به روز شده:  17:00 گرينويچ - جمعه 28 ژانويه 2011 - 08 بهمن 1389

هنرهای تجسمی

ویویان مایر؛ تماشای عکس های زنی تنها پس از مرگ

کادر بندی های جالب و هنرمندانه در عکس هایی از خیابان ها و کوچه پس کوچه های شهرهای نیویورک، شیکاگو و جاهایی دیگر که زندگی را با همه تکاپویش به تصویر کشیده است.

احتمالا این عکس ها را کسی پیش از این ندیده است. عکس هایی که توسط ویویان مایر، یک پرستار بچه در شیکاگو گرفته شده است. او زنی تنها و یک عکاس آماتور بوده است.

اما اکنون، دو سال پس از درگذشت او در یک خانه سالمندان و پس از یک عمر گمنامی، سرانجام استعدادش شناخته شده و مورد تقدیر قرار گرفته است.

حاصل زندگی او صدها هزار قطعه عکس سیاه و سفید و رنگی است که در انباری متروکه ای گذاشته شده بود و تازه پس از مرگ او کشف شده است.

مایر در سال ۱۹۲۶ در شهر نیویورک متولد شد اما جزئیات زیادی از زندگی او همچنان در پرده ابهام مانده است.

او بخشی از سال های تعیین کننده زندگی اش را در فرانسه بود و وقتی پس از پایان جنگ جهانی دوم برای کار به عنوان پرستار بچه به شیکاگو نقل مکان کرد، لهجه فرانسوی داشت.

سال ها بعد، بچه هایی که او از آنها نگهداری کرده بود، او را شبیه شخصیت "مری پاپینز" توصیف کردند، کسی که آنها را به ماجراجوی می کشاند و به آنها چیزهای غیرمعمول نشان می داد.

به گفته کسانی که مایر را می شناختند، او خودرای و به طور باورنکردنی منزوی بود. افراد خانواده ای در شیکاگو که او برایشان ۱۷ سال کار کرده بود می گویند که در تمام این مدت، نه او به کسی تلفن زد و نه کسی به او.

گنجینه قابل توجه

مایر در روزهای تعطیلش در خیابان ها قدم می زد و عکس می گرفت؛ عکس هایی خنده دار با طنزی تلخ از زندگی روزمره. مردی خوابیده در ساحل، بچه هایی که لبخند می زنند و هزاران تصویر دیگر.

درعکس های سیاه و سفیدی که بسیاری از آن ها را در سال های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ گرفته است، همان انرژی و احساسی که او به جهان داشته، ثبت شده است.

تا جایی که همه می دانند، او هرگز این آثارش را به کسی نشان نداد.

آلبوم: عکس هایی از ویویان مایر

  • بسیاری از سوژه های ویویان مایر یکراست به دوربین نگاه می کنند.
  • مایر موفق شده احساسات آدم ها را به خوبی ثبت کند.
  • توانایی مایر در ثبت تحرک در تصویر کم نظیر است. این عکس سرشار از جزییاتی از زندگی روزمره است.
  • عکاس گاه نگاهی سرخوش و طنزآلود دارد
  • ویویان آدم تنهایی بود ولی عکس های زیادی از زوج های پیرو جوان می انداخت
  • در میان عکس های خانم مایر، چند عکس از چهره خودش هم دیده می شود.

در سال ۲۰۰۷، جان مالوف که آن زمان ۲۶ ساله بود و در زمینه خرید و فروش املاک فعالیت داشت، روی کتابی درباره محله اش در شمال غرب شیکاگو کار می کرد.

او در حراج وسایل یک انباری متروکه، بابت جعبه ای که فکر می کرد حاوی نگاتیو عکس هایی از ساختمان ها و معماری تاریخی محله است، ۴۰۰ دلار (معادل ۲۵۲ پوند) پرداخت کرد.

اما پس از وارسی جعبه و نگاتیوهای درون آن دریافت که هیچ کدام از ۳۰ هزار نگاتیو، تصویری از معماری و ساختمان های تاریخی نیست و در حالی که احساس ناراحتی و سرخوردگی می کرد، جعبه را کناری گذاشت.

حدود دو سال بعد، از روی کنجکاوی بار دیگر سراغ جعبه رفت و این بار شروع کرد به ظاهر کردن فیلم ها و اسکن تک تک نگاتیو ها روی کامپیوترش. او آهسته آهسته متوجه می شد که چه گنجینه قابل توجهی را کشف کرده است.

آقای مالوف می گوید:"من این گنجینه را در یک لحظه کشف نکردم. به مرور زمان، خود ویویان به من یاد داد که کارهاش چقدر خوب هستند. وقتی به عکس های او نگاه می کردم یاد می گرفتم که گرفتن یک عکس خوب چقدر سخت است."

جان مالوف به صورت کاملا تصادفی نگاتیو این عکس ها را پیدا کرد

آقای مالوف در عکاسی، تازه کار بود و به همین دلیل درباره آنچه می دید زیاد نمی دانست. او تعدادی از عکس ها را در سایت فلیکر، که یک سایت پرطرفدار عکاسی است قرار داد تا نقد ها و نظرها درباره عکس ها را ببیند.

واکنش ها خیلی گسترده و قاطعانه بود: صدها نظر از طرف بازدیدکننده هایی که شوکه شده بودند و به شدت تحت تاثیر کارها قرار گرفته بودند.

نگاه زیرکانه و مهارت هنرمندانه مایر باعث شد که طرفداران زیادی در شبکه اینترنت پیدا کند.

او با عکاسان بزرگی چون رابرت فرانک و واکر ایوانز مقایسه شده و هرچه افراد بیشتری با آثار او آشنا می شوند، قدر و منزلت او افزایش می یابد.

به دنبال سر نخ

وقتی آقای مالوف دریافت که عکس ها تا چه حد استثنایی اند، دست به کار یافتن هویت عکاس شد. در پشت یکی از پاکت های داخل جعبه نامی نوشته شده بود؛ ویویان مایر.

نتیجه جستجوی او در سایت گوگل پیدا کردن یک آگهی خیلی تازه بود مبنی بر اینکه مایر سه روز پیش از آن در ۸۳ سالگی از دنیا رفته بود.

جان مالوف با استفاده از سرنخ هایی که از آگهی به دست آورده بود، خانواده هایی را پیدا کرد که ویویان سال ها برایشان کار می کرد، و در تماس با آنها کم کم تصویری از زندگی این زن شکل گرفت.

آقای مالوف می گوید:"او یکه و تنها بوده، یک شخص گوشه گیر که در تنهایی از دنیا رفته، در حالی که نه فرزند و خانواده ای داشت نه زندگی عاشقانه ای."

به نظر او ویویان حامی فقرا بود و از دوربین اش به عنوان صدای کسانی که صدایشان به جایی نمی رسید استفاده می کرد.

آقای مالوف می گوید که بسیاری از سوژه های ویویان، زندگی حاشیه نشینی است و عکس های او حقیقت آنچه را که او در اطرافش می دید به تصویر می کشیدند- چیزهایی که لزوما زیبا نبودند.

ویویان گهگاه از چهره خودش نیز عکس می گرفت

او می گوید که ویویان شوق عکاسی را در او برانگیخت و او تصمیم گرفت که بقیه آثار او را هم حفظ و نگهداری کند.

جان مالوف تخمین می زند که در حال حاضر ۹۵ درصد آثار مایر را از دیگر مجموعه داران جمع آوری کرده است که صدها هزار نگاتیو و حلقه های ظاهر نشده فیلم او را شامل می شود.

آقای ماوف با دقت و تلاش زیاد بقیه آثار مایر را ظاهر و اسکن می کند و عکس ها را در کلیک وبلاگی قرار می دهد که مخصوص عکس های او درست کرده است.

او می گوید: "ویویان مایر از عکاسی برای پر کردن خلاء عاطفی استفاده می کرد، شاید برای راضی کردن خودش. این عکس ها خودشان برخوردار از زندگی اند و مردم مشتاقند که این کارها را ببینند."

BBC © 2014 بی بی سی مسئول محتوای سایت های دیگر نیست

بهترین روش دیدن این صفحه بر روی آخرین مرورگر مجهز به CSS است. با اینکه مرورگر کنونی تان قابلیت نمایش سایت را دارد ولی امکان بهترین تجربه تصویری را به شما نمی دهد . لطفا در صورت امکان مرورگر خود را به آخرین نسخه ارتقا دهید.