'نامه ای به رئیس جمهور' در آپارات

پخش این فایل در دستگاه شما پشتیبانی نمی شود.

این هفته در آپارات فیلم 'نامه ای به رئیس جمهور' ساخته پترلوم به نمایش در می آید.

درباره فیلم

Image caption نمایی از فیلم 'نامه ای به رئیس جمهور'

محمود احمدی نژاد ، چه دوستش داشته باشند و چه از او متنفر شده باشند حالا دیگر تیدیل به یکی از شخصیت های منحصربه فرد تاریخ جمهوری اسلامی شده است. کسی که حتی برای رهبران جمهوری اسلامی اسلامی هم تحمل اش مشکل شده اما به دلایل مختلف همچنان محبوب گروهی دیگر است. او حدود ۸ سال پیش وقتی که با حرف و حدیث های زیاد در مورد انتخابات به ریاست جمهوری رسید ، سفر های استانی را برای خودش تدارک دید و هر از چند گاهی به یکی از شهرهای ایران سفر می کرد. داستان این سفر های استانی بسیار مشهور شد. قبل از این سفرها ها البته تیمی به مناطق محروم این شهرها می رفت و از مردم محلات مختلف می خواست که اگر درخواستی از رییس جمهور دارند ، برایش نامه بنویسند . به این ترتیب هر سفر محمود احمدی نژاد همراه می شد با حضور انبوه متقاضیان نامه به دست در خیابان ها و البته این که آیا این روش مناسبی برای راه حل مشکلات مردم است یا نه ، مساله دیگری است . اما پتر لوم ، مستند ساز اهل جمهوری چک، در همان دور اول ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد به موضوع این نامه ها علاقه مند شد و در یکی از سفرهای استانی با آقای احمدی نژاد همراه شد تا از نیازها و خواسته های مردمی که فکر می کردند با نامه به رییس جمهور مشکلاتشان حل می شود، فیلمی بسازد. فیلم 'نامه ای به رئیس جمهور'ما حصل این همراهی است.

ویژگی فیلم

'نامه ای به رئیس جمهور' فیلمی صریح و بی واسطه و حاوی تصاویر تکان دهنده ای از جامعه ایرانی در بعضی بخش ها است. تصویری از نیازها و انتظارات مردمی است که به دنبال کمکی برای نجات از دست گرفتاری هاشان می گردند. پتر لوم شاید تنها فیلمساز غربی است که توانسته مجوز فیلمبرداری و ساخت یک مستند از رئییس جمهور جنجالی ایران را به دست آورد. این فیلم محصول سال ۲۰۰۹ میلادی است.

درباره کارگردان

Image caption پتر لوم ، کارگردان فیلم

پتر لوم زاده شهر پراگ از جمهوری چک در سال ۱۹۶۸ و بزرگ شده کاناداست. وی دارای مدرک دکترای فلسفه سیاسی از دانشگاه هاروارد است. او در سال ۲۰۰۳ تدریس در دانشگاه را به قصد کارگردانی و تهیه کنندگی فیلم های مستند در زمینه حقوق بشر ترک می کند، تصمیمی که خود آن را بهترین تصمیم زندگی اش می داند. فیلمهای او در بیش از سی کشور جهان و در جشنواره های معتبری همچون رتردام ، ساندنس و برلیناله به نمایش در آمده اند و برای او جوایز متعددی به همراه آورده اند. از فیلمهای دیگر او می توان به فیلمهای زیر اشاره کرد:

'عروس ربایی در قرقیزستان' (۲۰۰۴)، 'راه رفتن روی بند' (۲۰۰۷) که درباره آزار و اذیت اقلیت اویغور در چین است و فیلم 'بازگشت به میدان' ( ۲۰۱۲) که درباره بی عدالتی های پس از انقلاب مصر است.

خلاصه فیلم هفته گذشته '۲۰ انگشت' ساخته مانیا اکبری

Image caption نمایی از فیلم 'بیست انگشت'

جامعه ایرانی ، جامعه ای پر از تابوها یا ممنوعه ها درباره روابط بین زن ومرد است. فیلم '۲۰ انگشت' ساخته مانیا اکبری که در سال ۱۳۸۳ تولید شده ، از جمله قدم هایی است که در سینمای ایران برای طرح این مسائل ممنوعه برداشته شده است.این فیلم خاص و متفاوت در هفت بخش سعی دارد زندگی روزمره و گفتگو ها و مجادلات یک زن و مرد را در هفت موقعیت متفاوت به تصویر بکشد.

نظرات بینندگان درباره فیلم هفته گذشته

صائب

به نظر من اصلا فیلم خوبی نبود. اول فیلم خوب شروع می شود و حس کنجکاوی را بر می انگیزد تا ادامه فیلم را ببینیم اما داستان اصلا انسجام ندارد. یک فیلم بدون داستان و انسجام است. در سکانس موتور و ماشین ، حرکت های بیش از حد دوربین بیشتر به من سرگیجه و سر درد داد تا چیز دیگری. حتی دیالوگها که فیلم برپایه ی آنها بنا شده، دیالوگهایی هستند سطحی. کلام آخر: فیلم بیشتر ادای فیلم های روشنفکری را درآورده است.

ژاله

دیدن فیلم را به همه، به خصوص به جوانها توصیه می کنم. مرد ی در فیلم نشان داده می شود که تمام خواسته هایش را در قالبی روشنفکرانه به زن تحمیل می کند و همه چیز را به نفع خود تحلیل می کند. در مقابل زن،چقدر صادق و بی ریا حرف می زند .

ادوارد

من شجاعت و صداقت مانیا اکبری کارگردان این فیلم را به خاطر بیان مسائل امروز نسل جوان ایران تحسین می کنم. من خودم فردی مذهبی هستم ولی معتقدم نمایش این گونه فیلمها می تواند به گذار جامعه از سنت به مدرنیسم کمک کند. آرزوی ادامه کار و موفقیت ایشان را دارم.

ارمغان

به دور از نقد و اظهار نظر تکنیکی، فیلم به شدت تداعی کننده کتابِ " بازیها " اثر " اریک برن " است. همان کتابی که در اپیزود قطار، در دست مانیا ست و یقینا به طور هوشمندانه به آن اشاره می شود. کتاب ، تحلیلی روانشناختی دارد بر روابط آدمها در زندگی روزمره شان که از آن تعبیر به " بازی " می شود. کتاب به ۴۶ بازی پرداخته و این فیلم - در ذهن من - بیشتر یادآور فصلهای " بازیهای ازدواج "،" بازیهای مهمانی" و " بازیهای روابط جنسی " آن هم در قالب کاملا " ایرانیزه " آن است. در این فیلم و در هفت روایتِ آن، زن شروع کننده بازی است، طرح موضوع با ظرافت زنانه آغاز می شود و مرد هم خواسته و ناخواسته وارد بازی می شود. غالبا اکثر بازیها به " بازی سرسام " ختم می شود و زن در نقش قربانی و متهم،مغلوب می گردد. تنها اپیزود هفتم پایانی شناور دارد . بنابراین تصور می کنم آشنائی با این کتاب، لذتِ دیدن این - اثر جسورانه - را بیشتر و نگاههای بد بینانه را معتدل می کند.

زهرا

خانم اکبری می توانست خیلی بهتر و شسته رفته تر فیلم را جمع کند، موضوع فیلم زن و روابط پیرامون او بود، اما به نظرم فیلم به خاطر گفتگوی زیاد و نماهای نزدیک و بسته، خیلی خسته کننده و حتی آزار دهنده شده بود. خود ایشان هم خواسته بودند خیلی راحت و خودمانی در نقش هایشان ظاهر شوند، اما این موضوع اتفاق نیفتاده بود، شاید حتی اگر گریم و طراحی لباسشان جور دیگری بود به فیلم بیشتر کمک می شد.

محسن

فقط می توانم بگویم که فیلم بسیار عالی بود. جزو بهترین فیلمهایی بود که در عمرم دیده بودم. دیالوگ ها فوق العاده و همچنین حرکت های دوربین فضای بلاتکلیفی را به خوبی نشان می داد. لذت بردم.

مزدک

کارگردانی ضعیف فیلم، ایده ای جذاب را به یک فیلم سینمایی درجه سه تنزل داده بود. دوربینی که در میان زمین و هوا بلاتکلیف است و نمی داند در میانه دیالوگ به کدام سمت برود. از کادر خارج شدن های فاجعه بار دوربین باعث تاسف است. می توانست فیلم خوبی باشد ولی نشد.

رضا

دیالوگ های فیلم با اینکه خیلى ساده و ابتدایى به نظر می رسید اما کاملاً ظریف و هوشمندانه انتخاب شده بود و دقیقاً مطابق با دیالوگ هاى واقعى مردهاى ایرانى بود که در عین نرسیدن به روشنفکرى واقعى تظاهر به آن می کنند. دیالوگ هاى زن هم مطابق با حرفهاى واقعى زنهاى ایرانى بود که فقط از روشنفکرى تقلید می کنند و نمی توانند دلایلش را توضیح بدهند. به کارگردان فیلم تبریک می گویم.

فرزانه

برای من سیگار کشیدن آزادانه مانیا در کوپه قطار در برابر همسرش، همسری که بعد تر می فهمیم خیلی سنتی فکر می کند، خیلی عجیب آمد.

مینو

نمی‌دانم چرا در نقد فیلم فقط به مسائل تکنیکی‌ فیلم و همین طور جسارت کارگردان در ارائه این داستان بیشتر پرداخته می شود اما هیچ کسی اشاره ای به بیهوده شدن افکار ایرانی ها در چند سال اخیر نمی‌کند. دیالوگ‌های مختلف فیلم و همین طور دیالوگی که نام فیلم بر گرفته از آن است، همه و همه سخن از روابط غیر عادی نسلی است که به انحراف فکری رسیده‌اند. معیارهای اخلاقی‌ این نسل به گونه‌ای زشت و هجو تبدیل شده است.

زکیه

این فیلم خیلی خوب توانسته بود کشمکش بین سنت و مدرنیته را در جامعه ما نشان بدهد؛ مخصوصا هم از دیدگاه زن و هم مرد. فیلم نشان می داد که این زن و مرد چه طور با عقاید و حس های ناخودآگاه خود که از سنت برمی خیزد، درگیر هستند .

نوید

فیلم ژانر فستیوال محور داشت و فرمی مبتذل و دکوپاژی ناشیانه داشت.

رامین

این فیلم دقیقا بیانگر تفکر من در مورد زن بود. می خواستم بدین وسیله از کارگردان تشکر فراوان بکنم و آرزو کنم هرچه زودتر فیلمهای بیشتری از ایشان ببینیم.

از این زن قوی ، خوش فکر و هنرمند متشکرم.

حسین

ضمن تقدیر از مانیا اکبری برای ساخت چنین فیلم جسارت‌آمیزی، باید اذعان داشت که این ممنوعه‌ها مثلِ عشق هم‌زمان بین یک زن با دو مرد، نه تنها برای مردم ایران ، بلکه برای اغلبِ مردم کره‌زمین تابو است.

رایان

این یک فیلم نبود، نوعی رئالیتی شوی تلویزیونی بود که فیلمبرداری بسیار بدی هم داشت. من کارگردان این فیلم را بابت ساخت آن سرزنش نمی کنم بلکه کسی که مبلغ و راهنمای ساخت این نوع فیلمها در ایران است را مقصر می دانم. کسی که از این گونه فیلم ها می سازد و با رندی آن را به عنوان هنر به دنیا قالب می کند. کسی که لشکر بی شماری از شاگردان بی هنر دارد و آنها را نیز به ساخت این نوع از سینما ترغیب می کند. به نظر من این نوعی خیانت به سینما است.

مهران

سوالات و دغدغه هایی که در فیلم مطرح شد بخشی از مشکلات اجتماعی ایران امروز یا بهتر بگویم مشکلات جهان امروز و حتی ملل پیشرفته است.

علی رضا

موضوع و دیالوگ نویسی خوب بود ولی فرم این فیلم به نظرم خوب نبود. با این میزانسن ها و دکوپاژ ، همه چیز در نماهای بسته می گذرد و کاراکترها فقط حرف می زنند. اگر این فیلم یک نمایشنامه رادیویی بود چه فرقی می افتاد؟

صبا

قیلمبرداری فیلم کمی مخاطب را اذیت می کرد ولی موضوع عالی بود. زن مدرن، مرد به ظاهر مدرن ولی سنتی. تعصب ، درگیری هر روزه و هر روزه ی ما. انگار خودم بودم. با همه ی نیازم به آزادی و اختیار و انتخاب و جنگیدنم برای آنها.

شیری

روانپزشک از نیوکاسل

این فیلم در عین سادگی‌ حاوی پیام بسیار عمیقی بود. این فیلم به یک دغدغهٔ بزرگ در جامعه مان اشاره می‌کند. به نظر من فرهنگ ما نمی تواند پاسخگوی تمامی‌ نیازهای روحی و روانی‌ ما باشد. تضاد فرهنگ ما با نیازهای روحی‌ روانی‌ مان بسیار زیاد است و هر کس این مشکل را به تصویر یا به چالش بکشد ، توجه جامعه را به خود جلب خواهد کرد. البته برای طرح این مبحث جسارت لازم می‌باشد که فکر می‌کنم خانم کارگردان به خوبی‌ از پس آن بر آمده است.

آدرس پست الکترونیک برنامه آپارات: aparat@bbc.co.uk

*ممکن است هنگام پخش خبر فوری، محتویات این صفحه و این برنامه بدون اعلام قبلی تغییر کند.

مطالب مرتبط