به روز شده:  12:47 گرينويچ - چهارشنبه 20 اکتبر 2010 - 28 مهر 1389

بزرگداشت تریشا براون در جشنواره رقص لندن

نمایی از کار ژولیتا سروانتس

جشنواره آمبرلا (چتر) مشهورترین جشنواره رقص مدرن در بریتانیاست که مجموعه ای از طراحان رقص شناخته شده و چهره های تازه را یکجا گرد می آورد و اجراهای آنها به مدت چهار هفته در ماه اکتبر در بهترین سالن های لندن نظیر باربیکن و کوئین الیزابت هال مخاطبان را به وجد می آورد.

این جشنواره که از سال 1978 برگزار می شود، امسال آثار طراحان رقصی چون جاناتان باروز، ناصرا بلازا، کریستسنا کاپریولی، چارلز لینهان، چریسا پارکینسون و رز واربی را رو در روی علاقمندان به هنر رقص قرار می دهد.

جشنواره امسال به بزرگداشت تریشا براون، طراح رقص برجسته آمریکایی اختصاص دارد و برنامه های ویژه ای در بزرگداشت این چهره برجسته رقص معاصر که اولین بار در سال 1983 در جشنواره آمبرلا شرکت کرده، تدارک دیده شده است.

براون یکی از شناخته شده ترین چهره های رقص پست مدرن به حساب می آید که با طراحی رقص هایی نو و آوانگارد، حرکت های تازه ای را در این هنر به وجود آورد.

او گروه رقص تریشا براون را در سال 1970 تاسیس کرد و از آن روز تا امروز، این گروه حدود صد اجرا در نقاط مختلف جهان داشته است.

جشنواره آمبرلا به مناسبت چهلمین سال تاسیس این گروه، برای هفتمین بار تریشا براون را برای اجرا دعوت کرده است.

گزیده ای از چند اثر براون در دوره های مختلف، اجرای زنده و جذابی است که بخشی از هنر این هنرمند برجسته را به نمایش می گذارد. در بخش اول با عنوان "تو می تونی مارو ببینی" که در سال 1995 و 1996 خلق شده، یکی از رقصنده ها پشت به تماشگران می رقصد و سادگی اجرا تماشاگر را جذب می کند.

بخش دوم "آدمک یخی" (1979) نام دارد؛ جذاب ترین بخش کار با چهار رقصنده در لباس های سفید توری و چهار تصویر در چهار قاب که عکس های سیاه و سفیدی از زندگی روزمره را به نمایش می گذارند. حرکاتی نرم و ساده، اما عمیق و جاندار در راستای رسیدن به جهانی که طراح در آن از یخبندانی انسانی و جهانی سیاه و سفید حرف می زند.

در واقع ویژگی کار براون -که به عنوان هنرمند هنرهای تجسمی هم فعال است- در این بخش، نمودی عینی می یابد و به ترکیبی از رقص و هنرهای تجسمی نزدیک می شود.

در بخش چهارم (1980) هم چنین رویکردی را می توان دید. در واقع با نوعی چیدمان ابر و مه روبرو هستیم که به کار اجرا می آید و در سکوت، فضایی وهم آلود و شاید حتی فضایی تاریخی را خلق می کند که جذابیت بصری ویژه ای دارد.

چهارسال اجرا در یک فیلم

فیلمی هم از اجراهای براون در طی چهل سال گذشته به نمایش در می آید که این فرصت را به تماشاگرانش می دهد تا گزیده ای از هنر او را در دوران مختلف یکجا تماشا کنند و تغییرات حاصل شده طی زمان را مورد بررسی قرار دهند.

هرچند تماشای فیلم یک اجرا با تماشای اصل آن کاملاً متفاوت است، اما این فیلم فرصتی را ارائه می کند تا تصویری کلی از کار براون تصویر شود.

همین طور فیلمی درباره شیوه کار براون به نمایش در می آید که مستندی است از او در حین کار، که کمک شایانی به شناسایی جهان این هنرمند می کند.

تریشا براون در یک جلسه گفت و گو با تماشاگران در گالری هیوارد هم شرکت کرد و به سوالات تماشاگران پاسخ داد.

در اثری از آثار اولیه براون با عنوان "کف جنگل" که چندین بار به شکل مجانی در ورودی سالن کوئین الیزابت هال و موزه تیت مدرن برای تماشاگران اجرا شد، رقصنده ها در داخل چیدمانی از لباس هایی آویزان، از داخل لباسی به داخل لباس دیگر می روند و حرکات جذابی اجرا می کنند که از سویی زمینه حرکت رقص را که معمولاً بر روی زمین است، به سطح افقی بالاتری می برد و از سوی دیگر اشاره به زندگی اولیه انسان و زیستن در جنگل دارد.

اما همه آثار شرکت کننده در جشنواره امسال، برخلاف سال قبل، از کیفیت چشمگیری برخوردار نیستند. گروه کاندوکو که از گروه های سرشناس است، امسال سه اثر از امانوئل گت، سارا میچلسن و وندی هیوستون را به اجرا درآورد که هر سه اجراهای ضعیفی بودند که در حرکات به تکرار می رسیدند و رقصنده ها نکته چشمگیری را با تماشاگر قسمت نمی کردند.

گروه بن رایت نگاه تجربی تری داشت و سعی داشت با تغییر دادن سالن "پلیس" و نشاندن تماشاگران به صورت دایره وار دورتا دور رقصنده ها، محیط صمیمی تری ایجاد کند.

دانیل لویل از کانادا هم پس از اجرای موفقش در سال 2005 در این جشنواره، امسال اثر دیگری را با چهار رقصنده برهنه ارائه خواهد کرد.

BBC © 2014 بی بی سی مسئول محتوای سایت های دیگر نیست

بهترین روش دیدن این صفحه بر روی آخرین مرورگر مجهز به CSS است. با اینکه مرورگر کنونی تان قابلیت نمایش سایت را دارد ولی امکان بهترین تجربه تصویری را به شما نمی دهد . لطفا در صورت امکان مرورگر خود را به آخرین نسخه ارتقا دهید.