رکوردی تازه برای شیله در حراج لندن

حق نشر عکس Reuters
Image caption این تابلوی رنگ و روغنی به موزه "لئوپولد" وین تعلق داشت

شامگاه چهارشنبه (۲۲ ژوئن) در حراجی ساتبی در لندن تابلویی از اگون شیله به بهای ۷ / ۲۴ میلیون پوند (نزدیک ۲۸ میلیون یورو، حدود ۴۰ میلیون دلار) به فروش رفت. این بالاترین مبلغی است که تا به حال برای اثری از این هنرمند اتریشی پرداخت شده است.

اگون شیله تابلوی "خانه‌هایی با رخت‌های رنگین روی طناب" یا "حومه شهر ۲" را در سال ۱۹۱۴ یعنی چهار سال پیش از مرگ رسم کرده است.

این تابلوی رنگ و روغنی به موزه "لئوپولد" وین تعلق داشت، و در حراجی یک مجموعه ‌دار ناشناس با تماس تلفنی آن را خریداری کرد.

اکنون موزه معتبر شهر وین قصد دارد با درآمد حاصل از فروش تابلو، اثر مهمتری از اگون شیله را به موزه برگرداند.

مرافعه حقوقی در بازار هنر

تابلوی "پرتره والی" از مهمترین آثار اگون شیله سال های طولانی به موزه "لئوپولد" تعلق داشت. این اثر را هنرمند جوان در سال ۱۹۱۲ از سیمای یار خود رسم کرده بود.

در سال ۱۹۹۸ که تابلوی "پرتره والی" برای شرکت در نمایشگاهی به نیویورک رفته بود، توسط مقامات امریکایی توقیف شد. یک شاکی خصوصی مدعی شد که این اثر به خانواده او تعلق داشته و در سال ۱۹۳۸ در اتریش توسط رژیم نازی ضبط شده است.

گفته شد که تابلوی "پرتره والی" پس از پایان جنگ جهانی دوم از مجاری غیرقانونی به موزه لئوپولد رسیده است.

این دعوای حقوقی سرانجام پس از ده سال به نتیجه رسید. در سال ۲۰۱۰ دادگاهی در نیویورک رأی داد که موزه لئوپولد باید ۱۹ میلیون دلار بپردازد تا بتواند تابلو را به مالیکت خود برگرداند.

مدیریت موزه "لئوپولد" تصمیم گرفت با فروختن آثاری کم‌اهمیت‌تر، تابلوی ارزنده "پرتره والی" را برگرداند.

موزه لئوپولد در وین، مالک بزرگترین مجموعه از آثار اگون شیله است، با ۴۴ تابلوی رنگ و روغن و بیش از ۱۸۰ طرح روی کاغذ.

این موزه به همت دکتر رودولف لئوپولد (۱۹۲۵ – ۲۰۱۰) چشم‌پزشک اهل وین تأسیس شد. پزشک هنردوست از سالهای جوانی با تلاشی خستگی‌ناپذیر به خرید و نگهداری آثار هنرمندان مدرن اتریش همت گماشت.

شیله: سرگذشت ناتمام

اگون شیله از هنرمندان جسور و نوجوی اوایل قرن بیستم است که هنر او نه تنها رنگ کهنگی نگرفته، بلکه با گذشت سالها جلوه و جلای بیشتر نیز پیدا کرده است.

شیله در ۱۲ ژوئن ۱۸۹۰ در خانواده‌ای تهیدست در نزدیکی وین به دنیا آمد. از کودکی استعدادی شگرف در طراحی نشان داد و به زودی تصمیم گرفت زندگی خود را وقف نقاشی کند.

شیله، با نقاشی منظره شروع کرد. کارهای نخست او از مکتب نئوامپرسیونیسم تأثیر گرفته‌اند. اما او به زودی با هنر مدرن آشنا شد و در کنار گوستاو کلیمت و اسکار کوکوشکا به یکی از ستون‌های اصلی اکسپرسیونیسم در اتریش بدل شد.

شیله به ویژه در ترسیم پیکرهای انسانی به زبانی ویژه دست یافت. در منحنی‌های بریده و خطوط مقطع او، چیزی فراتر از ناتوانی جسمانی شکل می‌گیرد. اندام‌های او با رنگ‌های مرده، دست‌های خسته و نگاه‌های خیره‌شان، ترس و واهمه‌ای ناگفتنی، دنیایی اندوه و افسردگی تراوش می‌کند.

شیله در پرتره‌های بی شماری که از خود و اطرافیان خود کشیده است، در پس اندام‌های خسته و تکیده، روح مضطرب و پریشان آدم‌ها را عریان می‌کند.

شیله در زندگی کوتاه خود، از تجاربی عذاب‌آلود مانند بی‌نوایی و سرگردانی و جنگ گذر کرد؛ نخستین طعم موفقیت را نیز چشید، هرچند برای زمانی سخت کوتاه.

اگون شیله در ۳۱ اکتبر ۱۹۱۸ تنها سه روز پس از مرگ همسرش درگذشت. هردوی آنها به اپیدمی آنفلوانزا، که در اروپای پس از جنگ جهانی اول، رواج یافته بود، گرفتار شده بودند. شیله هنگام مرگ تنها ۲۸ سال داشت.