به روز شده:  17:22 گرينويچ - چهارشنبه 02 فوريه 2011 - 13 بهمن 1389

درخشش فرانسوی ها در جشنواره پانتومیم لندن

جشنواره پانتومیم لندن از سال ۱۹۷۷ تا به امروز ادامه دارد

جشنواره پانتومیم یا تئاتر بی گفت و گو (Mime) که از پانزدهم ژانویه در لندن در تالارهای مختلفی چون باربکین، کوئین الیزابت و رویال اپرا آغاز به کار کرده بود، به کار خود پایان داد.

جشنواره پانتومیم از سال ۱۹۷۷ تا امروز ادامه داشته که بر تئاتر بصری معاصر متمرکز است، نمایش های بدون کلامی را از نقاط مختلف دنیا گرد می آورد که در آنها غالباً مرز بین تئاتر، رقص، پانتومیم و سیرک شکسته شده و معمولاً ترکیبی از همه آنها رو در روی تماشاگر قرار می گیرد.

این جشنواره قدیمی ترین جشنواره تئاتر لندن محسوب می شود که از سال ۱۹۷۷ تا به امروز ادامه داشته و اجرای هنرمندان بزرگ مختلفی از ژاک لکوک تا بولک پولیوکا و مارسل مارسیو تا جروم دوشان را دربر داشته است.

جشنواره پانتومیم اولین بار توسط جوزف سیلیگ (تهیه کننده) و نولا رائی (دلقک و هنرمند پانتومیم) به تاسی از جشنواره های کلن و آمستردام با هدف شناساندن هنرمندان تئاتر بصری بریتانیایی که در خارج از مرزها شناخته شده تر از داخل بریتانیا بودند، آغاز به کار کرد.

اما امسال، سال شاهکارهای فرانسوی ای بود که تمام جشنواره را تحت تاثیر خود قرار دادند. یکی از این آثار با عنوان «بدون ابزار» کاری از کمپانی ۱۱۱ به کارگردانی اورلین بوری بود که دو بازیگر برجسته را با یک ماشین عظیم به شکل هیولا در گیر می کرد و به ترکیب غریبی از رقص و تئاتر می رسید.

آلبوم عکس

  • نمایی از تئاتر "سقوط کرده"
  • نمایی از تئاتر "بدون ابزار" کاری از کمپانی ۱۱۱ به کارگردانی اورلین بوری
  • نمایی از تئاتر "بدون ابزار" کاری از کمپانی ۱۱۱ به کارگردانی اورلین بوری
  • نمایی از «جاده و پرها»
  • نمایی از تئاتر «جاده و پرها»
  • نمایی از «جاده و پرها» از کمپانی ام پی تی ان
  • «جاده و پرها» را ماتوربن بولز از فرانسه کارگردانی بود.

«بدون ابزار» انسان ها را درگیر ماشین و گرفتار زندگی ماشینی نشان می دهد. نمایش با همین هیولای ماشینی می آغازد: دورتا دور این هیولا با نایلون بسیار بزرگی پوشیده شده و هیولا در زیر آن، به جنب و جوش مشغول است تا این که دو انسان از راه می رسند و او را از داخل این نایلون بیرون می کشند. پس از آن رابطه آنها با این ماشین شکل می گیرد و کم کم ماشین آنها را به شکلی در احاطه خود قرار می دهد و حرکات آنها را تنظیم می کند.

هرچند مضمون نمایش نو نیست (نمونه مشخص اش «عصر جدید» چاپلین است)، اما نگاه و نوع اجرای نمایش، آن را متمایز و نزدیک به شاهکار می کند.

تمام صحنه به خوبی مورد استفاده قرار می گیرد و نه تنها سطح صحنه از چهار طرف مورد استفاده قرار می گیرد، بلکه با تمهیداتی، حرکات نمایشی از زمین فاصله می گیرند و در واقع سطح عمودی نمایش هم تا چندین متر به محل اجرای بازیگران و ماشین بسیار بلند قد نمایش بدل می شود.

همین امر در دل محتوای نمایش (ماشینی که رابطه انسان را با زمین/ طبیعت به هم می ریزد) مورد استفاده قرار می گیرد تا در صحنه نزدیک به انتها، همان نایلون بزرگ جلوی صحنه قرار می گیرد و ما چیزی شبیه به شلیک توپ را می شنویم که گویی این ماشین به شدت به انسان ها حمله می کند.

پس از آن دو انسان مسخ شده با ماسک باقی می مانند و ماشینی که حضور تلخ خود را گوشزد می کند.

جاده ها و پرها

جشنواره تئاتر بی گفت و گو، نمایش های بدون کلامی را از نقاط مختلف دنیا گرد می آورد که در آنها غالباً مرز بین تئاتر، رقص، پانتومیم و سیرک شکسته شده است

اثر شگفت انگیز دیگر از فرانسه «جاده و پرها» نام داشت از کمپانی ام پی تی ان به کارگردانی ماتورین بولز که ترکیب غریبی از تئاتر و سیرک را با صحنه ای دیدنی رو در روی مخاطبش قرار می دهد.

نمایش، داستان پنج نفر را بازگو می کند که گویی از زندگی بر روی زمین خسته شده اند و چند متر بالاتر از سطح زمین، یک محل چوبی بزرگ برای زندگی درست می کنند (جهان دیگری بنا می کنند) و تا انتهای نمایش درگیر زندگی بر روی این دو سطح مختلف (زندگی واقعی/ زندگی در رویا) هستند.

نمایش موقعیت جذابی را خلق می کند و با ترکیب چشمگیر فرم و محتوا، جهانی بنا می کند که در فرمی به غیر از این شکل قابل تصور نبود.

در این راه از توانایی های بازیگران بسیار زبده اش سود می جوید و با ترکیب کردن عناصر سیرک کلاسیک با نشانه ها و فضای رقص مدرن، قصه دیرینه بشر را برای بنای جهانی نو روایت می کند.

آثار دیگر جشنواره از کیفیت های مختلفی برخوردار بودند. گروه آپسوئینگ با نمایشی به نام «سقوط کرده» قصه زن مهاجری را می گوید که در کشوری بیگانه اسیر شده و حالا چاره ای جز پناه بردن به رویاهایش ندارد.

نمایش گاه از ابزار هایی بصری مثل راه رفتن عمودی بر روی یک صفحه متحرک چشمگیر استفاده می کند و از بازیگر اصلی قابلی سود می جوید، اما در نهایت نمی تواند از امکانات صحنه به تمامی استفاده کند و حرکات گاه به تکرار می رسند.

از دیگر اجراهای جشنواره باید به «کلاغ» کار جوزف ناج و آکوش اس از فرانسه، «هنر خنده »کار یوس اوبن از بلژیک، «هنر مردن» کار پائولو نانی و کریستن اینگمارسون از دانمارک و «گوبو» کار گروه آخ از روسیه اشاره کرد.

BBC © 2014 بی بی سی مسئول محتوای سایت های دیگر نیست

بهترین روش دیدن این صفحه بر روی آخرین مرورگر مجهز به CSS است. با اینکه مرورگر کنونی تان قابلیت نمایش سایت را دارد ولی امکان بهترین تجربه تصویری را به شما نمی دهد . لطفا در صورت امکان مرورگر خود را به آخرین نسخه ارتقا دهید.