بهترين های جشنواره فيلم لندن

Image caption دنی بویل با فیلم 127 ساعت جشنواره فیلم لندن را پایان داد

امسال در پنجاه و چهارمين دوره جشنواره فيلم لندن، 201 فيلم بلند داستانی و مستند و 112 فيلم کوتاه از 68 کشور مختلف جهان به نمایش درآمد که از اين ميان يازده فيلم برای نخستين بار در سطح جهانی نمايش داده شدند.

همچنين 629 فيلمساز از بريتانيا و کشورهای ديگر در جشنواره امسال شرکت کردند.

در طول دو هفته برگزاری اين جشنواره، 132 هزار نفر به تماشای فيلم های جشنواره نشستند.

امسال دومين سالی بود که فيلم دنی بويل، کارگردان انگلیسی، پايان بخش جشنواره فيلم لندن شد.

بويل دو سال قبل با فيلم ميليونر زاغه نشين، در مراسم اختتاميه اين جشنواره ظاهر شد و امسال نيز با فيلم 127 ساعت پرونده پنجاه و چهارمين جشنواره فيلم را بست.

127 ساعت، ماجرای واقعی کوهنورد آمريکایی ارون رالستن بود که در سال 2003 مدت 6 روز بدون آب و غذا در شکاف کوهی گير می کند و اميدی برای زنده ماندن ندارد.

دنی بويل موقعيت دراماتيک اين شخصيت غيرمتحرک را در يک محيط بسته و بسيار محدود با مهارت تصوير کرد و نشان داد که ايده آلفرد هيچکاک که می گفت اگر دوربين تان بتواند درست حرکت کند، آنگاه درون يک کمد هم می توانيد درام هيجان انگيزی بسازيد، تا چه اندازه درست است.

بويل همچنين جايزه افتخاری (فلوشيپ) موسسه بی اف آی لندن را به خاطر فعاليت های سينمایی اش دريافت کرد. جايزه ای که پيش تر رابرت آلتمن، ديويد لين و اورسون ولز دريافت کرده بودند.

بويل که جايزه اش را از دست استيون دالدری (سازنده بيلی اليوت، کتابخوان و ساعت ها) گرفت، بعد از دريافت جايزه اش، همراه با دالدری، به انتقاد از بحران مالی تئاتر بريتانيا و قطع سوبسيدهای دولتی در بخش تئاتر پرداخت.

دو فيلمساز که هر دو پيشينه تئاتری دارند قرار است فيلم افتتاحيه مراسم المپيک سال 2012 لندن را فيلمبرداری کنند.

مارتين اسکورسيزی که فيلم جديدش، هوگو کابره را به زودی در لندن فيلمبرداری خواهد کرد از شرکت کنندگان در مراسم اهدا جوايز جشنواره لندن بود.

اسکورسيزی در اين مراسم با اهدای جايزه ای ويژه، از موسسه فيلم بريتانيا (BFI) به خاطر تلاش 75 ساله اش برای حفظ و نگهداری و مرمت آثار با ارزش سينمایی تقدير کرد.

بهترين فيلم های جشنواره

امسال دومين سالی است که جشنواره لندن از حالت غير رقابتی بودن محض درآمده و جوايزی به فيلم های برتر جشنواره اهدا کرده است.

پاتريشيا کلارکسن، بازيگر سرشناس آمريکایی، در کنار گابريل بايرن، بازيگر ايرلندی، شکار کاپور، فيلمساز هندی، و جان هيلکات، کارگردان استراليایی (وسازنده فيلم جاده)، به داوری فيلم های جشنواره لندن نشستند.

Image caption مارتین اسکورسیزی از موسسه فیلم بریتانیا برای تلاش بابت حفظ و مرمت آثار سینمایی تقدیر کرد

آنها جايزه بهترين فيلم جشنواره در بخش سينمای جهان را به فيلم روسی چگونه اين تابستان را تمام کردم ساخته الکسی پوپو گربسکی به خاطر اصالت سوژه، هوش سينمایی به کار رفته در آن و منحصر به فرد بودنش اهدا کردند. فيلمی که با رويکردی مينی ماليستی، زندگی دو مرد تنها را در ايستگاه هواشناسی پرت و مهجور در نزديکی قطب شمال تصوير کرده و تنهایی و انزوای اين دو مرد را به خوبی نشان داده است.

پوپو گربسکی که به خاطر مشکلات دريافت ويزا نتوانست به موقع در جشنواره حاضر شود و هنگام نمایش فيلمش در سالن حضور یابد، بعد از دريافت جايزه گفت که از اين بابت ناراحت نيست و به جای آن حالا مثل ستارگان سينما فقط برای دريافت جايزه اش در جشنواره شرکت کرده است.

کليو بارنارد، فيلمساز جوان بريتانيایی، نيز به خاطر فيلم آلاچيق، جايزه بهترين فيلم يک فيلمساز تازه کار را دريافت کرد. اين فيلم داستان زندگی اندرو دونبار، نمايشنامه نويس انگلیسی، است که در سن 29 سالگی بر اثر تومور مغزی درگذشت.

فيلمساز با استفاده از تصاوير آرشيوی و مستند به جا مانده از اين نويسنده و صحنه هایی از اجرای نمايشنامه های او و گفتگو با خانواده، دوستان و نزديکان او، توانست ريشه های خلاقيت نمايشی و جوشش ادبی نويسنده را به نمایش بگذارد.

کليو بارنارد بعد از دريافت جايزه اش گفت که حالا با گرفتن اين جايزه خيالش آسوده شده و می تواند راحت لم بدهد و شرابش را بنوشد.

داوران جشنواره اين فيلم را يک شروع خيره کننده برای يک فيلمساز با استعداد دانسته و گفتند که به شدت تحت تاثير خلاقيت سينمایی کليو بارنارد و روايت غيرمتعارف او از زندگی يک نويسنده زن قرار گرفتند.

Image caption در بخش سينمای جهان چگونه اين تابستان را تمام کردم بهترین فیلم جشنواره امسال شد

فيلم های به نام ما ساخته برايان ولش و زيردريایی ساخته ريچارد آيواد نيز از نامزدهای ديگر دريافت جايزه اين بخش بودند.

کليو بارنارد همچنين جايزه سادرلند را نيز به خاطر کارگردانی فيلم آلاچيق دريافت کرد. اين جايزه را مايکل وينترباتم، فيلمساز نام آور انگلیسی، و اوليويا ويليامز، ستاره بريتانيایی، که داوران اين بخش بودند به خانم بارنارد اهدا کردند.

همه چیز باید بره

اما يکی از فيلم های خوب جشنواره فيلم لندن، فيلم کوچک و مستقل دن راش، فيلمساز جوان آمريکایی بود با عنوان همه چيز بايد بره که بر اساس داستان کوتاهی از ريموند کارور، نويسنده مینی ماليست آمريکایی، به نام چرا نمی رقصی؟ ساخته شده بود. فيلمی که دربردارنده تم های هميشگی آثار کارور، یعنی از هم گسستن روابط زناشويی، خيانت، ياس و دلمردگی در ميان طبقه متوسط آمريکایی بود.

ويل فرل، کمدين آمريکایی، در اين فيلم در نقش مردی الکلی که همه چيز زندگی اش را از دست می دهد، اما در عوض به شناخت تازه ای از خود می رسد، بازی درخشانی ارائه کرده است.

دن راش، به خوبی توانسته با گسترش خط داستانی و نوشتن ديالوگ هایی به سبک کارور، دنيای مينی ماليستی او را روی پرده منتقل کند. اين فيلم می تواند تجربه خوبی برای همه کارگردان ها و فيلمنامه نويسان جهان باشد که بتوانند يک داستان کوتاه را به يک فيلم بلند تبديل کنند بدون اينکه بخواهند روده درازی کنند.

جايزه بهترين فيلم مستند

به گفته کيم لانگينوتو، مستندساز انگلیسی و کارگردان فيلم طلاق به سبک ايرانی، که امسال با فيلم ساری صورتی (درباره مسائل زنان شمال هند) در فستيوال لندن شرکت داشت، يکی از خوبی های جشنواره فيلم لندن اين است که فيلم های مستند را از فيلم های داستانی تفکيک نمی کند و در کنار آنها نمایش می دهد. به اين ترتيب اين فرصت را به فيلمسازان مستند می دهد که فيلم هايشان را برای مخاطب وسيع تری نمایش دهند.

امسال علاوه بر لانگيتونو، برخی از مهم ترين سينماگران مستندساز دنيا مثل ارول موریس و فردريک وايزمن با آخرين ساخته هايشان در جشنواره لندن شرکت کردند.

برخی از مهم ترين فيلم های مستندی که در پنجاه و چهارمين دوره جشنواره فيلم لندن به نمایش درآمدند عبارت بودند از:

تبلويدز (روزنامه های زرد)، ساخته ارول موریس، باشگاه بوکس ساخته فردريک وايزمن، چهار بار (لا کواترو ولته) ساخته مايکل آنجلو فرامارتينو، سرزمين هرز ساخته لوسی واکر درباره هنرمند مدرنيست برزيلی ويک مونيز، لذت های گناه آلود ساخته جولی موگان درباره نويسنده رمان های عاشقانه و اروتيک که 13 سال با نام مستعار جيل سندرسون رمان هایش را نوشت، مندلسون، نخست وزير واقعی؟ ساخته هنا روثچيلد، اتوبيوگرافی نيکلای چائوشسکو ساخته اندرو اوجيکا مستند ساز رومانيایی، ويليام اس بورو ساخته يونی ليزر درباره نويسنده همجنس گرای آمريکایی که در سال 1997 درگذشت (نويسنده رمان سور عريان و ابداعگر واژه هوی متال برای اين ژانر موسيقی) و آرماديلو ساخته يانوش متز از دانمارک.

جايزه جان گريرسن که هرسال به ياد جان گريرسن، پدر سينمای مستند بريتانيا به بهترين فيلم مستند اهدا می شود امسال به فيلم آرماديلو ساخته يانوش متز تعلق گرفت.

متز در اين مستند شجاعانه و تکان دهنده، گروهی از سربازان دانمارکی را تصوير کرده بود که به طور داوطلبانه به مدت شش ماه به پايگاه نظامی آرماديلو در افغانستان می روند تا با نيروهای طالبان که نامرئی و از ديد آنها خارج اند، بجنگند.

کوين مک دونالد، مستندساز برجسته بريتانيایی (سازنده فيلم لمس خلاء)، رياست داوران بخش فيلم های مستند را به عهده داشت و جان اسنو، مجری و خبرنگار کانال چهار بريتانيا، اين جايزه را به يانوش متز تقديم کرد.

Image caption رضا ناجی در فیلم پاييز ساخته امير بشير، سينماگر اهل کشمير بازی کرده است

کوين مک دونالد، در مراسم اهدای جوايز، اين فيلم را ترکیبی از صميميت فوق العاده و ظرافت سبکی توصيف کرد.

رضا ناجی در جشنواره فيلم لندن

علاوه بر فيلم اوريون ساخته علی عصمتی زمانی، که تنها فيلم ايرانی حاضر در جشنواره فيلم لندن امسال بود، رضا ناجی بازيگر فيلم های مجيد مجيدی (بچه های آسمان و آواز گنجشک ها)، نيز با فيلمی از سينمای هند در اين جشنواره شرکت داشت.

پاييز ساخته امير بشير، سينماگر مسلمان اهل کشمير، فيلم کند و آرامی است که به سبک فيلم های هنری ايرانی، تاثير جنگ های خونين منطقه کشمير را بر زندگی يک خانواده مسلمان کشميری نشان می دهد.

رضا ناجی که به گفته فيلمساز از طرف مجيدی به او معرفی شده بود، در نقش يک پليس راهنمايی رانندگی بازی می کند که پسر عکاسش را در جنگ کشمير از دست داده است. اما تمرکز اصلی فيلم بر لحظه های کسالت بار تنهايی و اندوه رفيق، پسر کوچک تر رضا ناجی است که قابليت های ايفای اين نقش نسبتا دشوار را ندارد. رضا ناجی ديالوگ های زيادی در فيلم ندارد اما بازی اش در نقش مردی کشميری کاملا باورپذير است.