هوگو لورنز: علاقه‌ای به پایگاه دائمی در افغانستان نداریم

هوگو لورنز
Image caption "مساله اصلی این است که ما تنها در صورتی در افغانستان می‎مانیم که افغان‎ها بخواهند"

مساله حضور نظامیان آمریکایی در افغانستان بعد از پایان ماموریت رزمی ناتو، خیلی حساس است. دولت افغانستان که با آمریکا وارد پیمان استراتژیک شده اکنون مذاکرات بر سر موافقت‌نامه امنیتی دوجانبه را در اولویت کاری خود قرار داده است. انتظار می‌رود تا چند ماه دیگر دو طرف به توافقی برسند.

در کنار مسائلی چون ادامه کمک‌های نظامی و مالی آمریکا، مصونیت قضایی، دفاع از افغانستان در صورت بروز تهدید خارجی، شمار و محل پایگاه‌های نظامی احتمالی آمریکا از مسائل مهم و جنجالی است که باید روی کاغذ آورده شود.

هفته پیش حامد کرزی رئیس جمهوری کشور گفت که آمریکا در نظر دارد نه پایگاه در شهرهای مختلف افغانستان از جمله در کابل، بلخ، قندهار، هرات و ننگرهار ایجاد کند.

هارون نجفی‌زاده در آغاز گفتگویی با هوگو لورنز، معاون سفیر آمریکا در کابل پرسیده که آیا درست است که آمریکا به دنبال ساخت نه پایگاه در افغانستان است؟

Image caption آقای کرزی گفته که آمریکا می‎خواهد نه پایگاه و بیست هزار سرباز در افغانستان داشته باشد

این درست نیست. پیش از هرچیز دیگر می‌خواهم روشن کنم که ما هیچ علاقه‌ای به پایگاه نظامی دائمی در افغانستان نداریم. ما در موافقت‌نامه امنیتی دوجانبه درباره قواعد ماموریت نیروهای آمریکایی مذاکره می‌کنیم. درباره اختیارهای نیروهای‎مان بعد از سال ۲۰۱۴ حرف می‌زنیم؛ این‎که چه کارهایی می‌توانیم بکنیم و چه کارهایی نه. مسائلی که در سرتاسر جهان مورد موافقه ما بوده است. از جمله در خیلی از کشورها در این منطقه، در آسیا، در اروپا، در آمریکای مرکزی. موافقتنامه‌هایی در باره شرایط کاری سربازان خود داریم.

پس شما تصمیم نگرفته‌اید که آمریکا در چه مناطقی از افغانستان پایگاه‌های خود را حفظ کند؟

نه. اصلاً نه. چنین تصمیمی گرفته نشده است. می‌دانید که نقش اصلی ما مشورتی خواهد بود. چون آن‎طوری‌که در کنفرانس‌های لیسبون و شیکاگو نهایی شده، نقش رزمی آمریکا تا پایان سال ۲۰۱۴ تمام می‌شود. ماموریت بیشتر آموزشی و مشورتی خواهد بود. چیزی که برای ما مهم است دسترسی ما به پادگان‎های نیروهای افغانستان برای انجام این کار است. مذاکرات ما بیشتر روی این محور است. مساله مذاکره درباره وضعیت سربازان خیلی پیچیده و فنی است و مذاکره‌کنندگان سرگرم آن هستند.

آقای لورنز، پس هیچ تصمیمی هم گرفته نشده که آمریکا در افغانستان بعد از ۲۰۱۴ چند پایگاه خواهد داشت؟

ببنید، مساله اصلی این است که ما تنها در صورتی در افغانستان می‎مانیم که افغان‎ها بخواهند. مساله ساده است. این هم موافقت‎نامه‌ای است که برای هر دو کشور موثر و طبق قانون اساسی دو کشور باشد. من مطمئنم که سرانجام موافقت‌نامه امنیتی به سود افغانستان و آمریکا خواهد بود. نسبتاً خوشبینم که این موافقت‌نامه در زمان درستش نهایی شود.

ولی آمریکا در این منطقه منافعی هم دارد که برای برآورده کردن آن باید در منطقه حضور داشته باشد و طبعاً پایگاه‌هایی داشته باشد؟

آمریکا و دیگر اعضای ائتلاف بین‌المللی و افغانستان قربانی‌های زیادی در ۱۱ – ۱۲ سال گذشته داده‌اند. منابع عظیم مالی و مهم‎تر از آن، جان بهترین انسان‎های ما و متحدان ما و افغانستان در این جنگ از بین رفته‎اند. سرمایه‌گذاری ما در این بخش بیش از حد بوده است. تعهد آمریکا به افغانستان قوی است و ما این همکاری را برای درازمدت می‌خواهیم. ما متحد هستیم، ما شریک هستیم و با هم حرکت می‎کنیم.

در بخش انتخابات افغانستان هم سوالی است، خیلی از سیاستمداران افغان می‎گویند که بهترین راه برای رسیدن به صلح در افغانستان این است که اجماع ملی شکل بگیرد و همه از جمله طالبان در آن سهم بگیرند. این را گزینه‌ای به جای انتخابات می‌دانند. شما چه فکر می‌کنید؟

من فکر می‌کنم برگزاری انتخابات یک نیاز است. در قانون اساسی همین‌طور آمده است. انتخابات برگزار خواهد شد و این چیزی است که همه افغان‎ها می‎خواهند. حالا این که روند انتخاب کاندیداها و ائتلاف‎بندی‌ها چطور می‎شود، کار سیاستمداران است که در ماه‌های آینده معلوم خواهد شد.

مطالب مرتبط