بار سنگین جنگ بر دوش نیروهای امنیتی افغانستان

Image caption سال گذشته تلفات نیروهای افغان ده برابر نیروهای بین‌المللی بود

بیمارستان 'چهارصد بستر' در کابل از زمان ایجادش تا بحال برای سی سال مجروحان جنگ در افغانستان را مداوا کرده است.

اتاق‌های این بیمارستان حالا پر از مردانی است که در جنگ علیه طالبان زخمی شده اند.

هر دو پای نصیر احمد در ناحیه ران‌هایش قطع شده است. او پس از آن در قندهار زخمی شد که به تعقیب یکی از همکارانش از یک دیوار پایین پرید و بر روی مین جاگذاری شده پا گذاشت.

او حالا نمی‌تواند با پاهای مصنوعی که در افغانستان برایش ساخته اند، راه برود و برای مداوای بیشتر به ترکیه منتقل خواهد شد.

اما روحیه نصیر احمد هنوز بالا است. او پیش از زخمی شدنش نامزد شده بود و می‌گوید نامزدش هنوز می‌خواهد با او ازدواج کند.

" او (نامزدم) به من افتخار می‌کند که پاهایم را برای وطنم و مردمم از دست دادم. شکر خدا که هنوز زنده هستم. من برای خدمت به کشورم به ارتش پیوستم."

او یگانه نان‌آور خانواده‌اش است و در افغانستان ارتش شاید یکی از محدود بخش‌های باشد که استخدام در آن در حال رشد است.

Image caption دیوید لاین، به دیداری مردی در بیمارستان نظامی کابل می‌رود که هردو پایش را پیش از روز ازدواج از دست داد

'نیروی رو به پختگی'

شمار نیروهای امنیتی افغانستان - پلیس، ارتش و اطلاعات - به ۳۵۰ نفر نزدیک شده است. نیروهاییکه ناتو انتظار دارد پس از پایان ماموریت رزمی‌‎اش در افغانستان در سال آینده، امنیت را در افغانستان تامین کنند.

کار ایجاد این نیروها از امکانات بسیار ابتدایی آغاز شد و حال هم از نظر کمیت و هم از نظر توانایی روبه رشد است. به گفته ژنرال ژوزف دانفورد فرمانده ناتو در افغانستان، نیروهای امنیتی افغانستان "رو به پختگی" است.

پنج سال پیش شمار نیروهای بین‌المللی مشغول نبرد در افغانستان، سه برابر نیروهای افغان بودند اما حالا این تناسب برعکس شده است.

هفته آینده نیروهای دولت افغانستان برای اولین بار رهبری نبرد در سراسر افغانستان را به عهده خواهند گرفت که یک گام بلند بسوی حاکمیت ملی این کشور پس از آغاز جنگ در سال ۲۰۰۱ به شمار می‌رود.

از آن زمان به بعد تا پایان ماموریت ناتو در دسامبر ۲۰۱۴، نیروهای بین‌المللی نقش حمایت کننده را در افغانستان به عهده خواهند داشت.

قابلیت روبه رشد

پخش این فایل در دستگاه شما پشتیبانی نمی شود.

آخرین ولسوالی‌های که به نیروهای امنیتی افغانستان سپرده خواهند شد، بیشتر در شرق این کشور و در ولایت‌های کوهستانی و سرحدی جنوب گردنه خیبر موقعیت دارند و نیروهای آمریکایی این مناطق را به 'P۲K'، یعنی پکتیا، پکتیکا و خوست مسمی کرده اند.

در سفر تازه که اخیرا به همین مناطق داشتم، من بیش از گذشته شاهد قابلیت بالای نیروهای امنیتی افغان بودم.

آنها روحیه بالا و تجهیزات خوب داشتند، از جی پی اس (سیستم موقعیت یاب جهانی) و تجهیزات مدرن با اعتماد کامل استفاده می‌کردند و توانایی شان در انجام حملات دقیق توپخانه نیز افزایش یافته است.

این می تواند موجب شود که وقتی این نیروها خود مسئولیت کامل امنیت را بدست بگیرند، نیاز به حمایت هوایی نیروهای ناتو نداشته باشند.

این نیروها همچنین در واکنش به حملات اخیر شورشیان به کابل از خود قابلیت بالای نشان دادند.

در دو حمله ماه گذشته، شورشیان در ساختمان‌ها موضع گرفتند و نیروهای امنیتی افغان با آنها به مقابله پرداختند.

پلیس تازه آموزش دیده "واکنش سریع" به سرعت اوضاع را تحت کنترل در آورد.

تلفات غیرنظامی این حملات نیز بسیار پایین بود.

پیچیدگی جنگ افغانستان

اما این نیروها تحت فشار زیادی قرار دارند. برعلاوه تلفات، هزارها نیروی ارتش و پلیس از وظیفه خود فرار می‌کنند. برآورد می‌شود که برای پر کردن جای آنها، باید سالانه ۵۰ هزار نیروی جدید استخدام شود.

Image caption شاه رسول برای مداوای پاهای مجروحش ده بار مورد عمل قرار گرفته است. او دو سال پیش در یک حمله به پایگاه ارتش زخمی شد.

ژنرال نیک کارتر، معاون نیروهای یاری بین‌المللی در افغانستان و بلندرتبه ترین ژنرال بریتانیایی در این کشور می‌گوید این روند قابل دوام نیست.

او گفت دولت افغانستان باید به نیروهای امنیتی خود زمینه تعطیلات و آموزش بیشتر را فراهم کند.

ژنرال کارتر می‌گوید آنهایی که مشغول نبرد هستند، از زندگی روزمره فاصله دارند و از افغانها خواست تا از نیروهای مسلح خود حمایت بیشتری کنند.

او گفت: "نیروهای امنیتی افغان برای مردمشان خون می‌ریزند و مردم باید از آنها حمایت کنند."

اما تمام مردم از دولت حمایت نمی‌کنند. این تنها طالبان افغان، نیروهای ناتو و نیروهای افغان نیستند که در این جنگ پیچیده دخیل هستند.

در شرق این کشور گروه‌های ستیزه جوی تحت حمایت پاکستان مشغول نبرد اند، در شمال غرب اسلام‌گراهای ازبک می‌جنگند و بالاخره گروه‌های جنایتکار و قاچاقبران مواد مخدر نیز در پیشبرد این جنگ نقش دارند.

به خانواده‌های که تابوت‌‌های عزیزانشان را از بیمارستان نظامی تحویل می‌گیرند، برای احترام گذاشتن به این واقعیت که عزیزان آنها در دفاع از وطن کشته شده اند، یک پرچم افغانستان اهدا می‌شود.

سال گذشته شمار تلفات نیروهای افغان ده برابر نیروهای آیساف بود. امسال این تفاوت به مراتب بزرگتر شده است.

دلایل زیادی در مورد تلفات بالای نیروهای افغان وجود دارد که به توانایی آنها، قدرت شورشیان و تسهیلات بهداشتی ارتش و پلیس ارتباط دارد.

Image caption شمار نیروهای امنیتی افغان به ۳۵۰ هزار نفر نزدیک شده است

ژنرال کارتر گفت که یکی از مهمترین خدمات که نیروهای بین‌المللی تا اخیر ۲۰۱۴ همچنان در اختیار نیروهای افغان قرار خواهند داد، قابلیت تخلیه سریع مجروحان از جبهات جنگ است.

شاه رسول برای مداوای پاهای مجروحش ده بار مورد عمل قرار گرفته است. او دو سال پیش در یک حمله به پایگاه ارتش زخمی شد.

این پایگاه چهار ماه در محاصره طالبان قرار داشت و در این جریان ۳۰ همقطار شاه رسول و دو سرباز بریتانیایی کشته شدند.

حالا دیگر نیروهای بریتانیایی در این پایگاه مستقر نیستند.

اکنون تنها ۱۳ پایگاه نیروهای بریتانیایی در افغانستان وجود دارد و تا هژده ماه آینده این پایگاه‌ها نیز در اختیار ارتش افغانستان قرار خواهد گرفت تا از افغانستان دفاع کنند و قیمت آن را بپردازند.

مطالب مرتبط