استعدادهای تازه در جشنواره رقص رزولوشن در لندن

حق نشر عکس o
Image caption جرل جکسون و داگی اوانس

جشنواره رقص رزولوشن (Resolution)، که از لحاظ کمی بزرگ ترین جشنواره رقص معاصر جهان محسوب می شود، امسال بیست و دومین سال برگزاری خود را با ارائه ۱۰۲ اثر جشن می گیرد.

این جشنواره که از ششم ژانویه در یکی از تالارهای رقص مشهور لندن (The Place) ادامه خواهد داشت، با امکان دادن هر چه بیشتر به طراحان رقص معاصر برای ارائه آثارشان و دعوت از تعداد بیشتری طراح رقص (آن طور که در بروشور اشاره شده: تا جای ممکن)، سعی دارد زمینه ای را برای بروز استعدادهای تازه فراهم کند.

با این حال روزهای جمعه به گروه های شناخته شده اروپایی اختصاص دارد. این آثار از کشورهای سوئد، یونان، لهستان، هلند، ایتالیا و بلژیک توسط شبکه ای از متخصصان رقص از ۳۱ کشور اروپا انتخاب شده اند.

جشنواره «رزولوشن» اولین بار در سال ۱۹۹۰، زمانی که برگزاری جشنواره «مایم» (پانتومیم) لغو شد، بدون برنامه ریزی قبلی پاگرفت و از آن سال تاکنون آثار ۱۷۵۰ طراح رقص را در خود جای داده است.

برخی از این طراحان، حالا به عنوان چهره های مشهوری در رقص معاصر به فعالیت خود ادامه می دهند که از جمله مشهورترین آنها باید به جاسمین واردیمون اشاره کرد که به تازگی رقص درخشانی را با عنوان ۷۷۳۴ در تالار بزرگ سدرلرز ولز به اجرا درآورد.

برگزار کنندگان جشنواره، در اقدامی جالب، صفحه ای را در شبکه اینترنتی فیس بوک ایجاد کرده اند که در آن بینندگان رقص ها می توانند نقد و نظر خود را درباره آثاری که دیده اند، ثبت کنند.

رقص های شرکت کننده در این جشنواره به سه بخش اولی ها، تکامل یافته ها و پیشرفته ها تقسیم شده که اولی ها - همان طور که از نامش پیداست- فرصتی است برای گروه های رقص تازه کار؛ تکامل یافته ها به گروه هایی که سال های قبل اثری را در این جشنواره ارائه کرده و حالا اثر تازه ای دارند، و پیشرفته ها به گروه های شناخته شده در اروپا اختصاص دارد.

حق نشر عکس i
Image caption گروه کولسک

در کار اولی ها، کریستینا هنریکوئز و کلر دوفوآ از فرانسه و اسپانیا، با رقصی با عنوان «دا، دا، دا» کلام را در رقص به کار می گیرند و با ترکیب دو زبان فرانسوی و اسپانیایی سعی دارند مفهوم ارتباط را به چالش بکشند.

کفش های سبز و قرمز پاشنه بلند آنها در روی صحنه که هر از گاه می پوشند، قرار است بخشی از بار اجرا را به دوش بکشد، اما تکیه بیش از حد بر کلام و کمبود حرکات بدیع، به اجرا لطمه های اساسی وارد می کند.

گروه رقص «نشیما» با شش رقصنده کارکشته تر، سعی دارد از فضای صحنه استفاده بهتری بکند و سارا راجرز با فضاسازی خوب و حرکت های چهار رقصنده که دائم با یکدیگر درگیرند ( و حتی لباس های همدیگر را می کشند) می تواند تماشاگران را ذوق زده کند.

مکعب های نور که تک تک بر روی رقصنده ها قرار می گیرد، آنها را به شکلی اسیر یک قاب به نمایش می گذارد و رقصنده ها آشکارا قصد دارند از این چارچوب ها بگریزند و به این ترتیب از نور استفاده محتوایی درستی می شود.

گروه کولسک با رقص جولیا چنگ با دست یازیدن به واقعه غرق شدن 23 مهاجر غیر قانونی در دریا سعی دارد با فضایی تلخ داستان مرگ و زندگی آدم های بی پناه را در فرصت کوتاهش روایت کند. چنگ آشکارا از عناصر شرقی هم در کارش بهره می گیرد (حتی از هنرهای رزمی شرقی) تا بتواند به ترکیبی از رقص شرق و غرب برسد، اما در نهایت اثر او از پختگی لازم برخوردار نیست.

آنجلینا جاندولو با سه رقصنده زن (با پرده بزرگی در پشت آنها که بازی های کامپیوتری با اشکال را به طور سیاه و سفید ارائه می کند) و به مدد موسیقی زنده، سعی دارد تصویری از دنیای پیچیده معاصر ارائه کند، اما هر سه رقصنده توانایی یکسانی ندارند و گاه در برخی حرکات ضعف هایی را می توان دید.

حق نشر عکس d
Image caption جشنواره رقص رزولوشن تا هجدهم فوریه در لندن ادامه دارد.

جرل جکسون و داگی اوانس هم چهار رقصنده زن را در فضای خالی و نسبتاً تاریکی نمایش می دهند که در آن حرکات تند رقصنده ها با موسیقی زنده الکترونیک می آمیزد و لحظه های نابی را خلق می کند.

از باتجربه ترها، راشل برچ-لاوسون در اثری با عنوان «خوشگذرانی های ساده» به دعوای ازلی ارتباط دو جنس مخالف می پردازند. یک رقصنده مرد و یک رقصنده زن در فضایی متشنج و خشن، دائم با هم درگیرند و با حرکاتی بدیع درگیری های زوج های انسانی را به نمایش می گذارند. به هم گره خوردن آنها و حرکات ترکیبی این زوج با گیرکردن دست و پای آنها به همدیگر، لحظه های خلاقانه ای می آفریند، اما خشونت درونی اثر- که مثلاً منجر به ایستادن یک رقصنده بر روی شکم و بدن دیگری می شود- گاه آزارنده می شود.

کار سارا بلانک بر اساس شعر امیلی دیکنسون سعی دارد رقص را با کلام آمیزش دهد و معادل هایی بصری برای ادبیات بیابد، اما همه گلدان هایی که در یک طرف صحنه جاسازی شده اند و در آغاز حتی از زیر دامن یکی از رقصنده ها بیرون می آیند، در نهایت جذابیت بصری لازم را خلق نمی کنند و بخش عمده ای از صحنه خالی می ماند.

جشنواره رقص رزولوشن تا هجدهم فوریه در لندن ادامه دارد.

مطالب مرتبط