ستار: مهاجرت همه چیز مردم را می گیرد، جز عــِرق ملی

ستار

ستار خواننده پیشکسوت موسیقی پاپ مقیم لس آنجلس طی روز های اخیر برای اجرای کنسرت به اسرائیل سفر کرده است. در گفتگویی که با او داشتم از جاذبه موسیقی ایرانی در نسل های بعدی مهاجران ایرانی و تاثیر موسیقی زیر زمینی ایران بر موسیقی در تبعید جویا شدم.

ستار در بخشی از این مصاحبه گفت: با گذشت زمان، نسل های جوانتر که خودشان ممکن است مرا نشناسند، چون با شنیدن ترانه های من یا هنرمندان دیگر بزرگ شده اند، به این سبک موسیقی خو گرفته اند. در تمام دنیا، مهاجرت مردم را از همه چیز محروم می کند، جز حس وطن پرستی. این باعث خوشحالی من است به عنوان یک ایرانی هر کجا می روم، فارغ از تفاوت های دینی و آئینی مردم به خاطر عــِـرق ایران پرستی خود از من استقبال می کنند.

س: به عـِـرق ملی اشاره کردید، اخیرا ً گفته شد که چند تن از خوانندگان مقیم لس آنجلس به ایران بازگشته اند. آیا ممکن است شما هم در شرایط خاصی چنین گزینه ای را انتخاب کنید؟

ستار: بشر به امید زنده است و هنر مرزی نمی شناسد. آن افرادی هم که رفته اند برای این است که ایرانی اند و مملکتشان را دوست دارند و این اقدام آنها برای همه ما راهگشا است. همانطور که هنرمندان داخل کشور به خارج سفر می کنند و برنامه اجرا می کنند، ما چرا نباید به داخل برویم؟ من هم متعلق به آن مملکت و آن فرهنگم و در آنجا بزرگ شده ام. صحیح است که این حکومت را قبول ندارم، اما ملت ایران مرا و همکارانم را دوست دارد. به همین جهت، نهایتا ً چنین چیزی به حقیقت خواهد پیوست.

س: طی سال های اخیر موج نویی از موسیقی ایرانی در داخل توسط جوانتر ها تولید شده که عمدتا ً به عنوان موسیقی های زیر زمینی شناخته می شوند. آیا این موج نو تاثیری بر هنرمندانی که در خارج از کشور فعالیت می کنند داشته است؟

Image caption ستار و مسعود، خواننده مقیم اسرائیل

ستار: صد در صد، جوانانی که در ایران فعالیت هنری می کنند کارهای قدیمی را گوش کرده اند و کارهایی که ارائه می کنند واقعا ً قابل تقدیر است، به ویژه چون در آن موقعیت و محیط این کیفیت از کار را تولید می کنند.

س: به نظر شما در بین دو مجموعه هنرمندان داخل و خارج کشور، کدام گروه بر سبک موسیقی روز تاثیر بیشتری دارند؟

ستار: بالاخره در ایران حداقل هفتاد میلیون نفر مخاطب موسیقی وجود دارد اما در خارج ما گروه اندکی هستیم. بنیاد طوس برنامه ای را در لندن به عنوان پنجاه سال موسیقی ایران برگذار کرد که من به آن دعوت شده بودم. در آن برنامه من گفتم شعر و ترانه در ایران پیشرفت چشم گیری کرده بود. ما از ترانه های موسوم به دو ریالی و لاله زاری به مضامین غنی و ساختارهای مستحکم شعری رسیده بودیم.