به روز شده:  13:01 گرينويچ - سه شنبه 08 مارس 2011 - 17 اسفند 1389

هنرهای تجسمی

مجسمه سازی بریتانیا؛ از امواج آرام تا بوی بورژوازی

در این نمایشگاه برخی از معروف ترین آثار هنری مور را می توان دید

«مجسمه سازی مدرن بریتانیا» عنوان نمایشگاه بزرگی است که آکادمی سلطنتی هنر (Royal Academy of Arts) تدارک دیده و تا هفتم آوریل ۲۰۱۱ ادامه خواهد داشت.

با آن که نمایشگاه های جمعی مختلفی از مجسمه سازان قرن بیستم بریتانیایی در نقاط مختلف دنیا - از جمله حتی در موزه هنرهای معاصر تهران- برپا شده، اما طی سی سال گذشته این اولین بار است که آثار مجسمه سازان برجسته قرن بیستم بریتانیایی در این کشور یکجا گرد می آیند.

در این نمایشگاه که ۱۲۰ اثر را به ترتیب تاریخی در خود جا داده، سعی شده مفاهیمی چون «مجسمه»، «مدرن» و « بریتانیایی» واشکافی شود.

در واقع این نمایشگاه سعی دارد آثار مدرن مجسمه سازانی را به نمایش بگذارد که طی قرن بیستم مجسمه سازی بریتانیا را به عرصه ای بی رقیب در دنیا بدل کردند و شماری از بهترین آثار تاریخ هنر مدرن را خلق کردند که در غالب کتاب های تئوری درباره مجسمه سازی مدرن، حرف اول را می زنند.

این نمایشگاه فرصت مناسبی است برای تماشای آثار شناخته شده ای از هنرمندانی چون هنری مور، باربارا هپ ورث، آنتونی کارو و بیل وودرو.

در عین حال برگزار کنندگان اصرار دارند که نگاه تازه ای را به مجسمه سازی بریتانیا ارائه کنند و سعی دارند زوایای ناشناخته ای از آن را به نمایش بگذارند.

چنگیز خان اثر فیلیپ کینگ

از این رو در گالری مربوط به ۱۹۱۰ تا ۱۹۳۰، شماری از مجسمه های قدیمی قرون گذشته از کشورهای آمریکایی و آفریقایی، هند و چین در کنار مجسمه های مدرن به نمایش گذاشته شده اند تا تاثیرپذیری این مجسمه سازان و ریشه های آثار آنان را به نمایش بگذارند.

به طور مثال تردیدی نیست که هنری مور تحت تاثیر مجسمه های آفریقایی، مکزیکی و پرویی بوده، اما نمایش تنها انگشت شکار مجسمه قدیمی از کشورهای دیگر در کنار انبوهی آثار جدید بریتانیایی شاید در نهایت ایده شگفت انگیزی نباشد.

اما جنجالی ترین موضوع این نمایشگاه این است که دو تن از مشهورترین مجسمه سازان بریتانیا و بهترین هنرمندان امروز دنیا یعنی آنتونی گورملی و آنیش کاپور در این نمایشگاه حضور ندارند.

دلیل غیبت آنها هر چه باشد (ممکن است مربوط به انتخاب های آکادمی یا امتناع شخصی این هنرمندان باشد) مشکل عمده ای را برای این نمایشگاه ایجاد می کند و مهمترین ضعف آن به حساب می آید.

تیتر یک روزنامه بریتانیایی درباره این نمایشگاه این بود: «مجسمه سازی بریتانیا؛ بدون آنیش کاپور و آنتونی گورملی؟»

نمایشگاه در دوازده بخش مختلف تحت عناوینی چون «آدم»، «سرامیک و تاثیر صنایع دستی»، «هپوورث و مور» و «مجسمه به عنوان تصویر»، آثار گوناگونی را از هنرمندانی چون جیکوب اپستین، آلفرد گیلبرت، ویکنتور پاسمورو ریچارد همیلتون را در کنار هم قرار می دهد.

استاد بلامنازع

آثار باربارا هپ ورث آرامش خاصی به بیننده می دهد

اما هنری مور، استاد بلامنازع مجسمه سازی بریتانیا که شاید معروف ترین مجسمه ساز بریتانیایی است و آثارش در نقاط مختلف دنیا - از جمله محوطه ورودی موزه هنرهای معاصر تهران- خانه کرده، سهم بسزایی در این نمایشگاه دارد.

مور در کنار تم مورد علاقه اش، مادر و فرزند، به «حفره ها» به شکلی درونی و روانشناسانه نگاه می کند و فیگورهای او در دوران مختلف، حفره های بزرگ یا کوچکی دارند که دردها و ترس های بشری را به نمایش می گذارند.

پس از جنگ جهانی دوم، فیگورهای مور به کل متفاوت می شوند. بدن ها نقصان می یابند و بسیاری از آثار دهه پنجاه مور، به فیگورهایی اختصاص دارد که یک دست یا یک پا ندارند.

جنگجوها و دلاورهای او خمیده و ناتوان هستند و معیوب و ناکارآمد.

هراس از جنگ سرد هم افزون می شود و در آثار سال های بعدش نمود عینی می یابد. صورت آدم ها به اسکلت نزدیک می شود و فیگورها پیچیده تر و پیچیده تر می شوند و از هیبت انسانی فاصله می گیرند (به شکلی درونی تر و روانشناسانه تر می شوند) و مور را بیش از پیش به راوی ترس های بشر قرن بیستم بدل می کنند.

در کنار او، مجسمه ساز هم نسل اش، باربارا هپ ورث، خودنمایی می کند که با خط ها، حجم ها و سیم های روی آن، جهان خاص خود را خلق می کند تا با انتقال حس امواج آرام، آرامش خاصی را در بیننده ایجاد کند.

او که در سال ۱۹۷۵ درگذشت، به عنوان مهم ترین مجسمه ساز زن بریتانیایی، نام خود را با این آثار تثبیت کرد.

"امروز بریم بیرون غذا بخوریم" اثر دمین هیرست

خبر کامل را بخوانید

اما جنجالی ترین اثر نمایشگاه از آن جنجالی ترین هنرمند بریتانیاست که گران ترین هنرمند زنده جهان هم لقب گرفته: دمین هیرست.

«بیا امروز بیرون غذا بخوریم» (۱۹۹۰- ۱۹۹۱) اثر هیرست، با بازسازی فضای حیاط پشتی یک خانه، یک مهمانی را به سخره می گیرد و با گوشت های بوگرفته و هزاران مگس در اطراف آن، همه مفاهیم تثبیت شده را به چالش می کشد.

اثر هیرست واقعاً شوک آور است و با وجود آن که در محفظه کاملا بسته ای قرار گرفته، اما باز به شکلی هم واقعی و هم استعاری، بوی مشمئزکننده جهان مورد نظر هیرست (بورژوازی و آریستوکراسی) از آن به مشام می رسد.

BBC © 2014 بی بی سی مسئول محتوای سایت های دیگر نیست

بهترین روش دیدن این صفحه بر روی آخرین مرورگر مجهز به CSS است. با اینکه مرورگر کنونی تان قابلیت نمایش سایت را دارد ولی امکان بهترین تجربه تصویری را به شما نمی دهد . لطفا در صورت امکان مرورگر خود را به آخرین نسخه ارتقا دهید.