لباس های هالیوود در لندن؛ از چارلی چاپلین تا سوپرمن

به روز شده:  15:44 گرينويچ - جمعه 30 نوامبر 2012 - 10 آذر 1391

موزه ویکتوریا و آلبرت لندن میزبان نمایشگاه لباس های هالیوود است

بدیهی به نظر می رسد که طراحی لباس برای فیلم، اعم از شکل و نوع و رنگ آن، با توجه به حال وهوای شخصیت و رفتار و کردار او - که بی شک جزو مهمی از ترکیب بندی صحنه است- توجه هر فیلمساز با ذوقی را به خود جلب کند.

هالیوود هم طی چندین دهه به عنوان بزرگ ترین قدرت فیلمسازی، توجه ویژه ای به مقوله لباس نشان داده و مهمترین و شناخته شده ترین طراحان لباس جهان را به سینما عرضه کرده است.

حالا موزه ویکتوریا و آلبرت در لندن تازه ترین نمایشگاه خود را به "لباس های هالیوود" اختصاص داده است تا لباس های معروف ستارگان سینما را از اولین دهه های اختراع سینما تا به امروز، یک جا جمع کند و در برابر علاقه مندان قرار دهد.

نمایشگاه در نگاه اول می تواند سطحی به نظر برسد، و این سوال را برای تماشاگری که چندان اهل سینما نیست، پیش بیاورد که تماشای لباس یک هنرپیشه جدای از فیلم چه جذابیتی می تواند داشته باشد؟ با این حال برای یک عاشق سینما که فیلم ها را دیده و به دقت می شناسد، تماشای لباس ها و پیگیری داستان انتخاب آنها، خالی از لطف نیست.

از سرگیجه تا پرندگان

عاشقان فیلم سرگیجه هیچکاک- که چندی پیش از نگاه منتقدان به عنوان بهترین فیلم تاریخ سینما انتخاب شد- قدر و منزلت لباس سبز رنگ جودی (کیم نواک) را می دانند و قصه لباس خاکستری مادلین (باز با بازی کیم نواک) و اهمیت آن را در زمانی که جودی باز به مادلین تبدیل می شود هم حکایت جداگانه ای دارد: مادلین لباس خاکستری ای دارد که نشانه اوست و زمانی که اسکاتی در جست و جوی مادلین مرده اش به جودی(دختری که تظاهر کرده بود زنی به نام مادلین است) بر می خورد، لباس سبز جودی چشم هر تماشاگری را به خود جذب می کند. حالا این لباس سبز جودی رو در روی عاشقان سرگیجه است با توضیح طراح لباس درباره اهمیت تفاوت رنگ های لباس مادلین و جودی و قطعه ای از فیلمنامه سرگیجه که بر روی دیوار نوشته شده است.

قصه هیچکاک به سرگیجه ختم نمی شود: لباس های تیپی هدرن در پرندگان بخش دیگری از نمایشگاه است که عشاق هیچکاک را به دهه ها قبل بازمی گرداند و قصه عشق/نفرت هیچکاک به زنان بلوند را زنده می کند.

در توضیحات کنار لباس، ادیت هد طراح لباس پرندگان می گوید که قصد داشته لباس های خوب و باارزشی تن تیپی هدرن کند، اما هیچکاک می گوید که ترجیح می دهد لباس های او به چشم نیاید:"هیچ لباس روشنی دوست نداشت، مگر این که به درد قصه بخورد." و خب این داستان چندان هم عجیب نیست، چون همه می دانند که هیچکاک چطور حتی رنگ اتومبیل های در حال گذر در یک صحنه را هم تعیین می کرد و ادیت هد هم به این موضوع اذعان دارد:"هیچکاک تصویر را نقاشی می کند و رنگ برای او خیلی اهمیت دارد."

از مارلین دیتریش تا بربادرفته

لباس های پر زرق و برق مارلین دیتریش در فیلم های گوناگون بخشی از افسون ویژه این ستاره دهه سی را رقم زدند؛ افسونی که هنوز بکر و تازه است و هر تماشاگری را سحر می کند.

دو تا از این لباس ها، حالا اینجاست که یکی از آنها، یکی از لباس های فاخر دیتریش در فیلم مراکش- یکی از هفت شاهکار همکاری اش با جوزف فون اشترنبرگ- است که او را به عنوان یک خواننده وسوسه گر به تماشاگر معرفی می کند؛ خواننده ای که در آخر لباس های فاخرش را فراموش می کند و به شیوه زنان عرب، با پای برهنه در کویر به دنبال معشوق راه می افتد.

لباس های بربادرفته هم با رنگ های چشمگیرشان بخشی از شخصیت های ماندگار اسکارلت اوهارا و رت باتلر را شکل دادند. حالا لباس های سبز اسکارلت تمام خاطرات تماشاگر از عشق این دو را زنده می کند.

از جان وین تا ایندیاناجونز

تماشای لباس های جان وین به عنوان ایتن ادواردز در جویندگان جان فورد، هر چقدر که می تواند برای یک عاشق سینما نوستالژیک باشد، شاید برای تماشاگران عام، نکته چندانی در برندارد.

برای حل این مشکل، برپا کنندگان نمایشگاه، تمهیدات زیادی اندیشیده اند که از جمله آنها تلاش برای توضیح بیشتر مفهوم و اهمیت طراحی لباس در هالیوود(که گاه البته به توضیح واضحات می رسد) و در کنار آن جملاتی از طراح لباس درباره لباسی که آفریده و در برخی موارد مثل ایندیانا جونز با توضیح حواشی و قصه های پیرامونی خلق آن : این که لباس هریسون فورد به عنوان ایندیانا جونز از چه موادی تشکیل شده، کلاه او را چطور انتخاب کرده اند و این که مثلاً از همان شلواری که او در فیلم می پوشد، به تعداد دوازده تا ساخته شده است . شاید دلیل این تعدد احتمال پاره شدن شلوارها در صحنه های اکشن فیلم ها بوده است.

از همه جالب تر شاید دیالوگ های جرج لوکاس (تهیه کننده) و استیون اسپیلبرگ (کارگردان) است که سرانجام اسپیلبرگ می گوید:"بیا مثل یک فیلم ماجرایی قدیمی درست اش کنیم" و سرانجام زمانی که طراح لباس، لباس های آماده ایندیانا جونز را می آورد، اسپیلبرگ با حیرت می گوید که این همان چیزی است که می خواست.

رابرت دنیرو و مریل استریپ

از طرفی در یک بخش نمایشگاه بر اهمیت برخی بازیگران در تعیین شکل و شمایل لباس ها و هویت بخشیدن به آنها تاکید می شود و نمونه های برگزیده، دو تن از بهترین بازیگران هالیوود هستند: رابرت دنیرو و مریل استریپ.

لباس های مختلف دنیرو و استریپ در فیلم های گوناگون (مثلاً از گاو خشمگین و راننده تاکسی تا کازینو در مورد دنیرو که شخصیت های کاملاً متفاوت و حتی متضادی را شامل می شوند) هر یک گویی با جان و جهان شخصیت آمیخته اند و تصور آنها در لباس دیگری غیر ممکن به نظر می رسد.

از چاپلین تا سوپرمن

در طول نمایشگاه، لباس های کلاسیک از چارلی چاپلین در سیرک تا چارلتون هستون در بن هور، به فیلم های امروزی تر می رسد تا این که مثلاً لباس های ادوارد نورتون و براد پیت در باشگاه مشتزنی را می بینیم تا بحث طراحی لباس برای دو شخصیتی که در واقع یک شخصیت هستند ( اما کاملاً متضاد به نظر می رسند)، پیش کشیده شود و لباس عجیب و غریب براد پیت با تصاویر سکسی بر روی آن بیش از فیلم به چشم بیاید.

نکته ای که می تواند در طراحی نمایشگاه برای تماشاگران جالب باشد، این است که در تالار آخر- که به لباس های شخصیت های معروف سینما از مریلین مونرو در خارش هفت ساله تا نیکول کیدمن در مولن روژ اختصاص دارد؛ به همراه تصویر دیجیتالی از صورت هنرپیشه بر روی لباس واقعی- در حالی که شنل قرمز معروف دراکولای برام استوکر بر روی زمین گسترده شده، مرد عنکبوتی به مانند شخصیتش، بر روی دیوار آویزان شده و سوپرمن گویی در حال پرواز بر فراز گالری است و بتمن هم در گوشه ای نزدیک به سقف جا خوش کرده است.

در این زمینه بیشتر بخوانید

موضوعات مرتبط

BBC © 2014 بی بی سی مسئول محتوای سایت های دیگر نیست

بهترین روش دیدن این صفحه بر روی آخرین مرورگر مجهز به CSS است. با اینکه مرورگر کنونی تان قابلیت نمایش سایت را دارد ولی امکان بهترین تجربه تصویری را به شما نمی دهد . لطفا در صورت امکان مرورگر خود را به آخرین نسخه ارتقا دهید.