از گلوله‌های جنگ تا بالون‌های صلح

Image caption عصر دیروز زمانیکه طالبان مشغول راه‌اندازی حمله تهاجمی بودند، گروهی از جوانان برنامه صلح سازمان‌دهی می‌کردند.

آنطوری که سازماندهان برنامه گفته بودند، انتظار می‌رفت صبح روز شنبه، آسمان آبی کابل، با ده هزار بادکنک/پوقانه، صورتی/گلابی رنگ شود.

برنامه اما آنطوری که پیش بینی شده بود، انجام نشد و سازماندهان این برنامه، کوچه به کوچه بالون‌ها را بین مردم تقسیم کردند.

در سال‌های پس از جنگ و گسترده‌تر در دوازده سال گذشته، پایتختی‌ها و شهروندان عادی در افغانستان، در قالب های رنگارنگ پیام صلح شنیده اند، انتظار برقراری صلحی پایدار حالا آرمان اکثریت مردم شده است.

مردمان کشوری که هنوز در رنگ و رُخ آن آثار جنگ، گلوله و انتحار و انفجار به چشم می‌خورد.

حالا گروهی از جوانان در افغانستان، راه دیگری را در پیش گرفته و آرزو دارند ترس و وحشت را از سیمای افغان‌ها بربایند و به جای آن خنده بکارند.

از گلوله‌های جنگ تا بالون‌های صلح

اواخر روز جمعه ۳ جوزا/خرداد همزمان با اینکه شاید گروه طالبان مشغول جا به جایی جنگ افزار در مرکز شهر کابل برای راه اندازی حملات تهاجمی بودند، در گوشه دیگر شهر نزدیک به صد دختر و پسر جوان افغان، مقدمات برگزاری برنامه پخش بادکنک های صورتی را سازماندهی می‌کردند.

پیش از این که شهرنو کابل به مرکز تبادل آتش میان نیروهای امنیتی و چهار مهاجم انتحاری‌ تبدیل شود، من به محل تجمع هنرمندان جوان در پارک تیمورشاهی کابل رفته بودم، آنها تمرین می‌کردند که فردا صبح بادکنک‌های صورتی که هر کدام دربرگیرنده یک پیام "صلح و برابری" خواهد بود را چگونه در کابل پخش کنند.

عصر آنروز، شهر را انفجاری قوی تکان داد و به دنبال آن تا هفت ساعت صدای تبادل آتش سلاح‌های سنگین و چند انفجار آرامش شهر را برهم زد. گروهی که قرار بود فردای آن روز کابل را پُر از بادکنک‌های صورتی کنند، گفتند که این حملات شاید برنامه‌ شان را برای تقسیم بادکنک‌های گلابی رنگ برهم بزند.

مقاومت هفت ساعته طالبان تا دیروقت ادامه داشت و هفت ساعت بعد از پایان درگیری، جوانان با تردید برنامه پخش بادکنک‌های‌صورتی را ساعت شش صبح در سراسر کابل، آغاز کردند.

یزمنی اربولدا مسئول برگزاری کمپین "ما به بالون‌ها باور داریم" به بی‌بی‌سی گفت: "با توجه به حمله انتحاری که دیروز صورت گرفت و نا آرامی هایی که در گذشته صورت گرفته، دیشب من به عنوان یک خارجی فکر می‌کردم که نمی‌توانیم این برنامه را برگزار کنیم."

او می گوید که با همکاران خود در مورد لغو و یا تعویق برنامه مشورت کرده اما همکارانش گفته‌اند که هیچ چیز نمی تواند مانع شان شود. آنها باید نشان بدهند که افغانستان تغییر کرده و ذهنیتی که در برابر افغانستان حاکم است را با راه اندازی این برنامه تغییر دهند.

بیشتر شهروندان خارجی وقتی نام افغانستان را می‌شنوند، در ذهن خود تصاویری از جنگ و درگیری مجسم می‌کنند، تغییر دادن این ذهنیت هدف اصلی برگزار کنندگان این برنامه بود.

یک شهر و ده‌هزار بادکنک

Image caption طالبان عصر جمعه به مرکز کابل حمله کردند

سازماندهان برنامه توزیع بادکنک‌ها در کابل می‌گویند که تدارک این برنامه حدود شانزده هزار دلار آمریکایی خرج برداشته است، از شروع تبلیغات تا تهیه اونیفورم، خوراک، محل تجمع و برنامه‌های جانبی.

ایده تبلیغ صلح توسط بادکنک‌های صورتی رنگ را یزمنی اربولدای کلمبیایی که از ایالات متحده به کابل آمده، دو سال و نیم قبل مطرح کرد. این برنامه در کشورهای ژاپن، هند، کنیا و افغانستان برگزار شده و قرار است تا سال ۲۰۱۵ در سه کشور دیگر هم برگزار شود با این تفاوت که در برنامه افغانستان برای تهیه پوقانه‌ها ۶۵۰۰ شهروندان ۴۳ کشور دنیا سهیم شده اند.

پس از چند روز آمادگی نزدیک به صد جوان و نوجوان هنرمند و دختران و پسران آوازخوان، نقاش، عکاس و بازیگر صبح روز شنبه در پارک تیمورشاهی در مرکز کابل، برای تقسیم ده هزار پوقانه برای شهروندان کابل گردهم آمدند.

یک دختران جوان افغان که مشغول تقسیم پوقانه‌ها در یکی از نقاط شلوغ پایتخت بود، گفت که این پوقانه‌ها را به امید تغییر ذهنیت عمومی برای از بین رفتن انواع تبعیض، مبارزه با خشونت با زنان و ایستادگی در برابر فساد با مردم تقسیم می‌کند.

او انتظار دارد کشورش روزی نمونه‌ای از صلح و برابری شود.

واکنش جامعه

در افغانستان کمتر اتفاق افتاده که گروهی از دختران و پسران یکجا با پوقانه‌های گلابی در خیابان ها راه ببفتند و از این طریق آرمان‌های خود را با مردم در میان بگذارند.

شهروندان عادی کابل وقتی کاروان جوانان بادکنک به دست را در اطراف "ده‌افغانان" کابل می‌دیدند تجعب می‌کردند، عده شان با تمایل بادکنک‌ها را می‌پذیرفتند اما تعدادی هم دختران و پسران جوان را مسخره کرده و بادکنک‌ها را رد می‌کردند.

Image caption جریان تقسیم بادکنک‌ها در مرکز کابل

در سال‌های گذشته در افغانستان برنامه‌های گوناگونی با نام صلح برگزار شده است، از کنسرت‌‎های موسیقی گرفته تا مسابقه‌های دو و نمایش‌های کاغذپران بازی/بادبادک بازی اما به هر دلیلی که بوده، این برنامه‌ها نتیجه بخش نبوده و راه به جایی نبرده است.

تعدادی از کاربران فیسبوک در افغانستان نوشته اند که کارهای نمادین مشکلی را حل نمی‌کند و رسیدن به صلح به زمان و شاید برنامه های بنیادی‌تری نیاز دارد.

نرگس آذریون از برگزارکنندگان این کمپین هم موافق است که هنوز برای رسیدن به آرمان‌های شان وقت بیشتری نیاز است اما به نظر او این نوع برنامه ها می‌توانند آغازی برای گام‌های بعدی باشند.

نرگس آذریون در پایان این برنامه یک روزه به بی‌‎بی‌‎سی گفت: "ما می‌خواهیم برابری را در افغانستان نهادینه کنیم، این آغاز برنامه است، انتظار داریم در مورد یک سری موضوعات گفتگوهایی باز شود، مثلا انتظار داریم که در مورد برابری جنسیتی، آزادی‌های فردی و پدیده‌های این چنینی گفتگوهایی باز شود تا سرانجام دامنه خشونت‌ها و جنگ از این کشور برچیده شود."

با این حال در پایتختی که همزمان در یک گوشه‌ آن صدای بمب و انتحار بگوش می رسد و در بخش دیگرش مردم حتی از صدای ترکیدن بادکنک‌هایی می ترسند که از آن پیام صلح و برابری بیرون میاید، رسیدن به صلح دشوار بنظر می رسد.

مطالب مرتبط