برهنگی و پوشش در آثار حسین خسروجردی

حسین خسروجردی، نقاش ایرانی نگاه غالب در آثار تازه خود را تلاش برای جستجوی معنویت زمینی در برابر معنویت آسمانی و جایگزین کردن بدن مومیایی شده در خاک به جای انسان برهنه توصیف می کند.

به گفته آقای خسروجردی کارهای به نمایش در آمده در گالری خشایار( زرکسز) در لندن به رابطه میان انسان و طبیعت می پردازد و پیوند انسان با خاک و زمین را نشان می دهد. انسانی که در طبیعت تنهاست حتی هنگامی که در شکل گروهی دیده می شود و پای در بند زمین است حتی در هنگامی که در کار تغییر است.

حسین خسروجردی یکی از هنرمندان ایرانی است که پس از انقلاب ایران در سال 1357 به سازمان دهی فعالیت های هنری پرداخت که پایه شکل گیری دفتری به نام حوزه اندیشه و هنر اسلامی بود.

آلبوم عکس نقاشی های حسین خسروجردی در لندن

حوزه اندیشه و هنر اسلامی که در سال های بعدی به سازمان تبلیغات اسلامی ملحق شد یکی از مراکز اصلی تربیت هنرمندان در ایران پس از انقلاب بوده است.

نخستین تحول در دوره جدید آثار خسروجردی رها شدن از پوشش و لباس است.

لباس و پوشش نمایانگر وابستگی فرد به شرایط زمانی و مکانی انسان است در حالی که هنرمند گاه برای نشان دادن سرشت همگانی آدمی می خواهد او را آزاد از شرایط زمانی و مکانی و پوشش مشخص و به شکل برهنه بازنمایی کند. خسروجردی برای رهایی از پوشش به بانداژ کردن انسان متوسل شده است. که جایگزین شیوه پیشین او در پوشاندن لباس انسان در آثارش با لکه های رنگی است.

خسروجردی به کارگیری نماد انسان بانداژ شده را در آخرین کار های خود به بانداژ شدن در لایه ای از خاک تغییر داده است که به گفته او نماد پیوند زدن آدمی به خاک است. انسانی که در زمان زنده بودن در لایه ای از خاک مومیایی شده است.

او معتقد است که برگزیدن پوشش خاک نوعی محافضت از انسان و اصالت اوست.

دیدن آدمی به عنوان حاصل خاک و زمین در هنر معاصر ایران پیش از این هم دیده شده است و نشانه های آن در سروده های نخستین فروغ فرخزاد هم دیده می شود.

یکی از آثار به نمایش در آمده خسروجردی نمایشی از قربانی شدن مسیح است که بازسازی یک اثر مربوط به قرون وسطی با حال و هوای نقاشی خسروجردی است.

او در گفت و گوی با بی بی سی تصویر کردن مسیح هنگام عروج با رنگ خاک را نمادی از بازگشت او به زمین و نوعی الهیات و معنویت زمینی توصیف می کند که نشانه ای از تفسیر تازه او از باور های مذهبی مسلط بر کار های اوست.

یکی دیگر از آثار خسروجردی که آشکارا تحت تاثیر آثار کلاسیک نقاشان اروپایی است تصویر انسان در جستجوی پیوند انسان خاکی با خاستگاه خود است که روایت خسروجردی از اثر معروفی از در باره افسانه آفرینش محسوب می شود.

آنچه آثار تازه خسروجردی را از نظر منتقدان قابل توجه ساخته برگذشتن انسان تصویر شده او از یک انسان بومی به انسانی جهانی و تلاش او برای بازنگری هنرجهان بر اساس تفسیری معنوی از زمین و عالم ماده است.

مطالب مرتبط