'چهره درون' و 'آوای فش' در آپارات

به روز شده:  01:13 گرينويچ - پنج شنبه 23 اوت 2012 - 02 شهریور 1391

'چهره درون' و 'آوای فش' در آپارات

این هفته دو فیلم 'چهره درون' ساخته فریده کاکاوند و 'آوای فش'ساخته محمود توکلی به نمایش در می آید.

تماشا کنیدmp4

برای پخش این فایل، نرم افزار "جاوا اسکریپت" باید فعال شود و تازه ترین نسخه "فلش" نیز نصب شده باشد

پخش ویدیو با ویندوز میدیا پلیر

این هفته دو فیلم 'چهره درون'ساخته فریده کاکاوند و 'آوای فش' ساخته محمود توکلی به نمایش در می آید.

در آپارات این هفته یادی می کنیم از منصوره حسینی و همینطور سری می زنیم به تنبورسازان و سه تار سازان کرمانشاهی .

آپارات

نمایی از فیلم 'چهره درون'

درباره 'چهره درون'

همین تازگی ها منصوره حسینی ، یکی از نقاشان به نام ایران ، در یک تنهایی عجیب وغریب در کنار نقاشی هایش درگذشت و تا مدت ها هم کسی خبر نشد. نام وی برای هنرمندان ایرانی ، یک نام آشناست . او هرچند که به عنوان یک نقاش آبستره معروف است ولی خیلی ها خانم حسینی را با نقاشی خط هایش می شناسند . او راههای تازه ای را در نقاشی طی کرد و از اولین کسانی است که با خط فارسی آثاری مدرن به وجود آورد. خانم حسینی که سال ۱۳۰۵ به دنیا آمده بود ، از اولین تحصیل کرده های دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران در رشته نقاشی بوده و از جمله پیشگامان نقاشی معاصر ایران و مدرنیسم معاصر به شمار می آید. تمام عمرش نقاشی کرد و در عرصه رشته های مختلف هنر مدرن فعالیت داشت، از مجسمه سازی و آثار تجسمی گرفته تا داستان نویسی. فیلم 'چهره درون' ، ساخته فریده کاکاوند ، روایتی است از زبان منصوره حسینی درباره خودش ، زندگی اش و آثارش.

ویژگی فیلم

'چهره درون' یادی است از یک هنرمند و فیلمی است درباره دنیای او و بی قراری هایش. فیلم بیشتر به یک تک گویی از یک هنرمند می ماند و نماهای تنهای منصوره حسینی در خانه اش به القای این حس به تماشاگر کمک کرده است. در این فیلم هنرمند از زبان خودش بیان می شود و به طورغیر مستقیم دنیای درون و لحظه‌های آفرینشش را با مخاطب شریک می شود.

آپارات

فریده کاکاوند، کارگردان فیلم

درباره کارگردان

فریده کاکاوند دانش آموخته تاتر از دانشگاه تهران و کارشناسی ارشد سینما از دانشگاه هنر است. کار هنری را با فیلم سازی و با ساخت فیلمها ی کوتاه هشت میلیمتری در انجمن سینمای جوان شروع کرده است. در چند تئاتر و نمایش رادیوئی به عنوان بازیگر ، نویسنده و کارگردان حضور داشته است. علاوه بر این وی یکی از اعضای انجمن صدا پیشگان ایران نیز بوده است. وی مدتی است که به فیلم سازی مستند روی آورده و ساخت مجموعه ای مستند درباره نوجوانان و چند فیلم مستند درباره زنان شناخنه شده ایران و فعالیت هایشان را نیز در کارنامه اش دارد. از وی فیلم "شرقی خاموش – خاطره پروانه " قبل تر در آپارات پخش شده است که این فیلم و فیلم این هفته بخشی از یکی از این مجموعه ها با همین نامند (شرقی خاموش) .

نگاه کارگردان

'چهر درون' یکی‌از فیلمهای مجموعه شرقی خاموش است که در باره زنان هنرمند و زنانی است که در عرصه فرهنگ فعالیت داشته‌اند ولی‌ به دلایلی خود خواسته و یا ناخواسته فعالیتشان محدود شده و تنهایی را انتخاب کرده اند.
منصوره حسینی از جمله کسانی‌بود که در تنهایی اندیشه می کرد، خلق می کرد و به تنهایی‌ اندیشه اش را اجرا می کرد . نقاش طبیعت پرتره و یکی‌از پیشروان سبک خط ‌نقاشی بود.

به گفته خودش درونش را زندگی‌اش را، نداشته هایش را، سرکشی ها و گاه ناهنجاری هایش را در تابلوها و تندیس‌هایش فریاد کشیده و تنها بیننده باید دقیق شود و با چشم بینا آنها را درک کند. گاهی برای دیدن فقط کافیست دنیای شعر و گاه باید خط را شناخت تا به خلاقیت وی نزدیک شد. منصوره حسینی شعر را درقالب نقش و گاه در قالب تندیس می‌ریخت ، زندگی‌دوباره می‌بخشید و مفهومی‌متفاوت می آفرید. او تنهایی‌را دوست داشت و آن را برای پرورش اندیشه لازم می‌دانست و معتقد بود آفرینش بی‌شک در تنهایی‌اتفاق می‌افتد.در این فیلم منصوره حسینی، خود را از اثرش بیرون می‌کشد و تعریف می‌کند یعنی‌او را از زبان خودش و از طریقه تصویر می بینیم و یا از طریق تفسیرهایی که گاه درباره اثرش می کند.

آپارات

نمایی از فیلم 'آوای فش'

درباره فیلم 'آوای فش'

فیلم 'آوای فش' ساخته محمود توکلی روایتی از ساخت و ساز، سازهای مشهور ایرانی به دست چیره دستانی گمنام و روستایی در منطقه ای نزدیک به کنگاور در استان کرمانشاه است. این فیلم نحوه ساخت سازهای زهی ایرانی هم چون تنبور، تار و سه تار را در روستای 'فش' در نزدیکی معبد آناهیتا به تصویر می کشد و فیلم ساز در این فیلم سری می زند به تاریخ و نیز زندگی و کار مردم آن ناحیه و طبیعت زیبا و دست نخورده اش.

ویژگی فیلم

این فیلم از ساختار ساده ای برخوردار است همانند مردمانی که قصد به تصویر کشیدنشان را دارد. فیلم در حد امکان کوشیده است ضمن معرفی مراحل ساخت یک ساز سنتی و نحوه بومی انجام آن ، ما را از جغرافیا و تاریخ این روستا با خبر کند.

درباره کارگردان

آپارات

محمود توکلی، کارگردان فیلم

محمود توکلی متولد سال ۱۳۲۴ در رباط کریم و فارغ التحصیل کارشناسی ارشد دانشگاه سان فرانسیسکو در رشته هنر است. زندگی اش را در زمینه های مورد علاقه اش موسیقی و سینما صرف کرده است. فیلم های مستند اولیه او بیشتر درباره محو شدن سنت ها در جوامع رو به رشد و تناقضات و ازخود بیگانگی انسان ها در این جوامع است.

نگاه کارگردان

'آوای فش' سفری به ایران قدیم است. 'فش' روستای کوچکی نزدیک معبد آناهیتا ست. آناهیتا الهه آب و 'فش' روستایی در نزدیکی شهر باستانی کنگاور در کرمانشاه از شهرهای غرب ایران است که به ساخت بهترین سازهای عرفانی هم چون تنبور، سه تار و تار شهرت دارد. 'آوای فش' سعی دارد به زیباترین و غیر محسوس ترین شیوه ممکن، زندگی روزانه ، فضا و محیط محلی و کار و زندگی را در روستایی که تاریخ و معبد و زیبایی های بکری دارد، بیان کند.

خلاصه فیلم هفته گذشته 'روی خط فراموشی' ساخته ابوذر امینی

آپارات

نمایی از فیلم 'روی خط فراموشی'

'روی خط فراموشی' داستان زندگی مهاجران افغان در ایران را پی می گیرد. این فیلم زندگی چند شخصیت را پی می گیرد و بیننده را با امیال و آرزوهایشان آشنا و در شادیها و غم هایشان شریک می سازد.

مصطفی ، جوانی ۲۰ ساله است که به همراه همسرش زندگی می کند. او که در یک کارگاه تولیدی کار می کند، زمانی ورزشکاری موفق بوده و اینک بین تمایل همسرش که او را به مهاجرت به اروپا تشویق می کند و مادرش که قصد دارد به افغانستان بازگردد، سرگردان است.شخصیت های دیگر این فیلم و آمال و آرزو هایشان نیز طبیعی اند: همایون یک تولید کننده و مربی موفق تکواندو افغان ، روح الله نیکپا مقام آور المپیک برای افغانستان و خوانندگان رپ افغان که در شعرهایشان از ترس ها و از آرزوهایشان می گویند.

نظرات بینندگان درباره فیلم هفته گذشته

دلی

من خودم یک ایرانیم که با شنیدن اسم شهرهای افغانستان اشک توی چشمها یم جمع می شود چون بخشی از تاریخ و گذشته ی فرهنگی و تاریخی مشترک دو کشور را در این اسمها می بینم اما جدا از احساسات که ورای مرزبندی ها هستند، باید به این وا قعیت اشاره کرد که ایران بیشترین تعداد مهاجران را در دنیا دارد. ایرانی که خود با انبوهی از مشکلات دست و پنجه نرم می کند. چیزی که در این فیلم بسیار آزار دهنده است، دیدن دخترانی است که در باشگاههای کشور زادگاه شان مشغول به ورزش هستند و از امکانات آن کشور استفاده می کنند،امکاناتی که بسیاری ازایرانیها از آن بی بهره اند و به پرچمش بی احترامی می کنند. حالا نه این که بخواهیم هاله تقدس دور پرچم بکشیم ولی کمی معرفت هم چیز بدی نیست.

وقتی یک شرقی حالا ایرانی یا افغانی یا هر کجایی، اصلا غیر قانونی برود در یک کشور غربی برایش فرش قرمز پهن می کنند؟ فرض کنید ایرانی که خودش هشت سال جنگ و بدبختی کشیده، پذیرای سه میلیون مهاجر غیر قانونی باشد. مسلما من به عنوان یک ایرانی اصلا موافق کار کسانی نیستم که به افغان ها و یا هر ملیت دیگری توهین می کنند و اتفاقا خیلی هم افغانستان را دوست دارم ولی این همه توقع از کشوری که خودش انباری از مشکلات است ،اشتباه است. کمی انصاف داشته باشیم.

ملیحه

با دیدن این فیلم فهمیدم که دولت ایران حق دارد که با افغانها برخورد کند. بهترین چیزی که ایران به آنها داده آرامش و زندگی بدون ترس و جنگ و خونریزی است. تو شهر ما به افغانها احترام می گذارند.ما افغان ها را برادر و خواهر خودمان می دانیم. وضع ایرانی های مهاجر هم همین طور است. ایرانی ها، هم وقتی به خارج مهاجرت می کنند باید سختی بکشند تا به جایی برسند. آنجا برایشان سفره پهن نکرده اند.

زهرا

واقعا فیلم واقعی بود از زندگی افغان ها درایران. کاش از افغانهایی مستند می ساختند که دارند به زور از ایران بیرونشان می کنند.

سید جلال

از آپارات و از بی بی سی ممونم برای پخش این برنامه . میتوانم بگویم که پخش این برنامه، فرهنگ فارسی و آریایی را از نابودی و زوال حفظ می کند و یک فضای آزاد برای رشد به آن می دهد. وظیفه ای که به دوش وزارت فرهنگ و اطلاعات افغانستان و وزارت ارشاد جمهوری اسلامی ایران است.

محمد ناصر

فیلم جالبی بود که به خوبی بخشی از زندگی مهاجران افغانستانی و مشکلات آنها را در ایران به تصویر کشیده. بدون سیاه نمایی که بعضی دوستان ایرانی نگران آن هستند. از دوست عزیزم ابوذر بابت تهیه این فیلم متفاوت و جذاب متشکرم.

علی

عالی بود. من که گریه ام در آمد.

علی

به خاطر ساخت این فیلم به کارگردان و به همه برادران افغانمان تبریک میگویم. افغان ها انسانهایی سخت کوش و مسئولیت پذیر هستند.برای هم زبانان مان امید موفقیت های بیشتر دارم.

ترنم

تمام بدبختی جوانانی مثل نیکپا این بود که نا خواسته تاوان اشتباه نسل قبل از خود را که به ایران مهاجر شدند، را می پرداخت و خدا را شکر که روح الله فهمید و به کشور عزیزش برگشت تا استعدادش را شکوفا سازد. به امید روزی که تمام افغانها به کشورشان برگردند و آن جا را از نو بسازند.

حسین

تشکر فراوان در قدم اول از کسی که این فیلم را تهیه کرده که واقعآ یک حقیقت را به تصویر کشیده است و ثانیآ تشکر می کنم ازتلویزیون بی بی سی و برنامه پر طرف دار آپارات. واقعآ کیف کردم.

حسین

فیلم بسیار زیبایی بود . با دیدن این فیلم بیشتر از قبل با مشکلات و سختی‌ها و همچنین موفقیت ها و پیشرفت های عزیزان افغانم در ایران و افغانستان آشنا شدم .از دست‌اندرکاران و کارگردان این فیلم صمیمانه تشکر میکنم.

رزاق

خیلی زیبا بود . نمی دانستم چنین محدودیت های در ایران وجود دارد.

فیدا

‌یک جهان تشکر از فیلم ساز افغان ابوذر امینی و تشکر از بی‌بی‌سی برای پخش این برنامه. خواهش می‌کنم که درباره مهاجرین افغان فیلم پخش کنید.

مهدی

خیلی قشنگ بود. گریه ام را در آورد.

ثریا

بسیار فیلم جالبی بود. از یک طرف زندگی افغان هایی که در ایران با وجود استعدادهای فراوان سرکوب و استعدادشان حرام می شوند را نشان داد و از طرفی دیگر افغان هایی که به وطن بازگشته اند و اکنون بسیار موفق، مشهور و تاثیرگذار شده اند. شخصاً این فیلم روی من خیلی تاثیر گذاشت.

حسن

عالی بود . درود بر برادران و خواهران افغان زحمتکش و با وفای ما ایرانی ها.

مندی

کاشکی این فیلم روال خطی داشت.

جواد

سپاس، مدتی بود که از فیلمی چنین متاثر نشده بودم. فقط کاش عنوان‌بندی پایان فیلم را قطع نمی‌کردید.

آئورلیانو

به نظر من فیلم بسیار ضعیفی بود.

مینا

بسیار دلنشین بود. روایت ساده از زندگی نسل اول و دوم مهاجران افغان،امیدها و آرزوهاشان.

زهره

'روی خط فراموشی' تلفیق زیبایی است از مشکلات و توانمندی ها و تلاش های مهاجرین افغان در ایران. روح الله و مصطفی هر کدام مسیرهای متفاوتی انتخاب می کنند ،روح الله به موفقیت بزرگی نایل می شود اما مصطفی نماینده جوانانی است که شاید هنوز به دنبال هویت خود هستند و فکر می کنم به همین خاطر در انتهای فیلم هیچ نتیجه گیری مشخصی از او ارائه نشده است.

پیتر

فیلم را دیدم و برای آن مادر افغان، خیلی‌گریه کردم. کاشکی‌یک روزی بیاید که همهٔ ملیت ها همدیگر را دوست داشته باشند. زنده باد تمام مادران و پدران پاک افغانستان و ایران.

نگار

بسیار فیلم خوش ساخت و آموزنده ای برای ایرانی ها بود.

رضا

فیلم تاثیر گذار و واقعی بود. فقط کسی که غربت کشیدهع می تواند بفهمد که غربت یعنی چه.

شاهین

فیلم بسیار متفا وت با نگاهی تازه و رئالیستی بود. با تشکر از آپارات که فرصت دیدن این فیلم ها را به بینندگان خود می دهد.

علی

زیبا بود. روایت تجارب مهاجرین به شکل واقعی اش.

راضیه

امیدوارم بفهمند که ما هر دو ملت از یک ریشه هستیم.

علی رضا

فقط من در تمام فیلم منتظر بودم، این دوستان افغان یک تشکر خشک و خالی‌از ایران به خاطر امکاناتی که در اختیارشان گذاشته بود و نان و ‌نمکی که اینجا خورده بودند،بکنند.

من برخورد نا درست بعضی‌ایرانی ها با افغان ها را و همین طور بعضی‌سیاستهای دولت را انکار نمی کنم و دفاع هم نمی کنم ، اما به هر حال در شرایطی که حتی بعضی‌از جوانهای خود ایران از امکانات شغلی‌و تحصیلی‌که لیاقتش را دارند، برخوردار نیستند، بعضی‌افغانها چه توقعی دارند که یک تشکر نمی‌کنند و حتی گاهاً دیده شده است که نمک خورد ه اند و نمکدان را شکسته اند. در جایی از فیلم از نشان دادن پرچم ایران ممانعت میکردند. من به دوستان افغان میگویم، خوبیها هم فراموش نشود .

اشکان

خیلی‌جالب بود. با اینکه ایرانی‌هستم همیشه فیلم‌ها و اخبار مربوط به افغانستان را دنبال می‌کنم. در‌هر صورت هم زبانیم و فکر می‌کنم دو ملتی که هم زبانند، خیلی‌به هم نزدیکند. واقعا زیبا بود.

علی

خیلی قشنگ بود، مخصوصا جایی که این دخترها بدون لهجه افغانی به فارسی حرف می زدند.

شیوانا

خوب بود اما با دیدنش دل آدم یک جورهایی می گرفت.

اسدالله

جالب اینجا بود که دختر ها در فیلم می گفتند که مهم ماییم و 'آنها' را نشان ندهید اما بالهجه 'آنها' صحبت می کردند.

علی رضا

مهاجران افغان بسیار مردمان باشرف وبا غیرتی هستند و ما در کل میزبان خوبی برای آنها نبوده ایم . اگر شرایط ایران بگونه ای مانند کشورهای غربی بود، افغان ها مطمئنا" پیشرفت های زیادی می کردند.

مژگان

فیلم بسیار قشنگی‌بود. گوشه ای از مشکلات افغانها را نشان می داد. من هم یک افغان هستم که در ایران بدنیا آمده ا‌م و بزرگ شده ام. عاشق ایران هستم. هنوز هم که هنوز است افسوس که مشکلاتی هم داشتم اما هم اکنون در آلمان هستم .

ابوذر

فیلمی فوق العاده و پر معنی بود و امیدوارم روزی همه این مشکلات پشت سر گذاشته شود و همه افغان ها به خانه هاشان بازگردند و شاد باشند و از نمایش مشکلات افغانها در برنامه شما سپاس گزارم.

علی

فیلم جالبی بود. جدای از موضوع فیلم باید بگویم که تقصیر ماست. از اول با مهاجرین برخورد شفاف و حساب شده نداشتیم و حالا باید شنونده روایات تلخ از رنجهای آنها باشیم.

فریده

فیلم زیبایی بود. درکی جدید ازافغانها و یافتن این حقیقت که آنها هم دغدغه های مشابه ما دارند .

شادمهر

جالب بود. مخصوصاً آن سکانسی که مادر مرتضی می رقصد.

نورآقا

اصلا از این مستند خوشم نیامد چون مستند نبود،آن زن و شوهر داشتند فیلم بازی می کردند.

هستی

فیلم جالبی بود ، کاش آن عده ایرانی هایی که با مهاجرها بد رفتار می کنند ، درد مهاجرها را کمی درک می کردند.

به هر حال امیدوارم افغانستان روز به روز موفق تر باشد.

سجاد

فیلم را به صورت خانواده گی دیدیم و این خیلی جالب بود. هرکدام از اعضای خانواده نظری داشتیم . کلاجالب بود، حتی برای آنهایی که مخالف جدی حضور افغان ها در ایران هستند.

نوروز

ما افغانها خواستار هم نشینی خوب با هم سایه هامان هستیم . ما همه انسانیم، پس با انسان مانند انسان رفتار کنید.

شهریار

من به عنوان یک ایرانی اعتراف می کنم که به برخی از افغانی ها در ایران و در گذشته ظلم شد ولی امیدوارم الان وضع زندگی در ایران برای دوستان افغانی بهتر شده باشد و برای روح الله نیکپا و همه ورزشکاران افغان هم آرزوی موفقیت دارم.

طاهر

من یک افغانی متولد شده در ایران هستم و در ایران درس خواندم و هم اکنون مشغول به کار در امارات هستم. پدرم خیاط است و در ایران مشغول به کار می باشد. این مستند دقیقا مثل زندگی‌ من بود . مصطفی در فیلم به ترکیه رفت و من به دوبی‌( امارات) آمدم.

هادی

مستند جالبی بود. افغان ها با اتفاقاتی که برای کشورشان افتاد، زندگی سختی را پشت سر گذاشته اند و تا حالا هم اثراتش هست.در این فیلم دیدیم که در ایران آن چنان هم بد زندگی نمی کنند, شاید مثل تمام مردم ایران که زندگی متوسطی دارند اما امروز من کسی بودم که به آنها حسادت کردم و دلایلی دارم برای این احساس. آنها از جهنمی فرار کردند و پا به کشوری دیگر گذاشته اند که زندگی کنند,من هم در جهنمی هستم که می خواهم جایی بروم که زندگی کنم اما نمی توانم.

شیرین از قم

فیلم را دیدم. جالب بود. از این دست فیلمها را دوست دارم. جدای مسائل سیاسی دولتها, من خودم با افغانها ارتباط کاری دارم. زحمتکش هستند ولی این منصفانه نیست که فقط بدی ایران را ببینند.

علی محمد

این گونه فیلم ها نسل دومی های مهاجر را شاید ازبحران بی هویتی نجات دهد.

مرتضی

بعد از این که این فیلم را دیدم کلی‌گریه کردم ، سرگذشت یکی‌از شخصیت‌های فیلم دقیقا عین زندگی‌خودم بود و مادر مصطفی هم عین مادر خودم. الان هم با چشمهای تر این ایمیل را می نویسم. من هم مثل مصطفی مهاجر شدم و حالا در انگلستان زندگی‌می‌کنم و مثل مصطفی هرگز افغانستان را ندیدم و احساس بی‌هویتی می‌کنم ولی‌به آینده امیدوارم. من حالا یک رپر هستم و تحصیلاتم را در اینجا ادامه می دهم. به امید این که روزی کمکی‌باشم برای وطنم.

پریسا

سلام می کنم به دوستان افغانم. من یک ایرانی ام و هرکارفرمایی را که دور و برم سراغ دارم همیشه به افغان هایی که برایشان کار می کردند، احترام می گذاشتند. حقوقشان را به موقع پرداخت می کردند. هر جور که می توانستند. به آنها کمک می کردند. وقتی این فیلم را دیدم، دلم خیلی به درد آمد، چون تمام افغانی هایی که در این فیلم بودند به نوعی به ایرانی ها توهین کردند و همراهی هایی که با آنها شده بود را فراموش کرده بودند. به عنوان مثال آن دختر خانمهای تکواندو کار که وقتی دوربین پرچم کشور ما را نشان داد. رسما به پرچم ما توهین کردند. ما شما رو دوست داریم.

ثریا ، دانشجوی جامعه شناسی از کابل

فیلم 'روی خط فراموشی' از موضوع خوبی برخوردار بود اما فیلم ساز نتوانسته بود حضور یک ورزشکار افغانستانی را خارج ازدغدغه های قومی رایج در کشور به نمایش بگذارد. ورزشکارانی چون روح الله نیکپا متعلق به تمام ملت افغانستان است اما فیلمساز او را در قالب قهرمان یک قوم و ملیت خاص در افغانستان تصویر کرده است. نشان دادن چهره های مشخص سیاسی و قومی در کنار نیکپا در فرودگاه و ورزشگاه کابل، نشان دادن پوستر بزرگ یکی از رهبران قومی در یکی از جاده های غرب کابل و تمرکز کردن روی یک ملیت خاص در تمام فیلم، همه نشان دهنده دغدغه های قومی فیلمساز است که این معضل، ارزش فیلم را به شدت تنزل داده و حتی تاثیر منفی بر معرفی ورزشکاری چون نیکپا نیز ایجاد کرده است. متاسفانه بیماری نژاد گرایی و قوم گرایی به شدت دامن تحصیل کردگان افغانستان را در داخل و خارج از کشور هم گرفته است و این همان معضلی است که افغانستان تا به حال از آن رنج می کشد . خوب بود فیلم ساز با نگاه فرا قومی فیلم اش را می ساخت تا تماشاگر عام در داخل افغانستان از هر قوم و ملیتی از آن بیشتر لذت می بردند.

احمد

'روی خط فراموشی' یکی از فیلم های خوب و به یاد ماندنی برنامه آپارات است که به دلیل ورود به محدوده ای که تا کنون کمتر به آن پرداخته شده است. ناگفته ها و نادیده های بسیاری در دل خود دارد. نسلی که در مهاجرت رشد کرد. علاوه بر مشکلات معاش و محدودیتهای بود و باش , دغدغه های انسانی دیگری نیز داشته است که مکتوم مانده است . تقلا برای ابراز وجود, حس افتخار و یا دغدغه هویت بخشی از زندگی این نسل در تولیدی ها وکارگاههای زیر زمینی مناطق مهاجرنشین ایران است.' روی خط فراموشی' به زیبایی خود را به این حس و حال نزدیک کرده است و سرانجام آن را در هرات ، استانبول و المپیک روایت کرده است.


آدرس پست الکترونیک برنامه آپارات: کلیک aparat@bbc.co.uk

زمان پخش برنامه آپارات

به وقت تهران به وقت کابل به وقت دوشنبه به وقت گرینویچ
پنجشنبه

۲۱:۰۰

۲۱:۰۰

۲۱:۳۰

۱۷:۳۰

تکرار جمعه

۱۱:۰۰

۱۱:۰۰

۱۱:۳۰

۰۷:۳۰

تکرار جمعه

۲۴:۰۰

۲۴:۰۰

۰۰:۳۰روز بعد

۱۹:۳۰

تکرار شنبه

۱۳:۰۰

۱۳:۰۰

۱۳:۳۰

۰۸:۳۰

تکرارچهارشنبه

۲۴:۰۰

۲۴:۰۰

۰۰:۳۰روز بعد

۱۹:۳۰

تکرار پنج شنبه

۱۶:۰۰

۱۶:۰۰

۱۶:۳۰

۱۱:۴۰

*ممکن است هنگام پخش خبر فوری، محتویات این صفحه و این برنامه بدون اعلام قبلی تغییر کند.

صفحه کلید مجازی

تماس با ما

* بخش های ستاره دار باید پر شوند

در این زمینه بیشتر بخوانید

BBC © 2014 بی بی سی مسئول محتوای سایت های دیگر نیست

بهترین روش دیدن این صفحه بر روی آخرین مرورگر مجهز به CSS است. با اینکه مرورگر کنونی تان قابلیت نمایش سایت را دارد ولی امکان بهترین تجربه تصویری را به شما نمی دهد . لطفا در صورت امکان مرورگر خود را به آخرین نسخه ارتقا دهید.