'رای مخفی' در آپارات

پخش این فایل در دستگاه شما پشتیبانی نمی شود.

این هفته در آپارات فیلم 'رای مخفی' ساخته بابک پیامی به نمایش در می آید.

درباره فیلم

Image caption نمایی از فیلم 'رای مخفی'

رای گیری و انتخابات در یک جامعه سنتی موضوعی خیلی مدرن است که قواره اش خیلی وقت ها اندازه تن قواعد و سنت های این جوامع نمی شود یعنی آن مفهومی که از رای دادن و رای گیری در ذهن همه ما ممکن است وجود داشته باشد، خیلی وقت ها به هم می خورد. 'رای مخفی' فیلم سینمایی این هفته آپارات موضوعش همین است. در سحر گاه یک جزیره هواپیمایی یک صندوق رای بر آن فرو می ریزد. سربازی آن را به هم قطارش می سپرد تا در سفری یک روزه در جزیره، به همراه دختر جوان مسئول صندوق، به دنبال جمع آوری رای از مردم جزیره باشند.

ویژگی فیلم

فیلم 'رای مخفی' به شرایط یک جامعه ایرانی در مساله انتخابات از منظری سوررالیستی نگاه می کند و سوالانی را در ذهن به وجود می آورد درمورد آن چیزهایی که به قطعی و قاعده مند بودن شان باور داریم. فیلمساز در این فیلم نماهای طولانی را در بستری از جغرافیای محیط به کار می گیرد و با نگاهی مینی مالیستی ، تصویری می دهد از شرایط سیاسی و اجتماعی یک جامعه. حاصل اما تصویری خشن و تلخ است درباره امکان پیشبرد دموکراسی در جوامع بسته.

درباره کارگردان

Image caption بابک پیامی، کارگردان

بابک پیامی نویسنده ، کارگردان و تهیه کننده ایرانی الاصل مقیم کانادا ، متولد ۱۳۴۵ در تهران است. وی در ایران و افغانستان بزرگ شده و سپس به اروپا و نهایتا کانادا مهاجرت نموده است. وی در دهه نود میلادی در رشته مطالعات سینمایی در دانشگاه تورنتو شروع به تحصیل می کند و در سال ۱۳۷۷ به ایران می آید و یک سال پس از آن، اولین فیلم بلند خود به نام "یک روز بیشتر" را می سازد. او سپس فیلم "رای مخفی" را بر اساس طرحی از محسن مخملباف می سازد که در سال ۲۰۰۱ برای او جایزه او سی آی سی جشنواره بین المللی فیلم ونیز را به همراه می آورد. وی سپس اقدام به ساخت فیلم " سکوت میان دو فکر" در سال ۱۳۸۲ می کند که علی رغم هفت و هفت جلسه فیلمبرداری، در مرحله مونتاژ توقیف می شود و پیامی مجبور به بازگشت به کانادا می گردد. از آن زمان پیامی شرکت اختصاصی خود را تاسیس می کند که کار آن تولید فیلم و برگزاری کنسرت در گوشه و کنار جهان است.

درباره کارشناس برنامه

Image caption عسل باقری ، استاد دانشگاه و پژوهشگر نشانه شناسی

عسل باقری متولد ایران و دارای مدرک دکتری زبانشناسی و نشانه شناسی از دانشگاه سوربن فرانسه و مدرس دانشگاه رن این کشور است. عنوان تز دکتری وی 'روابط زن و مرد در سینمای بعد از انقلاب ایران از دیدگاه نشانه شناسی' است. او همچنین مطالعات تخصصی ویژه ای از منظر نشانه شناسی درباره چند تن از فیلمسازان زن ایران هم چون رخشان بنی اعتماد دارد. وی نویسنده مقالات متعددی درباره سینمای ایران در مجلات معتبر و نیز سخنران مدعو در این زمینه در دانشگاه ها و مراکز فرهنگی بوده است. پاره ای از عناوین این مقالات و سخنرانی ها به شرح زیر است:

'نمایش هویت در سینمای ایران در دوره ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد' ، 'سینما در ایران: گردش کار، سانسور و تولید فرهنگی'، 'نمایش زن در سینمای ایران پس از انقلاب' ، 'شهر، سومین ضلع یک مثلث عشقی در سینمای پس از انقلاب ایران'

نظر کارشناس برنامه

- این فیلم قبل از هر چیز به نفس رای دادن می پردازد. به نظر من این فیلم به طرز فکر دو جامعه شناس مشهور فرانسوی امیل دورکهایم و پیر بوردیو نزدیک است. دورکهایم می گوید رای دادن را نمی توان از شرایط اجتماعی که این اتفاق در آن می افتد جدا دانست. او مرحله شکل گیری این رای را مهمتر می پندارد. پیر بوردیو در ادامه این بحث می گوید که هر رای وقتی می تواند یکسان باشد که شرایط رای دهندگان در آن یکسان باشد و تاکید می کند بر شرایط فرهنگی آن جامعه ای که در ان رای گیری صورت می گیرد.

- فردیت در رای دادن به چه معنی است؟ فیلم می خواهد بگوید در این جا رای دادن چه معنایی دارد؟

- استفاده از نماهای طولانی به جز کاربرد زیبایی شناسانه، نشان دهنده سکون این مکان جغرافیایی و بستر فرهنگی ناکجا آبادی آن است .

- آن سنگ که رای ها در زیرش جمع است مرا به یاد قطعه ای از شعرهای اخوان ثالث به نام 'کتیبه' می اندازد که عده ای زندانی به سنگی بر می خورند که برای کشف راز موجود در آن ، باید آن را بچرخانند و در آخر آاین کار را می کنند ولی می بینند که رازی در میان نیست. 'کسی راز مرا داند که از این سو به آن سویم بچرخاند'

- رای دادن که از پایه های اول دموکراسی است و نیاز به ایجاد بستر فرهنگی برای تحقق اهداف آن دارد، بر اساس اعتماد به دیگری انجام می شود .زنجیره این اعتماد ها از اول فیلم به چشم می خورد. آدمهای فیلم به کسانی رای می دهند که به آنها اعتماد دارند : یکی به خدا ، یکی به فامیلش و سرباز فیلم به دختری که از او شناخت و به او علاقه و اعتماد دارد.

خلاصه فیلم هفته گذشته 'روزهای سبز' ساخته حنا مخملباف

Image caption نمایی از فیلم 'روزهای سبز'

فیلم 'روزهای سبز' یک فیلم مستند داستانی درباره جوان های آن روزهای قبل از انتخابات ریاست جمهوری ایران در سال ۱۳۸۸ است.. فیلم در لایه ظاهری اش دارای یک شخصیت محوری به نام آوا است. دختر جوانی که عضو یک گروه تاتری است و از افسردگی شدید رنج می برد. در لایه دیگر فیلم در بستر وقایع قبل و بعد از انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۸ می گذرد. از شرکت آوا در کمپین انتخاباتی یکی از نامزدها تا تظاهرات جنبش سبز تا و تا سرکوبهای متعاقب آن، تا درد و دل های گاه و بی گاه او در میانه فیلم.

نظرات بینندگان درباره فیلم هفته گذشته

امید

فیلم جالب و خوبی بود ولی شخصیت اصلی فیلم خیلی اعصاب خردکن بود. ما هنوز در کشورمان از ساده ترین پایه های دموکراسی محرومیم، بعد این خانم از این شکایت می کرد که چرا زنها نمی توانند رئیس جمهور شوند.

سودا

فیلم عالی بود، اما آزارم داد. یاد آن روزها افتادم. خاطره دوستانی که از دستشان دادم. آزارهایی که دیدم و در نهایت سکوتی که پا برجاست.

مهسا

این فیلم قصد تطهیر هاشمی ، موسوی و خاتمی را داشت. کسانی که به نظر من در قتلهای سیاسی دهه شصت سهیم هستند و دیگر با این چنین فیلمهایی نمی توان تصویر ذهنی آنها را شست.

عماد

فیلم در تبلیغ رای دادن نبود. دیدگاه های متفاوت را نشان داد و می خواست بگوید که چه طور خیلی زود امید به وجود می آید و از بین می رود.

آرش

فیلم خیلی خوبی بود , کاملا واقعی ، صداقتش را دوست داشتم.

مریم

فیلم کار بسیار ضعیفی بود از یک واقعه تاریخی، اجتماعی بسیار بزرگ. افسوس می خورم برای ترکیب قسمت های مستند، با بخش هایی کاملا شعاری و کلیشه ای که نشان دهنده نگاه سطحی و ضعیف کارگردان جوان و کم تجربه اثر بود .

شراره

فیلم خوبی نبود. حرفهای کارگردان بعد از فیلم جالب بود ولی نتوانسته بود آنها رو در فیلم پیاده کند.

سامان

فوق العاده بود . مخصوصا برای ما ایرانیها که حافظه تاریخی خیلی ضعیفی داریم.

نینا

من نمی‌فهمم چرا کارگردان دوست داشت یک طوری حرف بزند که کسی نفهمد چه می‌گوید؟ طبیعتاً هر هنرمندی دلش می‌خواهد مخاطبش حرفش را بفهمد. من هم یکی از همین مخاطب‌هایم. به نظر من جایی که می‌شود با زبانی که همه متوجهش می‌شوند حرف زد، دلیلی ندارد لقمه را دور سر پیچاند. مگر این که "لزومی" وجود داشته باشد که من در اینجا لزومی ندیدم.

مرضیه

بسیار زیبا و پرمعنا بود. آوا انگار برداشتی از خود من بود.

محدثه

ضعیف بود. کارگردان نه تنها دید سیاسی نداشت بلکه حتی برای بیننده یک حرف ساده و یا یک روایت هم نداشت، فقط یک ژست روشن فکری بود. افسردگی شخصیت اصلی هم غیر طبیعی بود.

الهام

کل ارزش فیلم فقط به صحنه های مستند و یادآوری خاطرات تلخ و شیرینش بود و گرنه به نظر من ، سناریو و بازی نقش اصلی خوب از کار در نیامده بود.

آدرس پست الکترونیک برنامه آپارات: aparat@bbc.co.uk

*ممکن است هنگام پخش خبر فوری، محتویات این صفحه و این برنامه بدون اعلام قبلی تغییر کند.

مطالب مرتبط