برنامه تفریحی تاجیکی، 15 آوریل

سلامهای گرم و صمیمانه حضور شما شنونده‌ها و خواننده های خوب و باوفای برنامه تفریحی تاجیکی.

محتوای برنامه این هفته از این قرار است:

صحبتی داریم با رحیم قول ملخبیک اف، مشت‌زن تاجیک که در جمهوری قلمقستان (در نزدیکی دریای خزر) به سر می‌برد،

یک گروه راک-نوازنده‌ها از افغانستان در دوشنبه برنامه کنسرتی اجرا کردند،

صحبتی داریم با مهیا ناظموا، سردبیر هفته‌نامه جدید “اوازه و حقیقت”.

رحیمقول ملخبیک اف در دوشنبه مکتب بوکس می‌کُشاید

قبل از آن که رحیمقول به قلمقستان برود، در پرورشگاه ورزشی شهر دوشنبه نزد سرین بالزان اف، استاد ورزش بوکس، مشق می‌کرد.

وی در جشن نوروز در تاجیکستان بود و با او صحبتی آراستم:

زمانی که به مشق شروع کردی، چه شرایطی برای ورزشگران موجود بود؟

من فکر می‌کنم، در تاجیکستان برای ورزشگران، بخصوص بوکسچیان، همیشه شرایط خوبی فراهم بود. بهترین استادان بوکس (مشت‌زنی) برای علاقه‌مندان این نوع ورزش، نازکیهای بوکس را می‌آموختند، تالارهای ورزشی نیز زیاد بود، هم در شهر دوشنبه و هم در نواحی و ولایتها.

من در اوایل سالهای 1990 ، یک سال قبل از ناآرامیها از تاجیکستان به روسیه رفتم. آن زمان همگی 18 سال داشتم.

حق نشر عکس BBC World Service

دشوار نبود برای یک ورزشگر جوان در غربت، دور از پدر و مادر، وطن، کار و زندگی کردن؟

می‌دانید، هنگامی که من همراه مربی خودم سرین بالزان اف به قلمقستان رفتم، ما را کیرسن الیومجین اف، رئیس جمهوری وقت قلمیقستان، به نزدش خواند و مربی‌ام به من اشاره‌ نموده، گفت که این جوان تاجیک در آینده می‌تواند قهرمان روسیه و قلمیقستان و جهان شود.

پرزیدنت الیومجین اف با تبسم به من نگریست و پرسید که با همین قد و قامت و لاغریش؟! مگر امکان دارد؟

اما به هر حال، تمام شرایط را برای مشق برایم مهیا نمودند و من امکان پیدا کردم که در مسابقات بوکس در روسیه و مسابقات بین‌المللی شرکت کنم که یک ‌اندازه موفق شدم.

پشیمان نیستی که از تاجیکستان رفتی؟

البته، من پشیمان نیستم، زیرا یک ‌اندازه توانستم به آرزوهایم رسم. اما من فکر می‌کنم هر کجایی که باشم، من همیشه تاجیک هستم و در قلبم همیشه تاجیک می‌مانم. در مصاحبهایی که من در رسانه‌ها می‌کنم، همیشه از وطنم، از تاجیکستان، می‌گویم.

حق نشر عکس BBC World Service

از نگاه تو در این 20 سال استقلال، بوکسچیان تاجیک به چه موفقییتهایی نایل شدند؟

چنانچه گفته بودم، در تاجیکستان همیشه مکتب خوب بوکس بود و شاید یک ‌اندازه آب و هوا و خاک این سرزمین به ورزشگرانش نیرو می‌بخشد. یک سال قبل در قلمقستان مسابقات بین‌المللی بوکس برگزار شد و از تاجیکستان نیز در این مسابقات ورزشگران شرکت داشتند.

من می‌دیدم که جوانان خیلی چالاک و پرقوتی آنجا با حریفانشان رقابت می‌کردند، اگر بیشتر این نوع ورزش تبلیغ شود و شرایط بهتر برای ورزشگران آماده کنیم، باز چندین قهرمانان جهان در این نوع ورزش خواهیم داشت.

بار آخر به تاجیکستان کی آمده بودی و چه تغییراتی را می‌بینی؟

من تلاش می‌کنم لااقل سالی یک مرتبه از نزدیکان و دوستانم در وطن خبر بگیرم. البته، بعد هر سفرم به وطن من می‌بینم که سیمای دوشنبه دیگر می‌شود، عمارتهای جدید جای خانه‌های قدیمی را می‌گیرند و خیابانهای زیبا و وسیع ساخته می‌شوند.

آینده خودت را در کجا می‌بینی، در قلمقستان و یا در تاجیکستان؟

پدرم می‌گفتند که در جوانی انسان می‌تواند هر کجا باشد، اما در آوان پیری همیشه یاد وطن می‌کند. من نیز از تجربه مربی‌ام سیرین بالزان اف که در دوشنبه به دنیا آمد و بزرگ شده بود، اما عاقبت به وطن اصلی‌اش قلمقستان بازگشت، پیروی می‌کنم.

هر گاهی که من به تاجیکستان می‌آیم، برایم بازگشتن از حلقه دوستان و نزدیکان دشوار است. اما چون کار و زندگی و همسر و دختر کوچکم آنجا هستند، باز می‌روم به قلمقستان. باور دارم که یک روز برای همیشه به وطن خواهم برگشت.

در مورد مکتب بوکس برای بوکسچیان تاجیک چه نقشه هایی دارید؟

ما دیروز با رئیس کمیته ورزش تاجیکستان صحبتی داشتیم، او پیشنهاد کرد که یک مکتب بوکس با نام رحیمقول ملخبیک اف را در دوشنبه تأسیس بدهیم.

من نیز با کمال میل این پیشنهاد را پذیرفتم و گفتم که آماده هستم برای شاگردان این مکتب از تجربه خود هرچه می‌دانم، بیاموزم و برای رسیدن به درجه‌های قهرمانی برایشان کمک کنم.

حق نشر عکس BBC World Service

رحیمقول، عین حال نماینده مردمی در پارلمان قلمیقستان هستی و همزمان رئیس کمیته ورزش، جوانان و جهانگردی. همچنین پرزیدنت فدراسیون بوکس قلمقستان. آیا برای یک ورزشگر دشوار نبود به سیاست دست زدن؟

البته، بار ه اول که من نماینده مردمی در پارلمان انتخاب شدم، برایم خیلی دشوار بود.

من زیاد تلاش کردم، تا تمام قوانین را حفظ کنم، تا قوانین ضروری برای فعالیت بهتر ورزشگران و جهانگردان و جوانان در پارلمان قبول شود.

برای رشد ورزش چه قانونی باید قبول شود که ورزشگران امتیازهای بیشتری داشته باشند؟

بسیاری از ورزشگرانی که جوانی خود را به ورزش بخشیده‌اند و در مسابقات قهرمانی و بین‌المللی شرف وطنشان را حفظ کرده‌اند، در پیرانسالی شخصان نادار و کمبضاعت می‌شوند. از این خاطر، جوانانی که سرنوشت این ورزشگران سابق را می‌بینند، نمی‌خواهند به ورزش رو بیاورند.

حق نشر عکس BBC World Service

در زمان ریاست جمهوری پوتین در روسیه قانونی قبول شد که برای قهرمانان مسابقات بین‌المللی که مدالهای طلا، نقره و برنجی را صاحب می‌شوند، یک‌عمری معاش 500 دلاری را تأمین می‌کنند. اگر چه در آینده این ورزشگران شاید ورزش را ترک کنند.

در همین زمینه با تلاشهای بنده پارلمان قلمیقستان نیز این قانون را قبول کرد و امروز جوانان مطمئن‌اند که در حالت پیروز‌ی آنها در مسابقات بین‌المللی آنها می‌توانند به طور همیشه معاش خود و خانواده‌اشان را تأمین کنند.

تشکّر برای صحبت.

گروه راکسرایان از افغانستان

هفته جاری یک گروه راک از افغانستان در دوشنبه برنامه‌های کنسرتی اجرا کرد.

کریل کوزمین، هماهنگساز برنامه‌های موسیقی مرکز فرهنگی “باختر” در شهر دوشنبه، می‌گوید که این یک گروه آماتوری راک است که از کارمندان شرکتهای غیردولتی که در افغانستان فعالیت می‌کنند، تأسیس داده شده است.

حق نشر عکس BBC World Service

یک دختر انگلیس گیتار باس می‌نوازد و همچنین آوازخوان گروه است، جوانی سویدی گیتارنواز گروه است، درامنواز گروه باشد، استرولیایست. بیش از سه سال شده که در لحظات فارغ از کار موسیقی اجرا می‌کنند و در محافل دوستان برنامه‌های کوچکی اجرا می‌کنند.

حق نشر عکس BBC World Service

برای نخستین بار است که آنها به همچنین سفر هنری تحت عنوان “Tour on the stans” برآمده‌اند. قرار است در این سفر خود که از تاجیکستان شروع شده است، به قرقیزستان و قزاقستان و ترکمنستان نیز بروند.

قبل از آغاز این برنامه با دو جوان صحبت کردم که به تماشای این برنامه کنسرتی به موزه‌گُرمینج ذوقی‌بیک‌اف در شهر دوشنبه آمده بودند.

حق نشر عکس BBC World Service

نازنین می‌گوید: “من هر نوع موسیقی را دوست دارم که زنده اجرا می‌شود. چون در شهر ما گروههای راک خیلی کم هستند و برنامه‌های کنسرتی نیز اجرا نمی‌کنند، من آمدم، تا موسیقی این گروه را گوش کنم.”

حق نشر عکس BBC World Service

ناظم، هم‌صحبت دیگر من، می‌گفت که از همه برنامه‌های این گروه دیدن کرده است که در دوشنبه اجرا کردند: “من که خودم گیتار می‌نوازم، برایم خیلی جالب بود موسیقی این گروه، بخصوص به من باس گیتارنواز این گروه پسند آمد که خیلی عالی می‌نوازد.”

“اوازه و حقیقت”

این خفته قیمت بسیاری از نشریه‌های مستقل در دوشنبه افزایش یافت.

مسئولان هفته‌نامه‌ها می‌گویند که نرخ کاغذ گران شده و آنها نیز مجبور شده‌اند نشریه‌ها را گرانتر فروشند. کاغذ به تاجیکستان از روسیه وارد می‌شود.

اما برخیها می‌گویند که بالاروی نرخ نشریه‌ها باعث کمشوی تیراژ آنها می‌شود. بعضی از خوانندگان فقیر هم شاید دیگر نتوانند همه نشریه‌های دوستداشته‌اشان را بخرند.

اگر بعضی نشریه‌ها از فروش کم نشریه‌هایشان شکایت می‌کنند و بعضیها را خطر بسته‌شوی تهدید می‌کند، “اوازه و حقیقت” نشریه جدیدیست که قرار است از هفته آینده منتشر شود.

این نشریه، به گفته سردبیرش، می‌خواهد آوازه‌ها را تحقیق و واقعیت آنها را به مردم بازگو کند.

حق نشر عکس BBC World Service

مهیا ناظموا سردبیر این هفته‌نامه تازه تاسیس است: “البته، مثل تمام نشریه‌هایی که در دوشنبه نشر می‌شوند، هفته‌نامه ما نیز هفته‌ای یک مراتبه نشر خواهد شد. هفته‌نامه مطالب فرهنگی، سیاسی و اقتصادی را نشر خواهد کرد.”

به سؤال من که چرا “اوازه و حقیقت” نام دارد این هفته‌نامه، مهیا گفت: “هر خبر قبل از همه از آوازه سر می‌شود. آوازه این اطلاع تاییدنشده است و در مورد تایید شدن آن می‌تواند خبر کامل شود."

وی می‌فزاید: "ان آوازهایی که سر زبان مردم هستند، می‌خواهیم با جمع آوردن اطلاع بیشتری و دلیلها در مطالب هفته‌نامه به مردم این اطلاع را برسانیم.”

در مورد رقابت و بازارگیر بودن هفته‌نامه سردبیر این نشریه می‌گوید که اگر صفت باشد، همه گونه مال خریدار می‌یابد.

مهیا می‌گوید: “ما می‌خواستیم در یک مطبعه‌ای این هفتنامه را نشر کنیم که امکان نشر رنگه داشته باشد، اما به چند نشریه ای که موراجعه نمودیم، متأسفانه به ما جواب رد دادند و حالا مجبور شدیم هفته نامه را سیاه و سفید نشر کنیم."

به گفته وی، مطبعه‌ای که مسئولان "اوازه و حقیقت" با آن قرارداد بسته‌اند، وعده کرده که در آینده نزدیک تجهیزات نشر رنگی را از خارج کشور می‌آرد.

نظرات و پیشنهادهای خود را در باره برنامه به آدریس الکترونی ما zevarshoh@bbc.tj یا bbc_dushanbe@yahoo.com فرستید.

تا هفته بعدی پدروووووووود!

مطالب مرتبط