مهمترین نمایشگاه های لندن در سال ۲۰۱۲

به روز شده:  17:56 گرينويچ - چهارشنبه 02 ژانويه 2013 - 13 دی 1391

آکادمی سلطنتی هنر لندن در ماه آوریل میزبان آثار دیوید هاکنی بود

شگفتی های لندن، یکی دو تا نیست؛ اما شاید مهمترین همه این شگفتی ها این نکته باشد که به رغم رقبایی چون نیویورک و پاریس (و در حیطه هنرهای تجسمی، برلین)، به راستی لندن پایتخت فرهنگی و هنری جهان است و حجم نمایشگاه ها و تئاترها و رقص های آن با هیچ جای دیگری در جهان قابل مقایسه نیست.

جدای از نقاشان و مجسمه سازان برجسته بریتانیایی که شمار قابل توجه آنها کماکان بریتانیا را به عنوان مهمترین مرکز هنرهای تجسمی معرفی می کنند، گالری های بزرگ و موزه های این شهر، جدای از نمایشگاه دائمی خود، با نمایشگاه های ویژه ای به استقبال هنرمندان یا دوره خاصی از تاریخ هنر می روند.

این گالری های در عین حال به هنرمدان معاصر امکان ارائه آثار تازه شان را می دهند و در کنار آنها گالری های خصوصی بسیار بزرگ و فعال (نظیر سه شعبه وایت کیوب در لندن، گالری ساچی و گالری لیسون) در حد یک موزه بزرگ فعال اند.

از میان انبوه نمایشگاه های هنری در لندن، نگاهی داریم به مهمترین و برجسته ترین آنها.

آنیش کاپور و حفره ها

نمایشگاه شگفت انگیز کاپور در آکادمی سلطنتی هنر در لندن در سال ۲۰۰۹ (که خرق عادتی بود عظیم در بزرگداشت هنرمندی زنده توسط رویال آکادمی) هنوز در یادها و خاطره ها بود تا این که سال گذشته مجسمه بزرگ مدرنی از کاپور در پارک المپیک افتتاح و به نمادی از لندن بدل شد و گالری لیسون هم نمایشگاه عظیمی از آثار تازه این هنرمند در دو گالری بزرگ اش برپا کرد.

نمایشگاه تازه کاپور مجموعه ای بود از دغدغه های آثار پیشتر او که با رویاها و دنیای شاید تلخ تر این سال هایش آمیخته اند. تمایل کاپور را برای خلق آثار بزرگ می شد در این نمایشگاه دید و یکی از آثار او مجسمه فلزی غول آسایی در ابعاد یک خانه بود که تماشاگر می توانست به درون آن وارد شود.

دایره های رنگی و تلاش برای برای جابجا کردن مفهوم سطح و استفاده از حفره در مفهوم فرویدی (هم به عنوان سمبلی جنسی - دغدغه ای مهم در آثار او- و از طرفی حفره به عنوان محل زایش انسان و هم در مفهوم استعاری روانشناسانه درباره حفره های خالی ذهن و گمگشتگی) جهان کاپور را به بهترین نحو با ما قسمت می کنند.

گورملی در ابعاد غول آسا

مفهوم حفره را به شکلی دیگر در اثار آنتونی گورملی می توان جست و جو کرد. گورملی در دو نمایشگاه کاملاً متفاوت در میانه و انتهای سال (هر دو در گالری وایت کیوب) جهان ویژه خود را به عنوان یکی از برجسته ترین مجسمه سازان زنده دنیا با مخاطب قسمت می کرد.

در نمایشگاه اول که در شعبه کوچک تری از گالری وایت کیوب برگزار شد، با مجسمه های او در ابعاد واقعی انسان (بر اساس بدن خود هنرمند) روبرو بودیم که این بار به جای شکل ثابت و صیقل یافته مجسمه های قبلی اش، هر مجسمه از مکعب های کوچک فلزی ای تشکیل شده بود که طرز ایستادن هر مجسمه، خرد شدن تدریجی انسان معاصر را تصویر می کرد.

اما در نمایشگاه بزرگ دوم- که هنوز هم برپاست- گالری بزرگ وایت کیوب میزبان آثار تازه ای است از گورملی که این بار مفهوم مجسمه در ابعاد واقعی انسان را می شکند و یکی از آثار او مجسمه فلزی بسیار بزرگی است که انسان را در ابعادی ده ها یا شاید صدها برابر ابعاد واقعی ترسیم می کند و این مجسمه خوابیده بر روی زمین، این فرصت را به تماشاگر می دهد که به درون آن برود و در تاریکی و روشنایی های مختلف، به شکلی استعاری تاریکی ها و روشنایی های درون ما را تجربه کند.

انسلم کیفر و ویرانی جنگ

آثار انسلم کیفر، یکی از برجسته ترین هنرمندان آلمان پس از جنگ، زینت بخش بزرگ ترین شعبه گالری وایت کیوب بود.

کیفر که در سال پایان جنگ دوم جهانی به دنیا آمده، دغدغه های خود را نسبت به جنگ- چه از نوع پشت سر گذاشته شده و چه از نوع محتمل در آینده- به بهترین شکل ممکن در ترکیب نقاشی- مجسمه هایی شکل می دهد که گاه در ابعاد غول آسا، شکلی آخرالزمانی به خود می گیرند.

گالری تیت مدرن هرساله میزبان آثار هنرمندانی از سراسر جهان است

در بزرگ ترین اثر این نمايشگاه با نقاشی ای به طول هفده متر روبرو بودیم که زندان یهودیان در چنگ دوم جهانی را ترسیم می کند؛ با ترکیب شگفت انگیزی از رنگ های برجسته شده و مجسمه هواپیماهای کوچک و آفتابگردان های سوخته در کنار هم، به شیوه ای که خود نزدیک به "کیمیاگری" می نامد و "محصول ترکیب نظارت دقیق و آزاد گذاشتن اثر برای بی نظمی" که در نهایت حس جنگ و ویرانی ناشی از آن را در ذهن مخاطب برای همیشه حک می کند.

لوسین فروید افسانه ای

یکی از شگفت انگیزترین نمایشگاه های امسال، پرتره های لوسین فروید در "نشنال پرتره گالری" بود که موفق ترین نمایشگاه سال گذشته این گالری را رقم زد. این نمایشگاه که حتی بزرگ تر و کامل تر از نمایشگاه دیدنی فروید در مرکز ژرژ پمپیدوی پاریس بود، صد و سی اثر این نقاش برجسته قرن بیستم را گرد اورده بود.

فروید اطرافیانش را سوژه نقاشی هایش قرار می دهد، اما از خلال چهره و بدن آنها، دنیای دورنی خودش را روایت می کند. بین آدم هایی که او می کشد، به رغم اختلاف ظاهری، شباهت های زیادی را می توان دید و سبک روایت او از این آدم ها، از دهه چهل تا آخرین نقاشی در سال ۲۰۱۱، کم و بیش ثابت می ماند.

تابلوی "سرپرست خفتۀ خیریه" از معروف ترین آثار لوسین فروید است

فروید می گوید آدم هایی را می کشد که برایش جالب و مهم اند و آنها را در اتاقی که می شناسد و در آن زندگی می کند، ترسیم می کند.

او برای مدل هایش داستان های زیادی تعریف می کرد و حتی شعر می خواند و با غذای خوب به استقبالشان می رفت، اما به هنگام کار به آنها اجازه نمی داد که حرفی بر زبان بیاورند؛ فقط آنها را ثابت نگه می داشت تا بتواند در جهان تلخ و تیره خود، پوست زیبای آنها را کنار بزند و دردها و تلخی های زندگی را در درون انسان جست و جو کند.

باد از شرق

اما این تنها هنرمندان بریتانیایی و اروپایی نیستند که در موزه ها و گالری های لندن جای دارند. گالری ساچی آثار تعدادی از هنرمندان معاصر روس را گرد آورد که برخی از آنها چشمگیر بودند و مهمتر، گالری هیوارد در نمایشگاهی با عنوان "هنر تغییر" چهره های معاصر هنر چین را به نمایش گذاشت.

این نمایشگاه که بر هنر اجرا و چیدمان متمرکز بود، ارتباط شدید این آثار را با فرهنگ و تفکر شرقی به نمایش می گذاشت.

در اجرایی که در آن شخص به صورت نیمه خمیده بر پشت به صورت بی حرکت می ایستاد (و این سئوال درگیر کننده را ایجاد می کرد که از نظر عقلی و منطقی چگونه چنین کاری ممکن است)، شکلی از باورهایی بودایی را یادآور می شد و زمانی که دیگر اجراکننده در یک کیسه خواب در گوشه ای از نمایشگاه می خوابید، اسطوره ها و باورهای کهن چینی را زنده می کرد.

از داوینچی تا پیکاسو

در سالی که گذشت آکادمی سلطنتی هنر میزبان نمایشگاه بزرگی بود از دیوید هاکنی، و تیت مدرن آثار پر سر و صدای دیمین هرست ملقب به ثروتمندترین هنرمند زنده جهان را با مخاطبان بیش از حد تصور این نمایشگاه قسمت کرد.

زن برهنه در یک مبل قرمز، اثر پیکاسو 1932

تیت بریتانیا تاثیر پیکاسو بر نقاشان مدرن بریتانیا را در نمایشگاه "پیکاسو و هنر مدرن بریتانیا" دنبال کرد و عکس های ویلیام کلاین و دایدو موریاما زینت بخش تیت مدرن بودند.

عکس های انسل آدامز در نمایشگاهی با عنوان "عکس هایی از کوهستان تا دریا" در نمایشگاه موزه ملی دریایی لندن به نمایش گذاشته شد و نمایشگاه بزرگ فریز هم به مانند هر سال برگزار شد که در آن بخش "استادان فریز" پر و پیمان به نظر می رسید.

نمایشگاه داوینچی در "نشنال گالری" هم که از سال قبل تر آغاز شده بود و تا ماه فوریه امسال ادامه داشت، یکی از موفق ترین نمایشگاه های تاریخ لندن را از حیث تعداد بازدید کننده رقم زد.

در این زمینه بیشتر بخوانید

بیشتر از مجله

موضوعات مرتبط

BBC © 2014 بی بی سی مسئول محتوای سایت های دیگر نیست

بهترین روش دیدن این صفحه بر روی آخرین مرورگر مجهز به CSS است. با اینکه مرورگر کنونی تان قابلیت نمایش سایت را دارد ولی امکان بهترین تجربه تصویری را به شما نمی دهد . لطفا در صورت امکان مرورگر خود را به آخرین نسخه ارتقا دهید.