به روز شده:  17:14 گرينويچ - دوشنبه 17 ژانويه 2011 - 27 دی 1389

سینمای جهان

دیدار از نمایشگاه 'شمایل مریلین مونرو'

مریلین مونرو

در نمایشگاه بیش از ۳۰۰ قطعه اشیای بازمانده از زندگی مریلین مونرو عرضه شده است

"ایکون موزئوم" (موزه شمایل) در فرانکفورت (آلمان) نمایشگاهی بزرگ را به مریلین مونرو اختصاص داده، که به مناسبت هشتاد و پنجمین سالگرد تولد "سمبل سکسی هالیوود" برگزار شده است.

نمایشگاهی برای مریلین مونرو که احتمالا محبوب‌ترین چهره عالم سینماست، در "موزه شمایل" امری غیرعادی است، اما موزه برای این اقدام دلایلی داشته است.

شمایل (ایکون) در متن فرهنگ غربی کارکرد دینی دارد و به قصد نیایش و تقرب به خداوند، معمولا افراد یا حوادث قدسی را نمایش می‌دهد. این سنت تصویری بیشتر در سده‌های میانه و در بستر آیین ارتودوکس رشد کرده است.

اما شمایل در دنیای مدرن نیز با کارکردی کمابیش مشابه به زندگی خود ادامه می‌دهند. انسان‌ها همچنان شمایل یا بت‌هایی می‌سازند که نه به عالم لاهوت، بلکه به دنیای زمینی یا سکولار تعلق دارند.

برگزارکنندگان نمایشگاه "شمایل مریلین مونرو" عقیده دارند که رسانه‌های جمعی قرن بیستم در مواردی توانسته‌اند برخی افراد عادی را تا مقام شمایل دینی بالا برند، و بی‌تردید مریلین مونرو یکی از آنها بوده است.

مریلین مونرو، به ویژه پس از مرگ غم‌انگیزش در ۳۶ سالگی، به حریم قدیسان نزدیک شد.

هم "صنعت رسانه‌ای" و هم هنرمندانی مانند اندی وارهول (۱۹۲۸ – ۱۹۸۷) در پروراندن سیمایی شمایل‌گون از مریلین مونرو نقش داشتند.

"نماد سکسی قرن بیستم"

در نمایشگاه بیش از ۳۰۰ قطعه اشیای بازمانده از زندگی مریلین مونرو عرضه شده است: از عکس‌ها و نامه‌ها و یادداشت‌ها و صورت‌حساب‌ها تا وسایل زندگی شخصی مانند کفش و لباس و وسایل آرایش و...

بسیاری از این قطعات از مجموعه‌های خصوصی فراهم آمده و برای نخستین بار در "موزه شمایل" به نمایش عموم گذاشته می‌شود.

نمایشگاه می‌کوشد فرایند شکل‌گیری "شمایل" را در طول سرگذشتی شگفت‌انگیز ردیابی کند و نشان دهد که در پس سیمای اسطوره‌ای این "بت" زنی کاملا عادی، با دردها و نیازها و آرزوهای ساده انسانی پنهان بود.

[ادامه مطلب را زیر آلبوم عکس بخوانید]

آلبوم عکس: نمایشگاه شمایل مریلین مونرو

تغییر نام این زن از نورما جین به مریلین مونرو به گونه‌ای نمادین دگردیسی یا استحاله شخصیت او را بازتاب می‌دهد.

دختری که در سال ۱۹۲۶ به دنیا آمد، در پرورشگاه و یتیم‌خانه بزرگ شد و با کولباری از دلهره‌ها و کابوس‌ها به دنیای نمایش قدم گذاشت.

او از هفده سالگی با اندام زیبای خود به عنوان مدل عکاسی شروع به کار کرد. شاید بزرگترین هنر او آن بود که می‌توانست سیمای غمگین (و واقعی) خود را پنهان کند و برای عکاسان و فیلمبرداران ژست‌های خندان و دلفریب بگیرد.

عطش سوزان او به یافتن پناهگاهی گرم و پرمهر بارها به ناکامی انجامید. یک بار، درمانده از اندوه و افسردگی گفته بود: «من هم آدم هستم، تنها چیزی که می‌خواهم این است که دوستم بدارند.»

دوپارگی درونی او در اوایل دهه ۱۹۶۰ پیوسته شدیدتر می‌شد. چهره عمومی یا سیمای بیرونی او درخشان بود.

او در اوایل ۱۹۶۲ دومین جایزه "گلدن گلوب" را به عنوان "محبوب‌ترین هنرپیشه جهان" دریافت کرد.

در همین زمان مریلین مونرو محزون و دلشکسته در انزوایی هولناک فرو رفته بود. روز پنجم اوت جسد بی جان او را یافتند. مرگ او رسما "خودکشی" ثبت شد، گرچه تا امروز واقعیت امر روشن نشده است.

او هشتم اوت در گورستان "وست وود" در لس‌انجلس به خاک سپرده شد. آن روز قرار بود با همسر سابقش جو دی‌ماگیو بار دیگر عروسی کند.

مریلین مونرو اهل مطالعه بود و به ادبیات علاقه داشت. نزدیک پنج سال با آرتور میلر (۱۹۱۵ – ۲۰۰۵)، نمایشنامه‌نویس نامی، زندگی کرد که احتمالا پربارترین دوران زندگی هنری او بود.

در نمایشگاه فرانکفورت گفتارهایی از مریلین مونرو بر دیوارها نقش بسته است، که برخی از آنها بر شخصیت دوپاره او پرتوی تازه می‌افکند:

"نماد سکسی یک شیئ است و من از شیئ بودن بیزار هستم.»

"توفیق هنری بسیار خوب است، اما در شبی سرد نمی‌توان خود را با آن گرم کرد."

"یک هنرپیشه ماشین نیست، اما در هالیوود از تو می‌خواهند که ماشین باشی، ماشین پولسازی."

"هالیوود جایی است که برای یک بوسه به تو هزار دلار می‌دهند و برای روحت تنها ۵۰ سنت!"

نمایشگاه "شمایل مریلین مونرو" که از ۱۴ دسامبر سال گذشته شروع شده، تا ۲۸ فوریه در "موزه شمایل" شهر فرانکفورت ادامه دارد.

BBC © 2014 بی بی سی مسئول محتوای سایت های دیگر نیست

بهترین روش دیدن این صفحه بر روی آخرین مرورگر مجهز به CSS است. با اینکه مرورگر کنونی تان قابلیت نمایش سایت را دارد ولی امکان بهترین تجربه تصویری را به شما نمی دهد . لطفا در صورت امکان مرورگر خود را به آخرین نسخه ارتقا دهید.