یک روز هالیوودی برای رابرت دنیرو؛ بزرگداشت بازیگر بزرگ

به روز شده:  10:51 گرينويچ - چهارشنبه 06 فوريه 2013 - 18 بهمن 1391

رابرت دنیرو، بازیگر ساکن نیویورک که کمتر در جوامع هنری هالیوود دیده می شود، روز سه شنبه پنجم فوریه صاحب ستاره ای در «پیاده روی شهرت» بلوار هالیوود شد.

او پس از شرکت در ضیافت ناهار اسکار در «آکادمی علوم و هنرهای تصاویر متحرک» که به افتخار نامزدهای این جوایز برگزار می شد، در ساعت ۲ بعدازظهر در سینمای آئرو در شهر سانتا مانیکا حاضر شد و طی مراسمی از طرف سینما تک آمریکا مورد تجلیل قرارگرفت.

در این مراسم هاروی واینستین، تهیه کننده هالیوود درباره رابرت دنیرو، بازیگری که دنیل دی لوئیس و شان پن او را منبع الهام خود در هنر بازیگری می دانند، گفت: «بیست و چند سال پیش باب (دنیرو) و همکارش جین روزنتال ما را به محلی در گرینویچ ویلج دعوت کردند. محلی که امروز خانه فستیوال سینمایی ترایبکا است و پایتخت سینمای مستقل جهان به شمار می رود.»

آقای واینستین گفت: «علاوه براین خدمت بزرگ فرهنگی، رابرت دنیرو چند روز بعد از حملات تروریستی یازدهم سپتامبر و مدت کوتاهی بعد از طوفان سندی، فستیوال ترایبکا را مثل همیشه برگزار کرد، به رستوران ها و مغازه های شهر نیویورک سر زد و مردم را تشویق کرد تا زندگی را از سر بگیرند و به این صورت نیویورک را یک بار دیگر احیا کرد. اما متاسفانه از آخرین باری که دنیرو اسکار را برد ۳۱ سال می گذرد.»

کارنامه سینمایی و جوایز

  • در سال ۱۹۷۴ به دلیل بازی در نقش «دون ویتو کارلئونه» جوان در فیلم «پدرخوانده ۲» موفق به دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل شد.
  • او در سال ۱۹۷۶ برای فیلم «راننده تاکسی» نامزد جایزه اسکار شد و جایزه «حلقه منتقدان فیلم نیویورک»، جایزه «انجمن منتقدان فیلم لس آنجلس» و «انجمن ملی منتقدان فیلم» را بدست آورد.
  • در سال ۱۹۷۷ برای فیلم «نیویورک، نیویورک» و درسال ۱۹۷۸ برای فیلم «شکارچی گوزن» نامزد دریافت جوایز اسکار، گلدن گلوب و بفتا شد.
  • در سال ۱۹۸۰ برای ایفای نقش اول فیلم «گاو خشمگین» که بنیاد فیلم آمریکا بعد از «همشهری کین»، «کازابلانکا» و «پدرخوانده» آن را بهترین فیلم تاریخ سینما شناخته است، جوایز اسکار، گلدن گلوب، بفتا، جایزه حلقه منتقدان فیلم نیویورک، جایزه انجمن منتقدان فیلم لس آنجلس، جایزه انجمن منتقدان فیلم بوستون و جایزه بورد ملی را به دست آورد.
  • در سال ۱۹۹۰ برای فیلم «بیداری ها» و در سال ۱۹۹۱ برای فیلم «تنگه وحشت» نامزد جایزه بهترین بازیگر نقش اول جوایز اسکار شد. درسال ۱۹۹۹ برای فیلم تحلیلش کن و درسال ۲۰۰۰ برای «ملاقات با والدین» نامزد جایزه گلدن گلوب شد.
  • رابرت دنیرو در سال ۲۰۱۲ با ایفای نقش در فیلم «دفترچه امید بخش» توانست یک بار دیگر نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شود و تاکنون توانسته است جایزه «انجمن منتقدان فیلم دیترویت» را از آن خود سازد.

هاروی واینستاین با اشاره به فیلم «دفترچه امید بخش» (Silver Linings Playbook) که رابرت دنیرو به دلیل بازی در آن، نامزد اسکار بهترین بازیگر مرد نقش مکمل شده، خطاب به کارگردان، دیوید او راسل و دو بازیگر دیگر این فیلم، بردلی کوپر و جنیفرلورنس که در سالن سینما حضور داشتند به شوخی گفت: «می دانید که این فیلم بدون باب نمی توانست به این خوبی از آب دربیاید. او روح این فیلم است. برای همین هم وقت آن رسیده که باب یک بار دیگر اسکار بگیرد. او بهترین بازیگر جهان است و یکی از شریف ترین انسان هایی که تا به حال شناخته ام.»

پرسش و پاسخ با رابرت دنیرو

رابرت دنیرو که درسال ۱۹۷۶ با فیلم پرسروصدای «راننده تاکسی» ساخته مارتین اسکورسیزی شهرتی جهانی پیدا کرد، معمولا در جلسات مطبوعاتی به سئوالات که از او می شود جواب هایی کوتاه همراه با لبخند می دهد.

رابرت دنیرو در پاسخ به این سئوال که هنگام گذاشتن اثر دست و پا روی زمین سیمانی جلوی «تئاتر چینی» هالیوود چه احساسی داشته، گفت: «خیلی جالب بود. من با دوستانم بیلی کریستال و ایروین وینکلر بودم و خیلی خوش گذشت.»

آقای دنیرو در رابطه با هفتمین نامزدی جایزه اسکار خود برای بهترین بازیگر نقش مکمل در فیلم «دفترچه امیدبخش» گفت: « از وقتی که فیلم «مشت زن» را دیدم دلم می خواست با دیوید (اوراسل) کار کنم. ما مدت ها با هم دیگر معاشرت داشتیم تا بالاخره این فرصت پیش آمد.»

رابرت دنیرو درباره این فیلم به حاضران گفت: «دفترچه امیدبخش یک فیلم پیچیده است. اتفاق های زیادی در این فیلم می افتد و بازیگران زیادی هم دارد. ما دائم تحت فشار بودیم. دیوید (اوراسل) یک سبک عملی و سریعی دارد که در آن همه چیز حالت فوریت پیدا می کند و در واقع نوعی شورش کنترل شده است.»

آقای دنیرو در رابطه با تعهدی که نسبت به هنر بازیگری دارد به نقش «تراویس بیگل» در فیلم «راننده تاکسی» اشاره کرد که به خاطر آن مدت دو هفته در نیویورک به رانندگی تاکسی پرداخت.

گریس هایتاور، همسر رابرت دنیرو، او را بوسید

دنیرو به حاضران گفت: «در این دو هفته هیچکس مرا نشناخت. این روزها هم هیچکس به آن صورت مرا نمی شناسد. برای آماده کردن نقش هایم در گذشته برای «گاو خشمگین» مقداری زیادی وزن اضافه کردم. برای بازی در فیلم «نیویورک نیویورک » هم یاد گرفتم که ساکسیفون بزنم.»

در پاسخ به این سئوال پیت هاموند که برای شخصیت فیلم «سلطان کمدی» چگونه آماده شدی رابرت دونیرو پاسخ داد: « من و مارتی (مارتین اسکورسیزی) یک مانکن توی یکی از مغازه های خیابان برادوی دیدیم، آن را همان طور با لباس خریدیم. من از مدل موی همان مانکن عینا استفاده کردم.»

دنیرو در مورد بازی در فیلم های کمدی گفت: «اصولا از نقش های کمدی خوشم می آید اما این نوع درام – کمدی (دفترچه امید بخش) را ترجیح می دهم.»

او که بازیگری را از سن ۱۰ سالگی و از تئاترهای مدرسه ای آغاز کرد، در ۱۸ سالگی به مدرسه بازیگری لی استراسبرگ رفت و «متد اکتینگ» آموخت. او در جلسه سینماتک ضمن صحبت درباره شیوه های مختلف بازیگری، استفاده از غریزه و احساسات درونی خود بازیگر را بهترین روش بازیگری خواند.

آقای دنیرو در مورد دوستی نزدیک و طولانی مدت خود با مارتین اسکورسیزی گفت: «من تا به حال در ۸ فیلم مارتی بازی کرده ام. او کارگردانی است که احترام زیادی برای بازیگر قائل است. ما دوران خلاقه طولانی را با هم گذرانده ایم و من دوست دارم دو یا شاید هم سه تا فیلم دیگر با او کار کنم. در حال حاضر ما مشغول ساختن فیلم «این مرد ایرلندی» هستیم.»

آخرین سئوال از رابرت دنیرو این بود که آیا جمله معروف «با من حرف می زنی؟» در فیلم «راننده تاکسی» جزئی از فیلمنامه بود یا نه، و دنیرو پاسخ داد: «یادم نمی آید. فکر می کنم فی البداهه بود..راستش فراموش کرده ام.»

BBC © 2014 بی بی سی مسئول محتوای سایت های دیگر نیست

بهترین روش دیدن این صفحه بر روی آخرین مرورگر مجهز به CSS است. با اینکه مرورگر کنونی تان قابلیت نمایش سایت را دارد ولی امکان بهترین تجربه تصویری را به شما نمی دهد . لطفا در صورت امکان مرورگر خود را به آخرین نسخه ارتقا دهید.