جشنواره ادینبورگ: از شکسپیر تا سلول‌های زندان

به روز شده:  09:54 گرينويچ - سه شنبه 28 اوت 2012 - 07 شهریور 1391
هنرجویان مدرسه گیلیارد

هنرجویان مدرسه گیلیارد نیویورک از جمله گروه هایی بودند که در جشنواره ادینبورگ اجرا داشتند

جشنواره بین المللی ادینبورگ، به روال هر ساله، آثار متفاوتی را از کشورهای مختلف گرد آورده تا این شهر تاریخی زیبا و غالباً بارانی و خاکستری اسکاتلند، به رنگ های مختلف نمایش ها و رقص ها آذین شود و صدها هزار جهانگرد را به خود جلب کند تا شاهد یکی از بزرگ ترین جشنواره هنری جهان باشند.

شکسپیر به شیوه نقالی

تجاوز به لوکریس عنوان نمایشی است بر اساس شعر روایتی از شکسپیر که در بخش بین المللی به شیوه ای شبیه به نقالی اجرا می شود. کامیل او سالیوان، خواننده معروف بریتانیانی(ایرلندی) که خود تقریباً هر سال در بخش فرینج(حاشیه) برنامه ویژه خود را اجرا می کند(از جمله همین امسال)، این بار در بخش بین المللی به تنهایی این نمایش پر سر و صدا را اجرا کرد.

متن در واقع به شیوه روایتگری تنظیم شده و سالیوان ضمن روایت قصه بخش هایی از آن را به صورت آواز اجرا می کند، در حالی که یک نوازنده پیانو به صورت زنده او را همراهی می کند.

تراژدی شکسپیر اینجا به شیوه ای کاملاً متکی بر نمایش شرق اجرا می شود و انواع گوناگون نمایش شرقی- از چین و ژاپن تا ایران- گرد می آیند تا متنی به شدت غربی را روایت کنند.

سالیوان حضور برجسته ای در اثر دارد و به رغم تنها یک تک گویی بلند یک و نیم ساعته، موفق می شود تماشاگر را با خود همراه کند.

ادای دین به اولیور رید

تجاوز به لوکریس

اولیور رید بازیگر برجسته سینمای بریتانیا، زندگی پر سر و صدایی داشت توام با نوشخواری و مرگی نسبتاً زودرس. حالا اینجا در بخش فرینج، نمایش اولیور رید، زندگی این بازیگر را به زبان نمایش با تماشاگران قسمت می کند.

در شروع این نمایش تک نفره راب کروچ در نقش اولیور رید وارد صحنه ای که به صورت یک بار تزئین شده می شود و تا به آخر نمایش با نوشخواری، زندگی خود را تعریف می کند.

بسیاری از جمله های نمایش از روی کتاب خاطرات اولیور رید برداشته شده و به صورت آزاد در روز آخر عمر رید(دوم ماه مه ۱۹۹۹) از ساعت ده صبح تا دو ونیم بعدازظهر در این بار گرد آمده است.

رید از بزرگ ترین نصیحت عمرش(«گذراندن وقت تا جای ممکن در تالار سینما و تماشای چند باره فیلم های بد و خوب برای دریافتن چرایی بدی یا خوبی آنها»)می گوید و از این که هر زمانی از عمرش را که در بار نگذرانده، وقت تلف کرده است.

از ارتباط با عمو کارول(کارول رید، فیلمساز برجسته) تا آشنایی او با کن راسل و بازی در فیلم زنان عاشق به صورت کاملاً برهنه، همین طور آشنایی با زن ها و ازدواج هایش، وقایع و اعترافاتی است که رید صادقانه با تماشاگر در میان می گذارد.

نمایش سعی دارد تماشاگران را در خود سهیم کند؛ بدین ترتیب در ابتدای نمایش بازیگر آن به تماشاگران آبجو تعارف می کند تا در نوشخواری او سهیم شوند. در صحنه دیگری او از دو تماشگر دعوت می کند تا بر روی صحنه حاضر شوند و مصاحبه تلویزیونی رید را بازسازی کنند؛ مصاحبه ای که در آخر شلی وینترز به روی سر رید آب می ریزد و اینجا یک تماشاگر این کار را انجام می دهد.

رقص نیویورکی

امکان دادن به جوان ترها بدعت فرخنده ای است که امسال جشنواره ادینبورگ در بخش بین المللی خود بنا نهاده و گروه هنرجویان مدرسه گیلیارد نیویورک از جمله جوان هایی هستند که در بخش اصلی جشنواره اجرا داشتند.

این رقص سه بخشی، با اثری از دهه هفتاد کار خوزه لیمون آغاز شد که در آن سوناتی از بتهوون به شیوه ای کلاسیک دستمایه رقص قرار می گیرد. این بخش از اجرا چندان تماشاگران را به وجد نیاورد و نگاه خودآگاه اثر به شکل کلاسیک خود، ترکیب نه چندان جذابی خلق کرد، اما بخش شگفت انگیز دوم، یکی از بهترین اجراهای ادینبورگ را رقم زد. این بخش با عنوان "گناوا" اثر ناچو دائوتو، ترکیب غریب و شگفت انگیزی از موسیقی و حرکات موزونی بود که هر یک به دقت در خدمت مفهوم اثر درباره رابطه و عشق قرار می گرفتند و نورپردازی دقیق و بهره گرفتن از شمع فضای روحانی خلاقی خلق می کرد که با قدرت و تسلط رقصنده های جوان همراه شد و نوید یک گروه جوان و پرشور را می داد که دوستداران هنر بارها و بارها نام آنها را خواهند شنید.

زندان روح

زندان روح

دو بازیگر اسپانیایی تصمیم می گیرند برای خلق یک تئاتر/رقص یک ماه از وقت خود را در یک زندان در مایورکا بگذرانند

دو بازیگر اسپانیایی تصمیم می گیرند برای خلق یک تئاتر/رقص یک ماه از وقت خود را در یک زندان در مایورکا بگذرانند. حاصل رقص/تئاتری است یازده دقیقه ای به نام زندان روح که به مدت بیست و چهار روز، هر روز هشت بار در بخش فرینج اجرا شد و مورد توجه قرار گرفت.

تماشاگران در ابتدا وارد محوطه ای می شوند که در آن اتاقی در بسته قرار دارد. اتاق دقیقاً اندازه سلول واقعی است که رقصنده ها در مایورکا دیده اند. تماشاگران که هر بار شمار آنها به دلیل محدودیت جا نمی تواند فراتر از ده نفر باشد، وارد این سلول می شوند؛ سلولی که یک زن و مرد پشت به ما بر روی دو تخت خوابیده اند. با آغاز نمایش این زن و مرد حرکات شگفت انگیزی را با تماشاگر قسمت می کنند که در واقع برداشت نمایشی است از حس و حال درونی یک زندانی.

مضمون ارتباط و در واقع رویای ارتباط به تم اصلی بدل می شود و دو شخصیت با حرکاتی خشن و تکان دهنده، آمال و آرزوهای خود را بدون دیالوگ برای ما بازگو می کنند. نمایش مرز واقعیت و رویا را می شکند و ما متوجه نمی شویم که در حال تماشای حسرت های واخورده و رویاهای یک زندانی هستیم یا خاطرات و عشق او.

موضوعات مرتبط

BBC © 2014 بی بی سی مسئول محتوای سایت های دیگر نیست

بهترین روش دیدن این صفحه بر روی آخرین مرورگر مجهز به CSS است. با اینکه مرورگر کنونی تان قابلیت نمایش سایت را دارد ولی امکان بهترین تجربه تصویری را به شما نمی دهد . لطفا در صورت امکان مرورگر خود را به آخرین نسخه ارتقا دهید.