عکسهای دیوید بیلی؛ پسر لندن به زادگاهش باز می گردد

حق نشر عکس y

دیوید بیلی شاید برای نسل تازه لندنی نام شناخته شده ای نباشد اما در دهه شصت میلادی بیشتر مردم این شهر از پیر و جوان با او و عکسهایش آشنا بودند. بعد نام او برای سینما دوستان سراسر دنیا هم آشنا شد وقتی "کارلو پونتی"، تهیه کننده ایتالیایی سینما، از مایکل آنجلو آنتونیونی، فیلمساز ایتالیایی، خواست تا سه فیلم به زبان انگلیسی بسازد و آنتونیونی نخستین فیلم این مجموعه به نام بلو آپ (آگراندیسمان) را در لندن و براساس حال و هوای زندگی دیوید بیلی ساخت.

اگرچه سوژه اصلی فیلم ظاهرا بر اساس یک داستان کوتاه از خولیو کورتاسار بنا شده، به هرحال فیلمساز برای ساختن فیلمش به لندن آمد و همان لوکشینها و آدمهایی را در این شهر برگزید که دیوید بیلی عکاس در آنها و با آنها در ارتباط بود. جنوب و شرق لندن، و شخصیت عکاسی که بر امواج شهرت و کار و پول و محبوبیت است اما همچنان سرگردان برای یافتن حقیقت در فضای مرموز مه آلود و در پارکهای این شهر می گردد و انگار می داند که راز و رمز این شهر پنهان و آشکار در بیشه های سبز پارکها جای گرفته اند.

در دهه شصت دیوید بیلی جوانی بود که با عکس انداختن از آدمهای مشهور از جمله مدلها و خواننده ها، خود نیز به آدمی مشهور تبدیل شد. او می گفت: "من از آدمهای مشهور عکس نمی گرفتم بلکه از اشخاصی عکس می گرفتم که به خاطر استعدادشان مشهور شده بودند."

به هرحال او برای مجله ووگ کار می کرد و به همین علت همه مدلهای مشهور و غیر مشهور در تقلا بودند که خود را برسانند مقابل دوربینش. برخی از گروههای تازه تاسیس موسیقی می دانستند که بیلی می تواند با گرفتن و پخش عکسهای آنان به معروفیتشان کمک کند. اولین عکسهای مهم از گروه "رولینگ استونز" و نیز سری بهترین و ماندگارترین تصاویر از گروه "بیتلز" در دهه شصت توسط دوربین دیوید بیلی ثبت شدند.

حق نشر عکس o

او عکاس گانگسترهای زمانه خودش هم بود. انتشار عکسهایی از خلافکارهایی که در کلابها ولو بودند. بعد پروژه عکاسی از دوقلوهای کری (Kray Twins) به او محول شد که به گفته خودش آنرا خیلی دوست داشت. دوقلوهای کری مشهورترین گانگسترهای دهه پنجاه و شصت لندن بودند. آنها از محله های شرق لندن بودند و بزرگترین گروه گانگسترهای لندن را رهبری می کردند. عکسها گرفته شدند اما در آن زمان به انتشار نرسیدند.

دیوید بیلی، عکاس جوان از طرف روزنامه ساندی تایمز با دوقلوهای مخفی تماس می گیرد و بعد به محل مخفیگاه آنان برده می شود و مقداری تصویر از آنان ثبت می کند. مخفیگاه کلابی به نام ریو بود. در آن روز پس از آنکه دیوید عکسهایش را می گیرد و از ریو خارج می شود بین عده ای در محل دعوایی درمی گیرد و ترقه های آتشزا در کلاب منفجر می شوند، پس از آن حادثه پلیس لندن تصمیم می گیرد هرطور شده برادران کری را دستگیر و محاکمه کند و اولین اقدام اداره پلیس اعلام ممنوعیت انتشار هرگونه عکس و تفصیل از برادران کری در مطبوعات است، به این ترتیب عکس آن دو گانگستر در هیچ جا منتشر نمی شود تا پنجاه سال بعد یعنی همین امسال که در نمایشگاه اخیر دیوید بیلی به نمایش درآمد.

نمایشگاه عکسهای بیلی در هفته دوم ماه ژولای امسال با عنوان "دیوید بیلی، ایست اند" در شرق لندن افتتاح شد با پاره ای از عکسهایی که لقب عکاس لندن را برایش ساختند، بنابراین تمرکز این نمایشگاه بر شناسایی بیشتر از جنوب شرقی شهر لندن است. دور و بر همان محله هایی که دیوید در آن زاده شد و رشد کرد.

عکسهای مربوط به دهه شصت نشان می دهند که چهره شهر در آنزمان چقدر فرق داشت با چهره شهر در دهه کنونی. شهری که هم بیتلها و گروههای دیگر موسیقی را با همه سروصداها در خود داشت و هم انبوه دختران جوان به عنوان مدل که شغل تازه جذابی بود و هم ساختمانها و خانه های همچنان ویران مانده از دوران جنگ. خرابی و بیکاری و فقر و ناامیدی.

حق نشر عکس PA
Image caption دیوید بیلی متولد ۱۹۳۸ در لندن است

بخش اول عکسهای نمایشگاه به این جنبه از شهر می پردازد و نشانمان می دهد که این شهر در چه وضعیت اسفناک سیاهی بوده است. انگار دودهای سیاه بیرون آمده از معدنها بر سر شهر نشسته است. بچه هایی که بی هدف بر ویرانه ها پرسه می زنند. نوری از آینده روشن در عکسها دیده نمی شود، عکاسهایی که سیاه و سقید گرفته شده اند تا واقعیت را دقیق تر ثبت کرده باشند.

بخش دیگر عکسها به دهه هشتاد لندن مربوط هستند و قرار است این دوره شهر را برای بیننده نمایشگاه تفسیر کنند. دراین بخش دیوید بیلی با انتخاب عکسهایی که در این دهه برداشته سعی دارد نحوه تغییر جنوب لندن را ثبت کند. علاوه بر عکسهایی که در پابهای جنوب و شرق لندن گرفته شده، تصویرهایی که دیگر نمی توان مشابه آنها را در لندن یافت.

دهه ای که کاغذ دیواری های جور به جور و رنگ و به رنگ بیشتر دیوارهای داخلی را پوشانده بودند. عرق فروشی های نیم روشن تنگ. آدمهایی که لباسهای متفاوت با امروزیها می پوشیدند و آرایشهای دیگری داشتند و به چیزهای دیگری فکر می کردند. تصاویر ساختمانهای کهنه رو به زوال که با خاک یکسان می شوند تا ساختمانهای تازه ساز با معماری جدید بجای آنها بنا شود.

عکس مشخص کننده دهه هشتاد که تمرکز بر دوره تغییر شهر لندن دارد، عکس سیاه و سفیدی است با حضور مدلی به نام کاترین (همسر بیلی)که در جنوب لندن کنار کانال ایستاده و به سوی مرکز شهر نگاه می کند و پشت سر او دریف جرثقیلها دیده می شوند.

حق نشر عکس t

و حالا دیوید هفتاد و چهارساله بعد از مدتها دوری به زادگاه برگشته، مقداری عکس تازه از اینجا گرفته و مجموعه ای از دیروز و امروز شهر لندن ساخته است.

بهترین وسیله نقلیه برای رسیدن به نمایشگاه دیوید بیلی قطار بدون راننده است که تو را به جنوبی ترین ایستگاههای شهر می برد. اگر برای اولین بار به آن سوی شهر می روی، تماشای محله ها از پشت شیشه قطار تا رسیدن به ایستگاه "رویال آلبرت" چهره تازه ای از شهر را نشانت می دهد، و وقتی پس از دیدن نمایشگاه دیوید بیلی همان مسیر را برمی گردی، حامل درک تازه ای از لندن خواهی بود.

بخش امروز نمایشگاه نفس زنده تری به نمایشگاه داده است. در این بخش نه نشانی است از ویرانیهای ثبت شده در بخش شصت و نه تصاویری از الکلی های کافه نشین بی هدف دهه هشتاد. بلکه تمرکز بر چهره جدیدتری از شهر است. حضور مهاجران که با سنتها و لباسهای رنگارنگ حال و هوای تازه ای بر فضای جنوب شرقی لندن منتشر کرده اند. تصاویر رنگی، شهر را در انتظار استقبال از المپیک جهانی نشان می دهند. گویی عکسهای این بخش سعی دارد مردم بریتانیای امروز را کنار مردم مهاجر به تصویر بکشد و از آنها مجموعه ای به نام لندنی های امروز بسازد. او اخیرا نوشته است:

"من در خیلی از شهرهای بزرگ و معروف دنیا زندگی کردم و عکس گرفتم اما سرآخر به این رسیدم که شهر لندن بهترین جا برای کار کردن عکاس است."

مطالب مرتبط