‌نمایشگاه کوبریک در سینماتک پاریس

هرچند استنلی کوبریک فیلمساز مورد علاقه طرفداران تئوری مولف در سینما نیست، اما اخلاف بنیانگذاران این تئوری- یعنی نویسندگان مجله معروف کایه دو سنیما و مشتریان پر و پا قرص سینماتک- علاوه بر نمایش آثار کوبریک در سینماهای کوچک و جذاب گوشه و کنار پاریس، نمایشگاه عظیمی را در بزرگداشت این فیلمساز جنجالی در سینماتک پاریس ترتیب داده اند.

این نمایشگاه شامل عکس ها، پوسترها، بخش هایی از دکور صحنه، مجسمه ها و لباس های فیلم های کوبریک به همراه نمایش بخش هایی از آنها و البته برخی از نامه ها و دست نوشته های این فیلمساز است که ممکن است برای طرفداران او بسیار جذاب باشد.

در ورودی نمایشگاه جمله جالبی از کوبریک بر روی دیوار نوشته شده است:"بهترین راه یاد گرفتن سینما، ساختن یک فیلم است."

در شروع نمایشگاه عکس های دیده نشده ای از پشت صحنه قاتلین، اولین فیلم مهم کوبریکٰ توجه را به خود جلب می کند؛ همین طور شرح صحنه ها و توضیح نماهای فیلمبرداری شده که بخش هایی از حساسیت این فیلمساز را - که به گرفتن برداشت های مکرر در موقع فیلمبرداری مشهور بود- نمایان می کند.

در بخش فیلم اسپارتاکوس، فیلم تاریخی و مجلل کوبریک، عکس هایی از پشت صحنه شلوغ و سیاهی لشگرهای بیشمار فیلم که با شماره مشخص شده اند، وجوهی از یکی از پروژه های بزرگ کوبریک را برای تماشاگر شرح می دهند. مجسمه سناتور گراچوس و لباس های اسپارتاکوس از دیگر بخش های جذاب بخش مربوط به اسپارتاکوس است.

یک مبل بزرگ به شکل یک لب قرمز و یک شیشه نوشابه خالی با نی، یادآور صحنه مشهور فیلم جنجالی لولیتا است که با جمله ای از کوبریک بر دیوار آراسته شده است: "اگر می توانستم لولیتا را دوباره بسازم، عناصر اروتیک فیلم را به شکل بیشتری یعنی آن طور که ناباکوف پرداخت کرده، به نمایش می گذاشتم."

عکس های تست بازیگر چهارده ساله فیلم، سو لیون، که در آن دوران به یک بمب سکسی بدل شد و به دلیل سن و سال اندکش بحث هایی را برانگیخت، قسمت مربوط به فیلم لولیتا را کامل کرده است.

اما بزرگ ترین بخش نمایشگاه به مشهورترین فیلم کوبریک می پردازد: ۲۰۰۱: اودیسه فضایی.

در این بخش می توان قسمت هایی از دکور فیلم و پرده آبی پشت آن را به همراه لباس های فضایی و حتی لباس های میمون های فیلم دید و البته شکل و شمایل صفحه اصلی رایانه معروف فیلم؛ هال ۲۰۰۰ را که اختیار از انسان می رباید و بر علیه او می شورد.

گزارش های روزانه منشی صحنه فیلم دکتر استرنج لاو یا چگونه یاد گرفتم دست از نگرانی بردارم و بمب اتم را دوست بدارم، به همراه نامه نگاری کوبریک با یکی از استادان دانشگاه که نگران بمب اتم است، بخش مربوط به این فیلم هجوآمیز کوبریک است.

لباس های باشکوه باری لیندون، ماسک های فیلم چشمان باز بسته به همراه حرف های شنیدنی نیکول کیدمن درباره کوبریک، ماکت باغ هزارتوی فیلم تلالو (درخشش) و نامه های مردم درباره فیلم پرتقال کوکی از جمله دیگر بخش های دیدنی نمایشگاه برای علاقه مندان کوبریک است.

اما بخش مربوط به عکس های خود کوبریک زمانی که به عنوان یک عکاس به استخدام مجله لوک (Look) درآمد، توجه هر تماشاگری را به خود جلب می کند.

این عکس های سیاه و سفید که به سال های ۱۹۴۵ تا ۱۹۵۱ مربوط اند، بخشی از شخصیت و نگاه بصری کوبریک را نمایان می کنند که شاید در فیلم ها کمتر می توان سراغش را گرفت.

در واقع کوبریک شانزده ساله برای اولین بار عکسی را به قیمت ۲۵ دلار به مجله Look می فروشد و خیلی زود به عنوان جوان ترین عکاس این مجله، استخدام می شود.

او تا سال ۱۹۵۱ حدود هزار عکس برای این مجله گرفت که نهصد تا از آنها چاپ شده اند. خود کوبریک این تجربه عکاسی را در شکل گیری نگاهش به جهان بسیار باارزش می دانست.

بخش جذاب دیگر پروژه ناتمام ناپلئون است. کوبریک در سال ۱۹۶۸ تحقیقات گسترده ای را درباره ناپلئون بناپارت آغاز کرد. در این نمایشگاه می توان فایل هایی را دید که کوبریک به تک تک اشخاص مهم یا مربوط به ناپلئون اختصاص داده و اطلاعاتی را درباره آنها گرد آورده است.

کوبریک برای این فیلم ده ها تاریخ نگار را به کار گرفته بود تا فیلمنامه را بنویسد، اما سرانجام این پروژه در سال ۱۹۶۸ به دلایل تکنیکی و مالی متوقف شد، در حالی که کوبریک معتقد بود در حال ساخت بهترین فیلمش است.

بخش آخر نمایشگاه تصاویری است از طرح بلندپروازانه کوبریک درباره به زیر آب رفتن نیویورک و حرف های اسپیلبرگ درباره این پروژه که ستایش های بی حدوحصر او را درباره کوبریک به همراه دارد.