هنر صلح؛ از پرچم ایران تا کوچه های لندن

Image caption شادی قدیریان، مفهوم آرامش را با یک عنصر اضافی در عکسش به چالش می کشد

توجه حراج های بزرگ و شناخته شده به هنر معاصر ایران در سال های اخیر- بخصوص حراج های دبی- راه را بیش از پیش برای شناخته شدن هنرمندان معاصر این سال های ایران - از نقاشی تا چیدمان و ویدئو- باز کرده است.

حالا گالری اپرا، یکی از گالری های بزرگ خیابان معروف "نیو بانداستریت" در لندن (که مرکز گالری های خصوصی است) ، میزبان نمایشگاهی است از هنر معاصر ایران با مضمون صلح که آثار هنرمندان تثبیت شده را در کنار هنرمندان جوان گرد آورده است.

Image caption پرویز تناولی سعی دارد از شکننده بودن مفهوم صلح بگوید

این نمایشگاه که "صلح از عمق هنر من" نام دارد، توسط لیلا وارسته و ویدا زعیم گردآوری و انتخاب شده و در مجموع آثار پنجاه و پنج هنرمند مقیم داخل و خارج از ایران را در برمی گیرد؛ از مجسمه و پرینت دیجیتالی از پرویز تناولی تا عکس هایی از عباس کیارستمی و شیرین نشاط.

در مجسمه دست ارائه شده از سوی تناولی که به سال ۲۰۰۲ برمی گردد، تناولی دست را به مثابه نوع بشر می گیرد و آن طور که خود می گوید به عنوان سمبلی از عشق و صلح. آن سوتر تناولی کار تازه ای هم ارائه کرده که پرینت دیجیتالی از یک پرنده زرد رنگ است که باز بر روی یک دست جای گرفته است.

تناولی از کلیشه پرنده به عنوان سمبل آزادی و صلح سود می جوید و سعی دارد در این اثر با خطوطی ساده و یک مصرع فارسی (شاخه شکن مرغ را پران مکن) از حساسیت های زمانه و شکننده بودن مفهوم صلح برای ما بگوید.

صادق تبریزی در اثری با عنوان "عشقبازی" دو نفر را در آغوش یکدیگر در یک انتزاع شاید خودخواسته درگیر می کند و می گوید: "عشقبازی صلح آمیزترین عمل آدمی است."

با این حال شاخ و برگی که عشاق را در برگرفته اند، از پیچیدگی های انسانی سخن می گویند که آرامش را در آغوش دیگری می جوید.

عباس کیارستمی در یکی از عکس های مجموعه "برف" اش که به سال ۲۰۰۵ تعلق دارد؛ ادامه علایق خود را به ثبت چشم اندازهای مسطح به نمایش می گذارد و با یک درخت کوچک در میانه اثر، به وام گیری از مفهوم شناخته شده درخت تنها در سینما می پردازد.

عکسی از شادی قدیریان با جمله ای از آهنگ معروف جان لنون درباره صلح، مفهوم آرامش را با یک عنصر اضافی در عکس به چالش می کشد.

Image caption اثر امیرحسین حشمتی

قدیریان تصویر به شدت واضحی از یک میز صبحانه را خلق می کند که نور ملایم صبحگاهی آرامش خاصی را با مخاطب در میان می گذارد، اما وجود یک قمقمه جنگی بر روی این میز صبحانه، تمام آرامش موجود را به چالش می کشد.

در عکسی از شیرین نشاط که او آن را "مونس و مرد انقلابی" نام نهاده (و به این ترتیب به فیلم نشاط با عنوان "زنان بدون مردان" پیوند می خورد)، زن و مردی در میانه یک محوطه وسیع خوابیده اند، اما اطراف آنها پر از جملات و کلماتی است که به صورت دیجیتال به عکس افزوده شده اند.

در واقع این کلمات که به سختی قابل خواندن هستند، از ذهنیت پیچیده انسانی سراغ می دهند که در محیطی باز و خالی هم به شکلی او را احاطه کرده اند.

در این عکس ( فارغ از مفاهیم مرتبط با فیلم) زن و مرد در کنار یکدیگر به شکلی این افکار شلوغ را به دورتر از خود هدایت کرده و به آرامشی قابل لمس رسیده اند.

Image caption اثر نگار وارسته

ماندانا مقدم که با چیدمان درخشان چلگیس در دو سالانه ونیز درخشید، این بار در عکسی که از یک چیدمان گرفته و بر روی بوم پرینت کرده، با مفهوم درخت سرو در زبان فارسی کار می کند؛ به عنوان سمبلی از آزادی، جوانی و کمال. اما هنرمند این کمال را به چالش می کشد و با برعکس کردن درختان (ریشه ها در آسمان) از جهان ترسناکی می گوید که در آن همه چیز وارونه شده است.

فرشاد لباف با خطوطی درهم که به شدت متاثر از نقاشان غربی است، چهره دکتر مصدق را با پیچیدگی های اطرافش ترسیم می کند و آن را "دکتر مصدق و گل های بی گناهی" نام می نهد.

آتوسا وحدانی دیگر هنرمند جوان از ایران، تصویر یک زن باردار را در داخل پرچم ایران قرار می دهد و آن را "صلح در ایران" می نامد.

به این ترتیب زن به عنوان مفهومی آرامش بخش و از سویی به عنوان مادر- در این مفهوم، مادر صلح که می تواند جنبش های زنان در ایران در سال های اخیر را یادآور شود- از کشوری در جست و جوی آرامش حرف می زند؛ آرامشی که شاید در رحم این زن خفته است.

این نمایشگاه تا نهم ماه مه ادامه خواهد داشت.