانستان نزدیک شود، پاکستان هرگز از هندوستان ترسی ندارد. در افغانستان منطقه ای است که نامش از قدیم هندوکش بوده است. روزی خواهد رسید که افغان ها هندوها را از کشور شان بیرون کنند."

اگر ما قصد حمله به خاک افغانستان را می داشتیم، افغانستان در سی سال گذشته ارتش و حکومت نداشت ولی آنچه حالا انجام می دهیم، جواب متقابل پس از حمله به سربازان ماست. سربازان ما در حال حاضر با نیروهای حکیم الله مسعود، طالبان پنجابی و لشکر جنگهوی در این مناطق درگیرهستند. ما با این گروه‌ها می جنگیم.

برای تقویت اعتماد میان دو کشور، کدام راه موثر تر است، گفتگو با دولت افغانستان یا گفتگو با آمریکا؟

ازایجاد پاکستان در سال ۱۹۴۷، حکومت های دو کشور با هم دشمن بوده اند. دولتمردان افغانستان به ویژه ظاهرشاه و داوودخان، فریاد پشتونستان و "خط دیورند" را بلند می کردند و حتی شخصی به اسم فقیر افریدی یکی از سران قبایل پاکستان را به کابل برده بودند و از او حمایت می کردند و دشمنی با پاکستان اولین شعار شان بود.

ولی شخص ذوالفقار علی بهتو، رئیس جمهوری پیشین پاکستان، داوود خان را در باغ شالیمار در ایالت خیبرپختونخوا دعوت کرد و گفت، می خواهم ترا از موضوعی که باعث قتل تو می گردد خبر دهم، درکابینه تو در راست و چپ افرادی هستند که برای شوروی سابق، جاسوسی می کنند.

البته در آن زمان استخبارات ما (آی اس آی) از چیز هایی مطلع بود که (سی آی ای) هم نمی دانست. وقتی شوروی ها عملا به افغانستان لشکر کشی کردند، برای آمریکا گیج کننده بود ولی پاکستان پیش از پیش می دانست و چنین چیزی را پیش بینی کرده بود. در حال حاضر پاکستان به هیچ وجه منافع خاصی در افغانستان ندارد اگر افغانستان به پاکستان میوه صادر می کند ما در عوض سمنت وآرد به افغانستان صادر می کنیم.

آیا به رسمیت شناختن خط دیورند از جانب افغانستان، منجر به صلح دائمی میان دو کشور خواهد شد؟

مشکل خط دیورند نیست. مشکل این جاست که کرزی، آمریکا و هم پیمانان شان، سیاست‌های دشمنی با پشتون‌ها و دشمنی با پاکستان را پیش می برند. درسال ۲۰۰۴میلادی در یک کمیسیون سه جانبه ( افغانستان پاکستان و آمریکا) هیات باصلاحیت و با تجربه افغانی با حضور چند آمریکایی، از کابل باخود نقشه ای را آورده بودند که در آن مناطق مرزی بین دو کشور علامت گذاری شده بود. در همان نقشه ای که هیات افغانی از کابل با خود آورده بودند، آنها (افغان‌ها) بیشتر از شش کلیومتر را به جانب ما (پاکستان) بخشیده بودند. در منطقه "خوگاخیل" در مهمند ایجنسی. ولی من خودم آن شش کیلومتر را دوباره مسترد کردم و گفتم این مناطق جزء خاک افغانستان است.

"ده ها تن از سران و فرماندهان طالبان را به دولت افغانستان تحویل دادیم. شما باور کنید من شخصی را باز داشت کردم که خط ملا عمر را در دست داشت و انتقال می داد، ولی الان این افراد کجاهستند؟ همه این افراد از سوی حکومت افغانستان دوباره آزاد شده اند."

حالا کارت های ضد پاکستانی در افغانستان به فروش می رسد. شما یکبار در کابل صدا بزنید، (مرگ بر پاکستان) می بینید که چقدر آدم دور تان جمع می شوند. افغانستان دست دوستی به دشمن پاکستان "هند" دراز کرده است، آیا افغان‌ها دست دوستی دادن با شوروی سابق را از یاد برده اند؟ بگذار هندوستان به افغانستان نزدیک شود، پاکستان هرگز از هندوستان ترسی ندارد. در افغانستان منطقه ای است که نامش از قدیم هندوکش بوده است. روزی خواهد رسید که افغان‌ها هندوها را از کشور شان بیرون کنند.

چقدر می توان آمریکا را در سیاست هایش نسبت به پاکستان موفق و یاهم ناموفق گفت؟

آمریکا در سیاست هایش نسبت به پاکستان موفق است. روزی یک افسر آلمانی برایم گفت، شما پاکستانی ها عجب مردمی هستید. همه اروپا از آمریکا می ترسد و شما"پاکستانی ها" نمی ترسید. افغان‌ها هم فکر می کنند شوروی سابق را شکست داده اند، فکر می کنند دیوار برلین را آنها فرو ریختند، ولی نمی پذیرند که این همه را "پاکستان" کرده است.

پس در نبردی که در حال حاضر علیه آمریکا در افغانستان جریان دارد هم پاکستان نقش مهمی دارد؟

"خنده قهقه" نخیر، این طالبان است که آمریکا را شکست داده نه پاکستان. ولی آمریکا شکست و ناکامی اش را از پاکستان می داند.

مقام های افغان می گویند وقتی رهبران طالبان حاضر به گفتگو با دولت می شوند، استخبارات پاکستان آنها را بازداشت می کند ملا برادر یکی از آنها است.

این ها همه قصه‌های مفتی بیش نیستند، وقتی ملابرادر درخانه کوچک و در قریه کوچکی در کراچی بازداشت شد، تا دو روز کسی نمی دانست که این ملا برادر و مقام ارشدطالبان است.

"در ملاقات هایم با مقامات سیاسی و نظامی پاکستان پیشنهادم همین بوده که افغانستان را باید به حیث کشور آزاد شناخت، خواست های خود را در آن کشور تحمیل نکنیم ایجاد راه های مواصلاتی و تقویت روابط تجاری بیشتر در بهبود روابط کمک می کند."

یک زمان افغانستان اصرار داشت پادشاه خان زدران را به ما تحویل دهید. من خودم با مشکلات فراوان در آن زمان او را باز داشت کردم و ژنرال پرویز مشرف رئیس جمهوری وقت پاکستان، او را به افغانستان تحویل داد. همینطور ده ها تن از سران و فرماندهان طالبان را به دولت افغانستان تحویل دادیم. شما باور کنید من شخصی را باز داشت کردم که خط ملا عمر را در دست داشت و انتقال می داد، ولی الان این افراد کجاهستند؟ همه این افراد از سوی حکومت افغانستان دوباره آزاد شده اند.

حالا ما "پاکستان" منتظریم ببینیم مذاکره طالبان و دولت افغانستان به کجا می رسد. یعنی رهایی ملا برادر از سوی ما، منوط به پیشرفت مذاکره طالبان و حکومت کابل است. حکومت کابل گاهی طالبان را برادر می گوید و گاهی هم دشمن آشتی ناپذیر.

آیا می پذیرید که پاکستان به استثنای طالبان با هر حکومتی که در سه دهه گذشته در افغانستان بر سر کار آمده مشکل داشته؟

من با شما موافقم، متاسفانه پنجابی ها یک ضرب المثل دارند که می گویند( کام چلاو) یعنی کارت را جلو بیانداز و دور اندیشی ندارند. در ملاقات هایم با مقامات سیاسی و نظامی پاکستان پیشنهادم همین بوده که افغانستان را باید به حیث کشور آزاد شناخت، خواست های خود را در آن کشور تحمیل نکنیم ایجاد راه های مواصلاتی و تقویت روابط تجاری بیشتر در بهبود روابط کمک می کند ولی باید بگویم که متاسفانه نیرو های خارجی نمی گذازند تا افغانستان و پاکستان با هم نزدیک شوند. ما حتی می توانیم ایران را با خود داشته باشیم.

در این زمینه بیشتر بخوانید

موضوعات مرتبط

BBC © 2014 بی بی سی مسئول محتوای سایت های دیگر نیست

بهترین روش دیدن این صفحه بر روی آخرین مرورگر مجهز به CSS است. با اینکه مرورگر کنونی تان قابلیت نمایش سایت را دارد ولی امکان بهترین تجربه تصویری را به شما نمی دهد . لطفا در صورت امکان مرورگر خود را به آخرین نسخه ارتقا دهید.