مهاجرین پاکستانی در افغانستان چه می کنند؟

Image caption هزاران تبعه پاکستانی به ولایت خوست افغانستان مهاجر شدند

اول صبح بود و هوا نسبتا سرد که بندهای کفش هایمان را بستیم و آماده رفتن شدیم. سفر با هلیکوپتر سازمان ملل متحد به ولسوالی گربز ولایت خوست تا از مهاجرینی که تازه از وزیرستان شمالی به این منطقه آمده اند، گزارش تهیه کنیم .

در این سفر جمعی از خبرنگاران دیگر، مسئول اداره مهاجرت سازمان ملل برای افغانستان، شماری از وزرای کابینه حکومت افغانستان و معاون سیاسی دفتر یوناما همراهان ما بودند.

طلوع آفتاب بود که چشم مان به کوه های بلند پکتیا افتاد و حدود یک ساعت و بیست دقیقه بعد هلیکوپترمان بر یک تپه بلند ولایت خوست نشست.

از تپه سوار بر خودرو به سمت ولسوالی گربز حرکت کردیم. تدابیر امنیتی در مسیر راه شدید بود. بعد از یک و نیم ساعت سفر بلاخره به منطقه دشت گلران رسیدیم؛ محلی که مهاجرین پاکستانی از ترس جنگ میان ارتش و طالبان از منطقه وزیرستان شمالی به آن کوچ کردند .

اینجا مهاجرین در اردوگاه در آفتاب سوزان زیر خیمه های سفید زندگی می کنند و کودکان شان بدون لباس و کفش گشت و گذار می کنند .

Image caption کودکان این مهاجرین واکسین پولیو شدند

نبرد سخت میان طالبان پاکستانی و ارتش آن کشور، حاجی نظیر یکی از باشندگان این منطقه را مجبور ساخته تا با ۱۵ عضو خانواده اش بعد از ۲۴ ساعت پیاده روی به ولایت خوست در افغانستان فرار کند او حتی فرصت نیافته تا لوازم خانه و مواد خوراکی با خود بگیرد .

وی می گوید که جنگ، محل زندگی اش را چنان ویران ساخته که غم و اندوه قلبش را جریحه دار ساخته است.

حاجی نظیر از استقبال مردم خوست راضی است و می گوید که باشندگان خوست حتی در خانه های شان به این مهاجرین جا دادند.

اما این تنها حاجی نظیر نیست که مجبور به ترک خانه خود گردیده بلکه مانند او ۷۷ هزار نفر دیگر که حدود دوازده هزار خانواده هستند، از ترس جنگ خانه های شان را ترک کردند و حالا در خوست ساکن شدند.

تعدادی از آنها یک جا در خانه های باشندگان خوست با آنها زندگی می کنند و عده ای هم در اردوگاه دشت گلران جا به جا شده اند.

جوانان شان بیکار هستند و به کمک های اولیه سخت نیاز دارند زیرا نه آب آشامیدنی دارند و نه مواد خوراکی.

Image caption مهاجرین پاکستانی از میزبانی مردم خوست، راضی هستند

مقامهای محلی خوست می گویند ۳۹ هزار کودک در بین این مهاجرین واکسین پولیو شدند اما خانواده هایی هستند که به اساس باورهای فرهنگی و سنتهای قدیمی شان اجازه واکسین شدن کودکان شان را نداند و این تهدید جدی برای بهداشت منطقه است.

عمر زاخیلوال وزیر مالیه افغانستان یکی از اعضای هیاتی که از مرکز برای بررسی وضعیت مهاجرین تعیین شده است، می گوید که برای کمک به این مهاجرین حکومت افغانستان هر آنچه در توان دارد از آن دریغ نخواهد کرد .

وی گفت که حکومت افغانستان برنامه دارد تا برای این مهاجرین مکتب و مراکز بهداشتی اعمار کند و خدمات اولیه دیگر را نیز فراهم سازد.

محمد اکرم خپلواک وزیر اقوام ، قبایل و سرحدات کشور یکی دیگر از اعضای هیات دولتی، از حکومت پاکستان انتقاد کرد و گفت که حکومت پاکستان باید به نام جنگ با تروریسم، غیرنظامیان را قربانی نکند.

او گفت: "این آتشی است که باشندگان هر دو سوی مرز در آن می سوزند."

نعیمه که هنوز کودکی خردسال است یکی از این مهاجرین است که می گوید آرزو داشت به مکتب برود و در آینده دکتر شود و به مردم خود خدمت کند اما جنگ برای وی این فرصت را تا هنوز نداده است .

اداره مهاجرت سازمان ملل متحد برای افغانستان با نشر اعلامیه ای گفته که این مهاجرین به کمک های اظطراری نیاز دارد و گفته که تامین آب آشامیدنی بهداشتی و ایجاد دستشویی ها برایشان اولویت دارد .

Image caption اداره مهاجرت سازمان ملل متحد برای افغانستان می گوید مهاجرین پاکستان به کمک های فوری نیازمند هستند

نادر فرهاد سخنگوی این اداره در افغانستان می گوید که از سال ۲۰۰۸ به این سو این اولین بار است که این اداره به علت آمدن این مهاجرین در ولایت خوست دفتر محلی خود را باز کرده است.

او کمک به این مهاجرین را مسئولیت خود می دانند.

وی می گوید در سالهای جنگ در افغانستان، حکومت پاکستان از مهاجرین افغان با صداقت استقبال کرده بودند و حال زمان آن رسیده که حکومت افغانستان آن را جبران کند.

آقای فرهاد می گوید که در برمل پکتیکا، ارگون وسروبی نیز حدود سه هزار خانواده پاکستانی مهاجر شدند که هیاتی برای کمک رساندن به آنها نیز به آن مناطق فرستاده شده است.

آقای فرهاد از مشکلات امنیتی به عنوان نگرانی عمده شان یاد کرد که اکنون در ولایات خوست و پکتیکا با آن دست به گریبان هستند.

دشت گلران منطقه ای است که در زمان جهاد از سوی طرف های درگیر مرکز نبرد بود و اکنون بیم آن می رود که هنوز هم مواد منفجر ناشده و مین ها در آن موجود باشد و این تهدید جدی برای مهاجرینی است که در این منطقه ساکن شدند.