پایان کار جشنواره فیلم های آسیایی در لندن

به روز شده:  16:43 گرينويچ - دوشنبه 18 مارس 2013 - 28 اسفند 1391

جشنواره فیلم هایی آسیایی (Pan- Asia) لندن، شب گذشته( یکشنبه ۱۷ مارس)، با نمایش فیلم "مردم فقیر" ساخته میدی زد، فیلمساز برمه ای / تایوانی(سازنده فیلم موفق بازگشت به برمه) به کار خود پایان داد.

"مردم فقیر" داستان دو برادر است که هنگام عبور از مرز برمه و ورود به تایلند از هم جدا شده و هر کدام در بانکوک، جذب باندهای تبهکاری می شوند. فیلم، به رغم ظاهر خوش ساخت آن، حرف تازه ای برای گفتن نداشت و داستان تکراری معصومیت تباه شده انسانی در دنیایی مبتنی بر جنایت، استثمار سرمایه و بازارهای جهانی بود.

این جشنواره که از سال ۲۰۰۸ دایر شده و امسال پنجمین سال برگزاری آن بود، به نمایش فیلم هایی از آسیا (بیشتر از کشورهای شرق آسیا مثل چین، هند، ویتنام، ژاپن) اختصاص دارد و هر ساله فیلم هایی را از کارگردان های شناخته شده آسیایی و برخی چهره های تازه سینمایی این کشورها به نمایش می گذارد.

در دوره های قبل این جشنواره، فیلم هایی از ژانگ ییمو، تران آن هونگ و گوریندر چادا به نمایش درآمد.

ناهید قبادی، فیلمساز ساکن کانادا، با فیلم "۱۱۱ دختر"، تنها سینماگر ایرانی شرکت کننده در این جشنواره بود.

امسال فیلم هایی از برخی فیلمسازان سرشناس آسیایی مثل تاکه شی کیتانو، تاکاشی شیمیزو و میرا نایر در این جشنواره شرکت داشت.

"تاکه شی کیتانو، فیلمساز سرشناس ژاپنی نیز در فیلم جدیدش "ورای خشم"، که در واقع دنباله فیلم قبلی او یعنی "خشم" و همانند آن تریلری جنایی و گانگستری بود، دوباره به دنیای یاکوژاهای ژاپنی پرداخته است. فیلمی که خشونت و جنایت را جامعه امروز ژاپن و در سطح بالاتری در میان سیاستمداران ژاپنی و طبقه الیت آن جامعه، بررسی می کرد."

این جشنواره با فیلم "دوست پسر، دوست دختر" ساخته فیلمساز تایوانی، یا چی یانگ آغاز شد. این فیلم، مثلثی عاشقانه را در پس زمینه جنبش دمکراسی خواهی تایوان، در دهه های هشتاد و نود این کشور روایت می کرد. عشقی که برخلاف مثلث های عشقی مرسوم در سینما، یک سوی آن همجنس خواهی و سوی دیگر آن دگرجنس خواهی است.

داستان سه دوست قدیمی (دو پسر و یک دختر دانشجو)، با روحیه ای شورشی که علیه ضوابط و نظم مستبدانه حاکم بر محیط آموزشی، طغیان می کنند و در عین حال در یک رابطه عاشقانه پیچیده با هم قرار دارند. فیلمساز که خود در نمایش این فیلم شرکت داشت، گفت که از زندگی خواهرو برادرش و دوستانش که درگیر جنبش آزادی خواهی تایوان بوده اند و همچنین از اسکار وایلد، الهام گرفته است.

فیلم، بیش از حد طولانی، کشدار و سانتیمانتال بود و آشکارا، تاثیرپذیری فیلمساز از «رویابین ها»ی برتولوچی را در ذهن تداعی می کرد. شیفتگی فیلمساز به دلدادگی شخصیت ها و بی توجهی او به انگیزه های اجتماعی و سیاسی آنها، باعث شد که جنبش دمکراسی خواهی این کشور در حد یک شوخی جلوه کند و در فصل های نهایی فیلم نیز به طور کلی فراموش شود.

تاکید روی گرایش های همجنس خواهانه، استفاده از آهنگ های غربی (گروه کیلرز) به عنوان ساوند ترک و شباهت یکی از بازیگران نقش اصلی به تام کروز، نشانه هایی از تمایل این سینماگر و نسلی از سینماگران جوان تایوان، به ساختن فیلم هایی است که بیش از مخاطب داخلی، مخاطبان غربی را در نظر دارد و برای پسند آنها ساخته می شود. او نیز احتمالا همان راهی را خواهد رفت که هموطن دیگرش، انگ لی، به سرعت پیمود و به فیلمساز محبوب هالیوود تبدیل شد.

تاکه شی کیتانو، فیلمساز سرشناس ژاپنی نیز در فیلم جدیدش "ورای خشم"، که در واقع دنباله فیلم قبلی او یعنی "خشم" و همانند آن تریلری جنایی و گانگستری بود، دوباره به دنیای یاکوژاهای ژاپنی پرداخته است. فیلمی که خشونت و جنایت را جامعه امروز ژاپن و در سطح بالاتری در میان سیاستمداران ژاپنی و طبقه الیت آن جامعه، بررسی می کرد.

"بازیگر فیلم بنیادگرای ناراضی گفت که فیلم هایی مثل "راه گوانتانامو" مایکل وینترباتم و "بنیادگرای ناراضی"، تصویری متفاوت و واقع بینانه ای از رویدادهای پس از یازده سپتامبر ارائه می کنند. تصویری که غالبا در فیلم های هالیوودی مخدوش بوده است."

طنز سرد و خشونت بی حد از ویژگی های سینمای کیتانوست اما فیلم های کیتانو، با این که پر از خشونت و صحنه های خونریزی و قتل های فجیع اند، در میان منتقدان سینمایی و تماشاگران عادی، محبوبیت زیادی دارند. طنز کیتانو که از نوع طنز تارانتینویی است، همه خشونت وحشیانه فیلم های او را قابل تحمل می سازد. تاکه شی کیتانو، همانند گذشته با نام مستعار بیت تاکه شی در این فیلم ظاهر شده بود.

"بنیادگرای ناراضی" ساخته میرانایر فیلمساز برجسته هندی تبار آمریکا، از فیلم های مطرح به نمایش درآمده در این جشنواره بود. این فیلم، پیش از این به عنوان فیلم افتتاحیه جشنواره ونیز سال گذشته به نمایش درآمده بود و این نخستین نمایش آن در بریتانیا بود.

"بنیادگرای ناراضی"، بر اساس رمان موفق و مشهور محسن حمید، نویسنده جوان پاکستانی تبار ساکن آمریکا ساخته شد و داستان یک مرد جوان پاکستانی موفقی است که پس از واقعه یازده سپتامبر، زندگی اش در آمریکا، دگرگون شده و او که دیگر موقعیتی در جامعه آمریکا ندارد، به زادگاهش، لاهور بازمی گردد و در آنجا وارد شبکه مسلمانان تندرو می شود که به جهاد علیه آمریکا و منافع آن مشغول اند.

ریز احمد بازیگر اصلی فیلم، که در جلسه نمایش فیلم شرکت داشت، در مورد فیلمنامه آن گفت که رمان تغییر بسیاری کرده اما محسن حمید، نویسنده رمان در نوشتن فیلمنامه دخالت داشته و از نتیجه کار راضی بوده است. او گفت که فیلم هایی مثل "راه گوانتانامو" مایکل وینترباتم و "بنیادگرای ناراضی"، تصویری متفاوت و واقع بینانه ای از رویدادهای پس از یازده سپتامبر ارائه می کنند. تصویری که غالبا در فیلم های هالیوودی مخدوش بوده است.

'۱۱۱ دختر'؛ سیاسی ترین فیلم جشنواره

"شخصیت مامور دولت و رفتار پوپولیستی اش، آشکارا، رئیس جمهور کنونی ایران را در ذهن تداعی می کند. فیلمساز از همه آدم های دولتی، از نماینده رئیس جمهور گرفته تا ماموران ارتش، کاریکاتور ساخته اما در مقابل تصویری انسانی از کردها ارائه می کند."

فیلم "۱۱۱ دختر" ساخته ناهید قبادی شاید یکی از سیاسی ترین فیلم های این جشنواره بود. فیلمی که بر اساس طرحی از بهمن قبادی ساخته شده بود و ردپای کارهای قبادی به ویژه "لاک پشت ها پرواز می کنند" در آن کاملا مشهود بود.

ناهید قبادی، در نخستین فیلم بلند سینمایی اش، همانند غالب فیلم های برادرش بهمن، کردستان و محرومیت های آن را موضوع فیلم خود قرار داده و با رویکردی انتقادی و طنزآمیز، به هجو سیاست های دولت ایران در قبال کردها پرداخته است.

۱۱۱ نفر از دختران کرد در نامه ای به رئیس جمهور ایران، می نویسند که مردی دیگر برای آنها باقی نمانده تا به او شوهر کنند و از دولت ایران می خواهند که اگر به وضع آنها رسیدگی نکند، دسته جمعی خودکشی خواهند کرد. به دنبال آن نماینده ای از طرف رئیس جمهور، به منطقه اعزام می شود تا موضوع را بررسی کرده و مانع از خودکشی دختران شود اما مامور در سفر خود با واقعیت های دیگری مواجه می شود که پیش از آن با آن مواجه نشده بود.

شخصیت مامور دولت و رفتار پوپولیستی اش، آشکارا، رئیس جمهور کنونی ایران را در ذهن تداعی می کند. فیلمساز از همه آدم های دولتی، از نماینده رئیس جمهور گرفته تا ماموران ارتش، کاریکاتور ساخته اما در مقابل تصویری انسانی از کردها ارائه می کند.

ناهید قبادی نتوانست در جلسه نمایش فیلمش شرکت کند اما پیامی برای جشنواره ارسال کرد که توسط سامی قوش، مدیر جشنواره خوانده شد. در قسمتی از این پیام آمده بود: این فیلم داستان ۱۱۱ دختر، ۱۱۱درد و ۱۱۱ فریاد است. داستان دختران و زنانی که شوهران، برادران و پسرانشان را از دست دادند.

فیلم قبادی، از نظر ساختاری، فیلم بسیار آشفته ای است و فیلمساز نتوانسته بین لحن طنز آمیز فیلم و هجو شرایط موجود و داستان تراژیک خودکشی دختران کرد، توازن ایجاد کند.

علاوه بر رد پای فیلم های جاده ای بهمن قبادی، ارجاعات آشکاری به فیلم "باد ما را خواهد برد" کیارستمی و "بابل" آلخاندرو گونزالس ایناریتو در فیلم وجود داشت (صحنه های تلاش مامور دولت برای تماس گرفتن با موبایل و صحنه تیراندازی بچه های کرد به اتومبیل ها از بالای کوه).

ایده اصلی فیلم، یعنی خودکشی دختران یک روستا و مردی که برای بررسی این موضوع به منطقه اعزام می شود، همچنین یادآور رمان "برف" اثر اورهان پاموک بود.

"ایده اصلی فیلم، یعنی خودکشی دختران یک روستا و مردی که برای بررسی این موضوع به منطقه اعزام می شود، همچنین یادآور رمان "برف" اثر اورهان پاموک بود."

در رمان "برف"، کریم الاک اغلو، شاعر و روزنامه نگار سیاسی به پیشنهاد یکی‌ از دوستان سابقش که سردبیر سیاسی یکی‌ از روزنامه‌های لیبرال استانبول است به شهر کارس سفر می کند تا گزارش‌هایی‌ در باره انتخابات آتی شهردار این شهر و علت خودکشی هشت دختر دانشجو در این شهر تهیه کند.

اگر ضعف های روایی و ساختاری فیلم را نادیده بگیریم، "۱۱۱ دختر" از نظر بصری، فیلم زیبایی است.

قاب بندی چشم نواز از لوکیشن کردستان عراق و استفاده از موسیقی و ترانه های دلنشین کردی و افکت های صوتی تاثیرگذار، و برخی صحنه های خواب گونه و سوررئال مثل رویاها و کابوس های راننده ای که عاشق یکی از ۱۱۱ دختر است و دائما کابوس غرق شدن آنها را در خواب و بیداری می بیند، از امتیازات فیلم است.

پاتانگ (پراشانت بارگاوا- هند، آمریکا)، شلیک به سر (پن اک راتانگارانگ- تایلند)، شاه خوک ها (یوآن سنگ هو- کره جنوبی)، ماده خام (کرگ فیموند- آفریقای جنوبی و بریتانیا)، انقلابی (ایرو دراسنین، آمریکا)، شکنجه شده (تاکاشی شیمیزو- ژاپن) و فیلم های کوتاهی از جشنواره فیلم های کوتاه "موج نو" در هنگ کنگ، از جمله برنامه های دیگر این جشنواره بود.

امسال قرار بود برای اولین بار، جایزه بهترین فیلم نیز در این جشنواره اهدا شود اما برنده بهترین فیلم، در شب اختتامیه جشنواره اعلام نشد و به گفته مسئولان جشنواره، برنده این جایزه از طریق وب سایت این جشنواره در روزهای آینده اعلام خواهد شد.

هاله انوری (عکاس و هنرمند ایرانی)، نیکی بدی (مجری رادیو و تلویزیون در بریتانیا)، دیوید تسه کا شینگ (کارگردان تئاتر)، هاردیپ سینگ کولی (نویسنده و مجری رادیو و تلویزیون در بریتانیا) و سومانترو قوز (مدیر برنامه های فرهنگی خانه آسیا و دبیر جشنواره)، داوری این جشنواره را به عهده داشتند.

موضوعات مرتبط

BBC © 2014 بی بی سی مسئول محتوای سایت های دیگر نیست

بهترین روش دیدن این صفحه بر روی آخرین مرورگر مجهز به CSS است. با اینکه مرورگر کنونی تان قابلیت نمایش سایت را دارد ولی امکان بهترین تجربه تصویری را به شما نمی دهد . لطفا در صورت امکان مرورگر خود را به آخرین نسخه ارتقا دهید.