روزنامه های کابل: شنبه، ۲۲ سرطان

روزنامه های چاپ امروز کابل عمدتاً به بررسی و تحلیل بسته شدن دفتر طالبان در قطر و طرح سهمیه بندی کنکور دانشگاهها در افغانستان پرداخته اند.

ماندگار در سرمقاله خود باعنوان "ماجرای باز و بسته شدن یک دفتر" بسته شدن موقت دفتر گروه طالبان در قطر را بررسی کرده و نوشته که پیامد آن "تشدید جنگ مضاعف شدن حملات انتحاری و [انفجار بمب‌های] کنارجاده‌ای در کشور است. به نظر نویسنده بسته شدن این دفتر بیانگر آن است که آمریکا، پاکستان و افغانستان قصدی برای آوردن ثبات در افغانستان ندارند.

به نظر نویسنده ماندگار، گشودن دفتری برای طالبان در قطر با نام و عنوان مورد نظر گروه طالبان، از همان آغاز به معنای قرار دادن "سنگی بزرگ" بر سر راه رسیدن به صلح در کشور بود. روزنامه افزوده که در این میان این هم واضح شد که آمریکا پاکستان و انگلیستان "طرح تجزیه افغانستان با واگذاری چند ولایت به طالبان ریخته‌اند".

به باور ماندگار، طالبان "به دستور پاکستان" دفتر قطر را در اعتراض به حذف عنوان و پرچم "امارت اسلامی" بستند، چرا که زمینه‌ای برای اجرای برنامه‎های پاکستان از نشانی این دفتر وجود نداشت و حالا هم تا زمانی که پاکستان نخواهد این دفتر گشوده نخواهد شد. نتیجه‎ای که روزنامه از این مقدمه گرفته این است که باید با پاکستان "تصفیه حساب" شود، چرا که این کشور اگر بخواهد در ظرف چند ماه در افغانستان صلح برقرار خواهد شد.

اما روزنامه باور ملی در سرمقاله خود نوشته که حامد کرزی، رئیس جمهوری افغانستان به طور مکرر از طالبان خواسته که سلاح‌های خود را به زمین بگذارند و بر سر میز گفتگو حاضر شوند، ولی مساله اصلی این است که دولت افغانستان و آمریکا برای آوردن صلح اراده و تعهد ندارند. به باور نویسنده کشورهای همسایه و گروه طالبان هم برای مصالحه "حسن نیت" و "اراده خالصانه" ندارند.

روزنامه افزوده که آمریکایی‌ها خوب می‌دانند که پاکستان از گروه طالبان حمایت می‌کند و در عین حال خود آمریکا هم از پاکستان حمایت می‌کند و این امر منجر به گسترش جنگ در افغانستان شده است. به تعبیر باور ملی، به این ترتیب آمریکا از یک سو با طالبان در افغانستان می‌جنگد و از سوی دیگر با حمایت خود مواضع پاکستان، این گروه را تقویت می‌کند.

سرمقاله‌نویس باور ملی در ادامه نوشته که در چنین وضعیتی مردم افغانستان راه خود را گم کرده و نمی‌داند که چه کسی در افغانستان جنگ می‌کند، برای چه و با چه کسی می‌جنگد. نویسنده افزوده که گشایش دفتر طالبان در قطر برای دولت افغانستان قابل قبول نبود و در جاهای دیگر هم نیست و از سوی دیگر طالبان هم با آمریکا می‌جنگد و هم گفتگو می‌کند.

به نظر نویسنده این‌ها چیزهایی هستند که راه مردم افغانستان را گم کرده است. حالا مردم این کشور نه به روند صلح می‌توانند اعتماد کنند و نه به وعده‌های جامعه جهانی در این زمینه.

جامعه باز مقاله‌ای از عبدالعدل دایفولادی و یک ویژه‌نامه دوازه صفحه‌ای درباره طرح سهمیه‌بندی کنکور چاپ کرده و این طرح را "تبعیض سیستماتیک" خوانده است. در این ویژه‌نامه مطالبی از ۱۷ تن از نمایندگان مجلس، استادان دانشگاه، نویسندگان و روزنامه‌نگاران شناخته شده چاپ شده است، از جمله حفیظ منصور، عزیز رویش و کاوه جبران.

در بخشی از مقاله دایفولادی آمده: "عاقلان رقابت علمی را بنیاد مدنیت و عقلانیت می‌دانند و می‌سازند، اما رقابت در پوشه سهم ولایتی برای علم تهداب (سنگ بنای) تحجر است و توحش بر تحجر بنا [شده] است. قرن‌ها است که از تحجر می‌سوزیم و در توحش بریان می‌شویم. چرا جریان خون و خرابی برای افغان پایان ندارد؟ چون برای علم و عدالت جرات سیاسی برای ترک قومیت در ارگ ملت نیست."

حفیظ منصور در ویژه‌نامه جامعه باز نوشته است: "راه حل این خواهد بود که برای نوجوانان بالاتر از صنوف [کلاس‌های] دهم تا دوازدهم ولایتی که از فضای مناسب آموزشی برخوردار نیست، در ولایات امن زمینه تعلیم و تربیت فراهم آید، نه این که درس نخوانده و چیزنیاموخته وارد دانشگاه شود که در آن صورت هم در حق دانش جفا است و هم در حق قانون، بدون آن که کمکی به رشد و توسعه علم در ولایات آسیب دیده شده باشد."

عزیز رویش در این ویژه‌نامه خطاب به عبیدالله عبید وزیر تحصیلات عالی نوشته: "خردستیزان با مرده‌باد و زنده‌باد گفتن شما را به زانو انداخته‌اند، اما خردمندان و نخبگان فرهنگ و مدنیت کشور شما را همچون طالبان به نقطه عبرت تاریخ تبدیل خواهند کرد. شما می‌توانید چهره بهتری از خود برای تاریخ به جا بگذارید که شایسته عنوان و شان علمی شما باشد."

روزنامه افغانستان در مقاله‌ای با عنوان "دانایی تقسیم‌ناپذیر است"، طرح سهمیه‌بندی پذیرش دانشجویان در دانشگاهها را معادل تقسیم "دانایی" میان شهروندان دانسته و این امر را از دیدگاه فلسفی بررسی کرده است. به نوشته این روزنامه، چنین تقسیمی از دیدگاه فیلسوف‌ها امکان‌پذیر نیست، چرا که دانش امری مجرد و انتزاعی است.

هین رهمند در این مقاله افزوده: "انسان را می‌توان وادار کرد که چشم‌ها و گوش‌هایش را ببندد یا دست و پایش را به بند کشید، اما هرگز نمی‌توان انسان را از دانستن و اندیشیدن منع کرد و هیچ‌گاهی به کسی نمی‌توان دستور داد که "فکر نکن، یاد نگیر."

نتیجه‌گیری نویسنده روزنامه افغانستان از این مقدمه این است که "تقسیم کردن و سهمیه‌بندی کردن دانایی و آگاهی در هر جا و هر زمانی که باشد، بزرگترین مضحکه تاریخ و آب در هاون کوبیدن است".

پیش از این وزارت تحصیلات عالی از این طرح دفاع کرده و گفته است که آن را آماده و برای تصویب به شورای وزیران ارائه می‌کند. بری صدیقی معاون این وزارت به بی‌بی‌سی گفته بود که این طرح کنکور را سهمیه بندی نمی کند، بلکه بر اساس این طرح تلاش دارد که نباید "در یک ولایت زیاد و یک ولایت کمتر در کنکور کامیاب شوند". اما این طرح با مخالفت‏هایی مواجه شده است.

مطالب مرتبط