'اوریون' در آپارات

پخش این فایل در دستگاه شما پشتیبانی نمی شود.

این هفته در آپارات فیلم 'اوریون' ساخته علی زمانی عصمتی به نمایش در می آید.

درباره فیلم

Image caption نمایی از فیلم 'اوریون'

از دست دادن بکارت در بسیاری از فرهنگ‌ها به عنوان رویداد مهم زندگی در نظر گرفته می‌شود. حذف بکارت یک نقطه عطف در زندگی هرآدمی است اما در مورد زنان، این ماجرا وقتی با باورهای قومی و محیطی سنتی آمیخته شود ، موضوع بکارت تبدیل به یک تابو یا ممنوعه بسیار بزرگ می شود. طرح موضوع بکارت و مسائل و مشکلات اش در سینما هم، به همین دلیل حساسیت برانگیز می شود و ساختن فیلمی در این رابطه به همان دلیل سخت تر. از این رو، رفتن سراغ چنین موضوعاتی جسارت زیادی می طلبد . علی زمانی عصمتی ، فیلمساز ایرانی اما چنین جسارتی را به خرج داده و فیلمی ساخته به نام 'اوریون' که موضوع اش مساله از بین رفتن بکارت و مشکلات بعد از آن در یک جامعه بسته و سنتی است.

خلاصه فیلم

امیر به دفتر تبلیغاتی دوست دوران دبیرستانش ، مهدی در شهر یزد می آید، شهری که دوران دبیرستانش را در آنجا گذرانده است. او قصد دارد در دفتر مهدی و با کمک رضایی، هم کلاسی دیگر دوران دبیرستانش که اینک یک پزشک کاسبکار است، الهام دوست دخترش را راضی کند تا تن به عمل ترمیم بکارت بدهد ولی کار به همین خوبی پیش نمی رود.

ویژگی فیلم

فیلم 'اوریون' ساخته علی زمانی عصمتی . نمایشی از تقابل سنت و مدرنیته در یک جامعه بسته و پر از تضادهاست . فیلمی جسورانه که اجازه نمایش را در ایران پیدا نکرد و مشکلاتی را برای فیلمسازش به وجود آورد .

'اوریون' اولین فیلم بلند داستانی این فیلمساز است که در بیش از ده جشنواره بین المللی فیلم به نمایش در آمده است و جایزه فیلم منتخب منتقدان روسیه را از آن خود کرده است.

درباره کارگردان

Image caption علی زمانی عصمتی ، کارگردان

علی زمانی عصمتی متولد ۱۳۵۲ در یزد و دانش آموخته مهندسی نقشه برداری است. وی کار فیلمسازی را با ساختن فیلم کوتاه هشت میلیمتری 'مسافران' در سال ۱۳۷۵ شروع کرده و ساخت چندین فیلم کوتاه داستانی و مستند را در کارنامه دارد که برای او ده ها جایزه از جشنواره های فیلم کوتاه داخل و خارج از ایران به ارمغان آورده اند. در کارنامه فیلمسازی این فیلمساز، می توان به فیلم 'کوچه های باریک ' از این فیلمساز نیز اشاره کرد.

نگاه کارگردان

'اوریون' فیلمی اجتماعی درباره شرایط زندگی دختران در جامعه سنتی ایران است. فیلمی درباره عدم احترام مردم و نیروی انتظامی به حریم شخصی دیگران، درباره مجبور بودن آدمها به پنهانکاری برای این که بتوانند بی درد سر زندگی کنند، درباره ترمیم بکارت که فقط بهانه ای برای نشان دادن این محدودیت ها و مشکلات است.

این فیلم در تمام فستیوالهای دنیا و از طرف تمام مردم دنیا با هر ملیت و نژادی چه اروپایی، امریکایی و هندی مورد توجه قرار گرفت اما متاسفانه به علت نداشتن مجوز و رد کردن خط قرمزها هرگز امکان پخش در ایران را نیافت و حسرت من این است که چرا ایرانی ها نتوانستند فیلم را ببینند و در حالیکه فیلم جایزه فیلم منتخب منتقدان روسیه را می گیرد، منتقدان و مطبوعاتیهای ایران موفق به دیدن فیلم نشدند.

من فرصت پخش فیلم در بی بی سی را مغتنم می شمارم تا مخاطب عام و خاص ایرانی بتواند فیلم را ببیند. جناب آقای پرویز جاهد نقدی بر فیلم نوشته اند* که البته هشتاد درصد آن کاملاً مثبت است و به خوبی زوایای مختلف فیلم را کاویده است اما ایشان با اضافه کردن دو مطلب که به هیچ وجه نقد فیلم محسوب نمی شود تمام نکات مثبت فیلم را زیر سوال برده بود:

... " تنها علت پذیرش آن در جشنواره فیلم لندن می تواند موضوع جنجالی آن باشد"

سوال این است که آیا ایشان جزو هیئت انتخاب بوده اند که با قطعیت این چنین حکمی صادر می کنند؟ و با توجه به اینکه فیلم اوریون بدون داشتن حق پخش، بیشترین اقبال را در فستیوالهای معتبر خارجی داشته، آیا ایشان معتقدند که در تمام فستیوالهای دیگر هم جنجال باعث انتخاب آن بوده است؟ باید بگویم انصاف مخالفان دولتی فیلم خیلی بیش از ایشان بوده است چون آنها که اغلب در مورد فیلمهای جشنواره ای چنین انگهایی به فیلم می زنند، در مورد این فیلم، با اعتراف به این که فیلمی خوش ساخت و تاثیرگذار است، هرگز آن را متهم به سیاه نمایی نکرده اند. از طرفی دیگر اگر منتقد قبل از بیان این جمله به خود فیلم استناد می کرد درمی یافت که لحن فیلم کاملاً از نگاه احساسی، شعاری و موضوع محوری دور است و کارگردان با آگاهی از جنبه های جنجالی و حتی اگزوتیک این موضوع، فیلم را در جهت دیگری که همانا موقعیت آدمهای داستان در چنین شرایطی است پیش می برد و روی تم عدم احترام به حریم شخصی انسانها که موجب بروز پنهانکاری در جامعه می شود متمرکز شده است.

در ادامه ایشان فرموده اند: " ... می بایست علت انتخاب موضوع جنجالی آن باشد به ویژه این که فیلم های دیگری که از نظر سینمایی بهتر و قوی تر بودند امسال به این جشنواره ارسال شدند اما مورد توجه هیات انتخاب قرار نگرفتند."

نیاز به توضیح نیست که این جمله چقدر از حیطه نقد خارج است و صرفاً اظهار ارادت یک منتقد است به یک فیلم یا یک فیلمساز . خوشحال می شدم که ایشان دقیق تر می گفتند کدام فیلم قوی تر و بهتر بوده و ای کاش بیشتر توضیح می دادند.

نمی خواهم درباره ' ضعف تکنیکی' که ایشان اشاره کرده اند حرفی بزنم چرا که معتقدم تعریف ایشان از تکنیک بسیار قدیمی و از مد افتاده است. قدرت تمیز " ضعف تکنیکی " و " ضعف امکانات" و ارتباط تکنیک فیلم و لحن انتخاب شده برای روایت از طرف فیلمساز اولین نکته ای است که منقد برای شروع نقد باید یرای خود ترسیم کند. اینکه از نظر یک منتقد حرکات کرین و تراولینگ تکنیک بالای یک فیلم محسوب شود مربوط به دوره کلاسیک سینما است و اکنون روایت یک داستان با حذف کلیات و پرداختن به جزئیات و پررنگ کردن شخصیتها از طریق روابط متقابل آنها یک انتخاب پسامدرنیستی از طرف کارگردان است. البته اگر درباره ضعف امکانات صحبت کنیم نگاه واقع بینانه تری است. اینکه لنزهای دوربین ۳۵ میلیمتری می تواند با دادن عمق میدانهای دلخواه کارگردان را در القای حس هر پلان به بیننده یاری دهد. اینکه داشتن امکانات تولیدی پشت صحنه می تواند کارگردان را در خلق فضا و اتمسفر مطلوب یاری دهد و اینکه ابزار نوری و حرکتی مناسب و قدرت تفکیک بالاتر دوربین می تواند به خلق پلانهای دقیقتر و تاثیرگذارتر منتهی شود چیزی است که نمی توان آنرا نادیده گرفت و این تمام چیزهایی است که اوریون به علت اینکه به مفهوم واقعی فیلمی مستقل است از آن محروم بوده است.

اوریون با امکاناتی بسیار محدود ساخته شده و بر خلاف کارگردانهایی که از امکانات و حمایت دولتی استفاده می کنند و با پشتوانه مالی قوی گلچین عوامل فنی و بازیگران را به مدت چند ماه در اختیار می گیرند و بعد ژست روشنفکری و اپوزوسیون می گیرند و علاوه بر حمایت داخلی از حمایت رسانه های اپوزوسیون خارجی هم برخوردار می شوند و یک فیلم سفارشی ایدئولوژیک را به خورد مخاطب معترض داخلی و اربابان خارجی که همیشه نبض اندیشه های عوام را با انتخاب یک قهرمان پوشالی در کشورهای جهان سوم در دست می گیرند، می دهد.

اوریون ولی با عوامل و بازیگرانی ساخته شده که نام هیچ کدام از آنها را قبل از فیلم نشنیده ایم و بعد از این فیلم هم فعالیت دیگری نداشته اند. البته در تیتراژ به نام نظام الدین کیایی بر می خوریم که صدابردار قدیمی سینما است ولی این یک استثناء است و البته علی زمانیی عصمتی به عنوان کارگردان فیلم که از فیلمسازان کوتاه موفق و شناخته شده فیلم کوتاه دهه اخیر است.

به هر حال امیدوارم روزی شاهد رقابت فیلمسازان در شرایطی برابر و سالم باشیم. چرا که رقابت در این عرصه هم هم چون دیگر عرصه های چهره ساز در شرایطی سالم و دور از رابطه و باندبازی، می تواند به ارتقاء آن کمک کند. متاسفانه در ایران شاهد جولان دو دسته هستیم. آنهایی که وابسته به دولت اصولگرای قبلی هستند که نیازی به توضیح من نیست و آنها که وابستگان دوره اصلاحاتند. لازم است تاکید کنم که بین مقوله اصلاح طلبی که در هر نظام و دولتی رویکردی مقبول و متجدد است و افرادی موسوم به اصلاح طلب یعنیی گروهی که زمانی با شعارها و معیارهای خوب و عملکرد نسبتاً نامناسب در عرصه سیاست، فرهنگ و هنر کشور حضور یافتند تفکیک قائلم.

اکنون بقایای اصلاح طلبان در ساختار نهادهای صاحب قدرت در زمینه فرهنگ و هنر پررنگ به نظر می رسند و لاجرم افرادی که به نوعی در دوره اصلاحات با قدرتهای این دوره زلفی گره زده اند اکنون هم در جاهایی مثل خانه سینما، شهرداری و دیگر موسسات فرهنگی هنری دستی بر پشت یکدیگر دارند و بودجه هایی که در اختیار دارند را مثل نان به یکدیگر قرض می دهند و مهمتر آنکه هم دستی در داخل کشور دارند و هم صدایی در خارج. در واقع اینجا فقط سر کسانی بی کلاه مانده است که به مفهوم مطلق مستقلند و تعهد به مفهومی موسوم به "انسان و آزادی" خانه نشینشان کرده است. چرا که لازم نیست هوش سرشاری داشته باشی تا بفهمی همه اینها نوعی بازی است و هر بازی قاعده ای دارد. یا باید وارد بازی قدرت، پول و شهرت بشوی و دسته ای را برای خود برگزینی یا باید در حاشیه با تومن تومنی که جمع می کنی فیلمی با تولید کوچک ( و چه بسا نتیجه بزرگ ) بسازی.

درباره کارشناس برنامه

Image caption عسل باقری، نشانه شناس و مدرس دانشگاه

عسل باقری متولد ایران و دارای مدرک دکتری زبانشناسی و نشانه شناسی از دانشگاه سوربن فرانسه و مدرس دانشگاه رن این کشور است. عنوان تز دکتری وی 'روابط زن و مرد در سینمای بعد از انقلاب ایران از دیدگاه نشانه شناسی' است. او همچنین مطالعات تخصصی ویژه ای از منظر نشانه شناسی درباره چند تن از فیلمسازان زن ایران هم چون رخشان بنی اعتماد دارد. وی نویسنده مقالات متعددی درباره سینمای ایران در مجلات معتبر و نیز سخنران مدعو در این زمینه در دانشگاه ها و مراکز فرهنگی بوده است. پاره ای از عناوین این مقالات و سخنرانی ها به شرح زیر است:

'نمایش هویت در سینمای ایران در دوره ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد' ، 'سینما در ایران: گردش کار، سانسور و تولید فرهنگی'، 'نمایش زن در سینمای ایران پس از انقلاب' ، 'شهر، سومین ضلع یک مثلث عشقی در سینمای پس از انقلاب ایران'

نگاه کارشناس

- اگر بخواهم راجع به نشانه های درون متنی فیلم صحبت کنم ، باید به تضاد موجود بین ظاهر دختر شخصیت اصلی فیلم(که مانتویی کوتاه به تن و کوله پشتی به دست دارد و به نظر می رسد دانشجو و به هر حال متجدد و مدرن است و ظاهر شهر با آن طاق ها و رواقهای شهری سنتی مانند یزد، اشاره کنم.

- اگر بخواهم راجع به درگیر بودن شخصیتها بین سنت و مدرنیته صحبت کنم ، آنهایی که بین سنت و مدرنیته گیر افتاده اند و نمی توانند در جامعه حرکتی بکنند ، می توانم به صحنه ای نگاه دختر در پشت بام سنتی به بادبادکی سرگردانی که عاقبت سقوط می کند، اشاره کنم که شاید تمثیلی از حال و روز خود دختر در آن شرایط بوده است یا می توانم به صحنه گفتگوی امیر و دوستش، دو تن از شخصیتهای مرد فیلم اشاره کنم که از بیرون و از خلال میله های آهنی فیلمبرداری شده است.این میله های شاید بتواند بگوید که این دو نیز در این جامعه محبوس هستند و مشکل تنها مشکل دختر نیست.

- به نظر من این فیلم بی شباهت به فیلمهای جعفر پناهی نیست. صحنه گریختن دختر با چادر در فیلم در داخل دادسرا مرا به یاد صحنه ای مشابه در فیلم دایره جعفر پناهی می اندازد، آن جا که یکی از شخصیتهای زن فیلم با چادر در راهرویی می دود.

نگاه منتقد

پرویز چاهد

اوریون؛ تصویری از بکارت ایرانی*

Image caption پرویز جاهد ، منتقد فیلم

فیلم اوریون، ساخته علی زمانی عصمتی، تنها فیلم ایرانی حاضر در پنجاه و چهارمین جشنواره فیلم لندن است که بدون حضور فیلمساز و عوامل سازنده آن، دو بار در این جشنواره به نمایش درآمد.

موضوع این فیلم، از دست دادن بکارت یک دختر در یک جامعه بسته و سنتی (فیلم در یزد ساخته شده) است. دختر دانشجویی به نام الهام در ارتباط با جوانی به نام امیر، باکرگی خود را از دست می دهد و برای حل این مشکل به روش‌های غیرقانونی متوسل می‌شود اما در نهایت تاوان سختی برای این کار می‌پردازد.

در جامعه ای که بکارت دختر برابر با «عفت» و «عصمت» اوست، می‌توان تصور کرد که از دست دادن آن تا چه حد می‌تواند برای آن دختر فاجعه‌بار باشد. او دیگر باعث سرافکندگی و مایه شرم خانواده است و «لکه ننگی» است که باید هرچه زودتر از بین برود.

اوریون مثل بیشتر کارهایی که روی تابوها و مسائل اجتماعی حساس و بودار دست می‌گذارند، بدون مجوز قانونی و به اصطلاح به شکل زیرزمینی تهیه شده است. روشی که بسیاری از سینماگران جوان امروز سینمای ایران برای فرار از شر ممیزی، سانسور، تصویب فیلمنامه، مجوز ساخت و محدودیت های دیگر به آن متوسل می شوند و نتیجه آن اگرچه غالبا از نظر سینمایی چندان چشمگیر نیست و کاستی های زیادی دارد اما به خاطر چالشی که با سینمای رسمی و مسلط دارد، قابل توجه و بررسی است.

فیلمی نسبتا جسورانه،‌ مستقل و کم‌خرج که روی موضوعی متمرکز شده که در ایران تابو تلقی شده و سینماگران اجازه نزدیک شدن به آنها را ندارند. به همین دلیل علی زمانی فیلمش را بدون مجوز دولتی ساخته و ازین نظر این فیلم نمونه دیگری از «سینمای زیرزمینی» امروز ایران به حساب می‌آید که شانس چندانی برای نمایش عمومی در داخل ایران ندارند.

اوریون از نظر سینمایی فیلم چشمگیری نیست و تنها علت پذیرش آن در جشنواره فیلم لندن، می تواند موضوع جنجالی آن باشد. به ویژه اینکه فیلم های دیگری که از نظر سینمایی بهتر و قوی تری بودند امسال به این جشنواره ارسال شدند اما مورد توجه هیئت انتخاب آن قرار نگرفتند.

با اینکه ساختن این نوع فیلم ها در شرایط امروز ایران چندان ساده نیست و می تواند عواقب سنگینی برای سینماگران داشته باشد اما این مشکلات، مانع از گرایش جوان ها به سمت ساختن فیلم های بدون مجوز نمی شود. علی زمانی عصمتی بعد از ساختن این فیلم به وسیله ماموران دولتی دستگیر و مورد بازجویی قرار گرفت.

آقای زمانی در این باره به روزنامه اعتماد ملی گفته بود: "اکنون متاسفانه مساله ساخت یک فیلم سینمایی که تنها مرجع صالح رسیدگی به آن وزارت ارشاد است با رویکرد انتظامی و حتی اطلاعاتی امنیتی مواجه شده و این باعث تاسف است که به محض اینکه سلیقه شخصی افرادی که قدرت حقوقی یافته اند با یک اثر هنری هماهنگ نباشد با انگ های مختلف امنیتی، اثر و صاحب اثر را مورد تهدید قرار می دهند و همین که یک مساله در طبقه بندی امنیتی قرار گرفت فرد از تمامی حقوق خود محروم می شود."

شرایط دشوار ساخت فیلم

آقای زمانی درباره مشکلاتی که برای ساختن این فیلم با آن مواجه بوده، می گوید: "این فیلم در واقع بعد از پنج شش سال فیلم نساختن و صرفا از روی اجبار ساخته شده. من تمام تلاشم را کردم که در چهارچوب قوانین ایران و با ضوابط فیلم‌سازی ایران این فیلم را بسازم اما متاسفانه این اتفاق نیفتاد. تا اینکه بعد از شش سال، سرانجام در سال ۱۳۸۷، موفق ‌به دریافت پروانه ساخت برای یک فیلم شدم که از نظر تم به این فیلم نزدیک بود، اما موضوعش بکارت نبود، بلکه در مورد معضل ارتباط یک دختر و پسر بود."

آقای زمانی برای کاهش هزینه این فیلم و پرهیز از جلب توجه مقام های دولتی، آن را در لوکیشن‌های محدود و داخلی و یا لوکیشن‌های خارجی که در محدوده شهری نیست، فیلمبرداری کرد.‌

کارگردان اوریون درباره دشواری های ساختن فیلم های اجتماعی می گوید: در واقع ساختن این نوع فیلم‌ها (به طریق قانونی) امکان ندارد. به محض این‌که یک مشکل اجتماعی و یک معضل واقعی اجتماعی مثل فقر، اختلاف طبقاتی و اعتیاد را انتخاب می‌کنی با مشکل مواجه می‌شوی.‌

آقای زمانی می گوید که در طول ساخت این فیلم، از جعفر پناهی به عنوان مشاور استفاده کرده است. نسیم کیانی، بازیگر نقش اول فیلم، هنرجوی رشته بازیگری در مدرسه سینمایی امین تارخ است و بازی بسیار خوبی در این فیلم ارائه می کند. ‌

شخصیت وی در فیلم (الهام) با دو دسته محدودیت در جامعه سنتی یزد مواجه است. یک دسته محدودیت های کلی مربوط به نظام اجتماعی ایران است که قوانین شرعی و عرفی تعیین کرده و نیروی انتظامی، سپاه و بسیج ، مجری آن‌هاست و دسته دیگر محدودیت‌هایی است که از طرف خانواده سنتی و قشری به او تحمیل می‌شود.

فیلم در مجموع ریتم کند و یکنواختی دارد و جز صحنه‌های فرار دخترک از دست ماموران نیروی انتظامی و دادگستری، بیشتر زمان فیلم را گفتگوی طولانی میان آدم‌ها پر کرده و نداشتن موسیقی فیلم نیز به کندی ریتم آن کمک کرده است.

بخش هایی از فیلم که در داخل کلانتری و زندان می‌گذرد به دلیل ساختگی بودن این مکان ها، چندان باور پذیر نیست و به واقع گرایی فیلم لطمه وارد کرده است.

اما فیلمبرداری در یزد این امکان را به فیلمساز داده که از بافت معماری سنتی این شهر و بام‌ها و خانه‌های متصل به هم و کوچه‌های تنگ و تاریک آن استفاده دراماتیک لازم را ببرد. صحنه های تعقیب و گریز دخترک و ماموران نیروی انتظامی بر روی پشت بام های خانه ها و دالان های تو درد تو، تعلیق خوبی دارد و دلهره آفرین است.

یکی از بهترین سکانس های فیلم، سکانس نهایی پرتنش آن است که قدرت تصویری و دراماتیک بالایی دارد و یادآور سکانس درخشان کشمکش بین سوسن تسلیمی و حسین محجوب در فیلم مادیان علی ژکان است. دراین صحنه است که پدر الهام برای پاک کردن یک "لکه ننگ خانوادگی"، در اوج خشم و نفرت، قصد کشتن الهام را دارد.

کارگردان اوریون درباره امکان نمایش فیلم در ایران، می گوید که در حال حاضر به هیچوجه چنین امکانی وجود ندارد اما وی امیدوار است روزی نگاه مسئولان ارشاد به سینما تغییر کرده و بازتر ‌شود.

* آپارات : این نوشته باز نشر شده صفحه فرهنگ و هنر وب سایت بی بی سی فارسی است که اولین بار در آبان ماه ۱۳۸۹ منتشر شد.

خلاصه داستان فیلم هفته گذشته 'زنان بدون مردان' به کارگردانی شیرین نشاط

Image caption نمایی از فیلم 'زنان بدون مردان'

داستان فیلم حول محور چهار شخصیت اصلی زن و در فضای تهران در سال ۱۳۳۲ شکل می گیرد. مونس که یک فعال سیاسی است گریزان از برادر متعصب مذهبی اش امیر و در پی محبوب کمونیستش علی بارها می میرد و زنده می شود.

فائزه دختری سنتی که عاشق امیر برادر مونس است، با ناکامی در عشق به باغ فرخ لقا پناه می برد. زرین که در یک روسپی خانه کار می کند، در برخورد با یک کابوس و یا موجودی خیالی از محل کارش می گریزد و او نیز در باغ فرخ لقا ماوا می گزیند و فرخ لقا، زنی سر خورده از ازدواج در میان سالی، از همسرش جدا می شود و در پی باز یافتن عشق سالهای دور و دستیابی به آرامش، باغی در بیرون شهر اختیار می کند و دختران گریخته از جامعه سنتی و پدر سالار را در پناه خود می گیرد.

نظرات بینندگان درباره فیلم هفته گذشته

زمان

بی نظیر بود. تا حالا فیلمی این چنین زیبا از نظر صحنه پردازی، زیبا از نظر رسا بودن مفاهیم ، زیبا بسان شعر و فرا واقع گرا ندیده بودم. به سازندگان فیلم، بسیار تبریک می گویم و تصورم این است کهاین فیلم، همیشه در دنیای سینما، فیلمی ماندگار خواهد ماند. هر چند به دلایل مشخص ، کمی فیلم عربی شده بود ولی باز به قدری فیلم قوی ، زیبا، شاعرانه و سور رئالیستی بود.

کیارش

کارگردان این فیلم اصلا دید درست و عمیقی از فرهنگ ایرانی ندارد. فیلم در نمایش آدم خوبها و آدم بدها خیلی کلیشه ایی عمل می کند و بر خلاف گفته کارشناس برنامه که می گفت تقسیم بندی خوب و بد در این فیلم وجود ندارد، این مسئله در این فیلم کاملا مشهود است: مردهای بد و زنهای خوب. خیلی از سکانسها اصلا مسخره اند مثل صحنه ایی که نیروهای نظامی وارد مهمانی می شوند و غذای مهمان ها را می خورند. واکنش مهمان ها احمقانه است. حتی اگر این فیلم را سوررئال هم در نظر بگیریم این صحنه ها خیلی تو ذوق می زند. کارگردان یک ریزه کاری هایی که البته بدیهی هم هستند را فراموش می کند و به شعار دادن می آورد . به عنوان یک علاقه مند به سینما از هیچ چیز به اندازه فیلم شعاری بیزار نیستم.

فریا

برای من که افغانم، این فیلم اصلا حال و هوای ایران و ایرانی رو نداشت چه برسد به دوستای ایرانی که فیلم رو دیدند. بیشتر فضای عربی رو داشت .فقط سکانس های خیلی زیبایی داشت.

زینب

صحنه های دیالوگ دار که غالباً با بازی خانم طلوعی همراه بود زیاد با باقی فیلم که در سکوت و تصویر سازی شاعرانه می گذشت، هم خوانی نداشت و یا شاید به خوبی با هم تلفیق نشده بود. اما در کل خوب بود.

شهریار

داستان فیلم جالب است، اما همهٔ بازیگرهای آن لهجه غیر ایرانی دارند. محیط هم اصلاً شبیه ایران نیست، شبیه لندن یا پاریس ساخته شده است.

سحر

بر خلاف عکس های شیرین نشاط که بسیار می پسندم، این فیلم را اصلا نپسندیدم. این فیلم پر از قضاوت و کلیشه بود و این طور به نظر می رسید که خانم نشاط از طبقه اجتماعی خودش با فاصله زیاد نسبت به واقعیت های متعددی که در فیلم به تصویر کشیده( مثل زن، جامعه ی ایران، زمان کودتا و بسیاری از ظرایف دیگر) ایستاده و قضاوت شخصی دو قطبی خودش را ارائه داده. کاری که از دید من در عکاسی هنری مجاز است و در یک فیلم رئال که تاریخی هم می خواهد باشد شاید مجاز نباشد. من اصلا فکر نمی کنم که داستان این فیلم نقش جنبی داشت و بعد هنری و تجسمی اش غالب بود

تنا

شاید نگاه خانم پارسی پور، نویسنده داستان خیلی منفی باشد اما متاسفانه این نگاه ، حقیقت همیشگی زنان و آزادی خواهان ایران بوده است. فیلم خوش ساخت بود، مثل نقاشیهای سالوادور دالی آدم را به خودش مشغول می کند.

علی

فیلمی متوسط که ساختار فرمی اش بر محتوایش تقدم دارد.

امین

به نظرم فیلم خیلی ضعیفی بود. فکر کنم سازنده ی فیلم شرایط ایران را از نزدیک ندیده است. بطور مثال نوع موسیقی که در پلانهای عروسی استفاده شده اصلاً ایرانی نیست.

مهراوه

با متن کتاب تفاوت های عمده ای داشت اما در مجموع خوب بود. ممنونم از حسن انتخابانتان. خصوصا این که این ایام مصادف است با سالگرد کودتای بیست و هشتم مرداد.

آدرس پست الکترونیک برنامه آپارات: aparat@bbc.co.uk

*ممکن است هنگام پخش خبر فوری، محتویات این صفحه و این برنامه بدون اعلام قبلی تغییر کند.

مطالب مرتبط